งานแต่งอัปยศ

 หนึ่งเดือนผ่านไป

จวนตระกูลซูถูกประดับประดาด้วยผ้าไหมสีชาดและโคมไฟมงคลนับร้อย ชาวเมืองลือกันว่าพิธีสมรสครั้งนี้ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบสิบปี

เหยียนหรูนั่งสงบนิ่งอยู่ในห้องแต่งตัว ร่างงามสะคราญในชุดเจ้าสาวสีแดงสดปักลายหงส์คู่มังกรด้วยดิ้นทอง อาภรณ์หนักอึ้งกดทับบ่าเล็กจนแทบยกไม่ขึ้น ศีรษะคลุมด้วยผ้าปักไหมแดงที่ปิดบังใบหน้างามไว้ แต่แววตาที่ซ่อนอยู่ข้างใต้กลับพร่าเลือนและว่างเปล่า

เสียงฆ้องกลองจากหน้าจวนเงียบงันผิดปกติ แขกเหรื่อที่มาร่วมพิธีต่างเริ่มกระซิบกระซาบ ฤกษ์มงคลที่กำหนดไว้ได้ล่วงเลยไปทีละชั่วยาม แต่ขบวนขันหมากของจวนแม่ทัพยังไม่มาถึง

นางถูกประคองออกไปยังเกี้ยวที่ตั้งรอหน้าประตูใหญ่ ทุกสายตาของแขกเหรื่อจับจ้องอย่างคาดหวัง หากแต่เกี้ยวนั้นยังคงว่างเปล่าไร้การเคลื่อนไหว ขบวนม้าศึกและกลองพิธีที่ควรจะมาส่งเสียงอึกทึก…กลับไม่มีแม้เงา

ความอับอายไหลซึมเข้าสู่ทุกสายตาของญาติผู้ใหญ่ ตระกูลซูถูกทิ่มแทงด้วยสายตาเย้ยหยันของผู้คนทั่วทั้งเมือง

จนกระทั่ง… เสียงม้าควบเร่งฝีเท้าดังลั่นเข้ามาแทนที่ความเงียบ ทหารนายหนึ่งลงจากหลังม้า ก้มศีรษะกราบเรียนด้วยเสียงหนักแน่น

“เกิดเหตุการณ์ไม่สงบที่ชายแดนเหนือ องค์จักรพรรดิทรงมีรับสั่งด่วน ท่านแม่ทัพหลินหวินจื่อต้องนำทัพออกปราบปรามโดยมิอาจชักช้า… มิอาจมารับตัวเจ้าสาวได้”

สิ้นคำ… ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบงันลงราวกับเวลาหยุดนิ่ง

เสียงซุบซิบเปลี่ยนเป็นหัวเราะเย้ยหยัน บ้างสะกิดแขนเพื่อน บ้างส่ายหน้าอย่างสมเพช งานวิวาห์ที่ควรเป็นเกียรติสูงสุดของตระกูลซู กลับกลายเป็นตราบาปอัปยศที่มิอาจลบเลือน

เหยียนหรูยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเกี้ยวว่างเปล่า ความเย็นชืดไหลบ่าเข้าหัวใจ นางคือเจ้าสาวผู้ถูกทอดทิ้งตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวออกจากเรือนบิดามารดา คือสตรีที่น่าเวทนาที่สุดในแผ่นดิน

คืนแห่งความอัปยศยังไม่ทันจางหาย ความหายนะแท้จริงก็มาเยือน…

ยามดึกสงัด เสียงประตูไม้ใหญ่ถูกกระแทกดังสนั่นจนสะเทือนทั้งจวน ตะเกียงน้ำมันสั่นคลอนดับวูบ เปลวไฟจากคบเพลิงของกองทหารหลวงพุ่งพล่านเข้าสู่ความมืด

“ซูไท่เหวินต้องหากบฏ! ลอบขายผ้าไหมให้ศัตรู ปลอมแปลงบัญชีหลวง! จับกุมทุกคนในตระกูลนี้ให้หมด!”

เสียงประกาศดังแหลมเย็นเยียบดั่งค้อนเหล็กกระแทกกลางอก เสียงกรีดร้องระงมขึ้นทั่วทุกทิศ บ่าวไพร่แตกกระเจิง ทหารใช้ดาบและหอกสังหารไม่เลือกหน้า ข้าวของถูกโยนแตกกระจัดกระจาย ประตูบานงามที่เคยรองรับแขกชั้นสูงถูกถีบจนแตกเป็นเสี่ยง

ซูไท่เหวินถูกลากตัวออกมา เลือดอาบเต็มใบหน้าแต่ยังตะโกนก้อง

“ข้าไม่เคยคิดกบฏ! ตระกูลซูภักดีต่อราชสำนักมาโดยตลอด!”

เสียงร้องของเขาถูกทับด้วยเสียงหัวเราะเย้ยหยันของขุนนางศัตรูการเมืองผู้ติดตามกองทัพมา

ชายคนนั้นก้าวเข้ามาหาเหยียนหรูกับมารดา สายตาเย็นยะเยือกของเขาไล่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนริมฝีปากจะโค้งเป็นรอยยิ้มชั่วร้าย

“ช่างน่าเสียดาย…สามีของเจ้าก็ไม่อยู่เสียด้วย เอาเช่นนี้เถิด เพื่อเห็นแก่ความดีเก่าก่อน ข้าจะให้ทางเลือก”

นิ้วเรียวยาวชี้ขึ้นไปยังขื่อคานไม้กลางโถง

“ให้แม่ของเจ้าผูกคอตายตรงนี้ แสดงความรับผิดชอบแทนสามี แล้วข้าจะปล่อยให้บุตรสาวหนีรอดหากไม่เจ้าทั้งสองก็เตรียมตายไปพร้อมกัน”

“อย่า!”

ซูไท่เหวินที่ถูกมัดแน่นคำรามสุดเสียง แต่ถูกทหารกระหน่ำทุบตีจนสิ้นสติ

คุณนายซูน้ำตาเอ่อเต็มสองแก้ม แต่ดวงตากลับเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยว นางก้าวเข้ามากุมมือบุตรสาวไว้แน่น เสียงสั่นเครือแต่หนักแน่นดังขึ้น

“เหยียนหรู…เจ้าจงมีชีวิตอยู่ต่อไปนะลูก จงจำไว้เสมอว่าเจ้าเป็นใคร”

สิ้นคำ มารดาผลักบุตรสาวไปอยู่ในอ้อมแขนแม่นมคนสนิท ก่อนจะหันกลับไป เงยหน้าสูงขึ้น สูดลมหายใจเฮือกสุดท้าย… แล้วใช้ผ้าแพรขาวผูกกับคานไม้ ก้าวขึ้นเก้าอี้ และปลิดชีวิตตนเองลงท่ามกลางเสียงโกลาหล

“ท่านแม่!!!”

เสียงกรีดร้องของเหยียนหรูแทบขาดใจ แต่มือของแม่นมรีบอุดปาก ลากนางออกทางประตูลับ

สายตานางเหลียวกลับเป็นครั้งสุดท้าย เห็นเพียงร่างมารดาห้อยต่องแต่งอยู่กลางห้องโถง เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะตามแรงเพลิงที่เริ่มลุกลาม เปลวไฟสีส้มฉานกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างทีละส่วน ผนัง ผ้าไหม หอผ้าซูฟางที่เป็นเกียรติภูมิของตระกูล มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

โลกทั้งใบของนางพังทลายลงพร้อมกันในคืนเดียว…

คืนนั้นคุณหนูซูเหยียนหรู ได้ตายไปพร้อมกับเปลวเพลิงที่เผาผลาญจวนตระกูลซู เหลือไว้เพียงเด็กสาวผู้แตกสลาย วิ่งหนีเข้าสู่ความมืดมิด ไร้ญาติ ไร้บ้าน ไร้ตัวตน เพื่อจะถือกำเนิดใหม่ในอีกสี่ปีถัดมาภายใต้นาม ชุนเซียง