مشاركة

บทที่ 4 จางเหวินชิง

last update تاريخ النشر: 2025-04-02 14:32:22

ในขณะที่จางเหวินชิงกำลังจะก้าวเข้าไปในบ้าน หูของเขาก็แว่วได้ยินเสียงหัวเราะของจางจ้าวเหวินและหลินเสี่ยวเหยา

เขาจึงสอดส่ายสายตามองไปตามเสียงที่ได้ยิน ก็เห็นว่าในตอนนี้จางจ้าวเหวินกำลังปั่นจักรยานอยู่ โดยที่มีหลินเสี่ยวเหยาวิ่งตามหลัง

"จ้าวเหวิน เก่งมากเลยลูก"

เธอเอ่ยออกมาทั้งหัวเราะและปรบมือให้กำลังใจจางจ้าวเหวิน จางเหวินชิงรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก ที่เห็นท่าทางของหลินเสี่ยวเหยา

เพราะปกติแล้วเธอแทบไม่เคยมองหน้าลูกชายของตัวเอง อย่าว่าแต่มาสอนลูกปั่นจักรยานแบบนี้เลย

แต่ว่าจางเหวินชิงก็ไม่ได้สนใจอะไรสองแม่ลูกมากนัก เพียงแค่รู้สึกแปลกใจเพียงเท่านั้น แล้วเขาก็เดินเข้าบ้านไป พลางคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวาน

"เหวินชิง คุณอย่าไปนะ ! ไม่อย่างนั้นฉันจะกินยาในขวดนั่นให้หมดเลย"

หลินเสี่ยวเหยาบอกออกมาเสียงดัง เมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องนอนของเธอ หลังจากที่เกาถานไปบอกเขาว่าเธออาละวาด

สาเหตุก็มาจากที่เธอรู้ว่า เขาจะไปรับกู่เยี่ยนถิงที่สนามบิน แต่เขาก็ไม่ได้สนใจฟังเธอ

"ไม่ต้องขู่หรอกนะเสี่ยวเหยา ยังไงฉันก็จะไป หยุดอาละวาดเถอะ"

จางเหวินชิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา แม้ว่าตอนนี้หลินเสี่ยวเหยาจะร้องไห้ฟูมฟายขนาดไหนก็ตาม เขามองข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มห้องนั้นแวบหนึ่ง แล้วก็เดินออกจากห้องนอนไป พร้อมกับปิดประตูใส่เธอเสียงดัง

หลินเสี่ยวเหยาเห็นแบบนั้นเธอก็ทรุดนั่งลงกับพื้น พร้อมกับคว้ายาระงับประสาทที่อยู่ในขวดมาเทใส่มือ เม็ดยาสีขาวสะท้อนแสงไฟมองดูแล้วราวกับมันเชิญชวนให้เธอกินมันเข้าไป

"เหวินชิงอย่าไปนะ ฮือ ๆๆ! "

เธอร้องไห้ออกมา แล้วก็ตัดสินใจกินยาที่อยู่ในกำมือเข้าไปหมดทุกเม็ด หลังจากนั้นก็ปีนขึ้นไปนอนร้องไห้อยู่บนเตียง หลินเสี่ยวเหยาค่อย ๆ ผล็อยหลับไป

จางเหวินชิงไม่รู้ว่าเธอกินยาพวกนั้นเข้าไปจริงหรือไม่ เพราะว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้กลับบ้าน หลังจากไปรับกู่เยี่ยนถิงที่สนามบินและไปส่งเธอที่โรงแรมแล้ว เขาก็ต้องไปสะสางงานที่บริษัทต่อทั้งคืน

และเมื่อเช้านี้เกาถานก็ได้โทรไปรายงานเขาว่า หลินเสี่ยวเหยาปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น เขาจึงได้บอกให้เธอไปตามหมอมาดูอาการของเธอ และไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะคงเป็นแค่การเรียกร้องความสนใจจากเขาเพียงเท่านั้น และมันก็ไม่เคยได้ผล

จางเหวินชิงเมื่อเข้ามาในห้องนอน เขาก็ถอดเสื้อผ้าและเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำชำระร่างกาย เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วเขาก็หยิบมือถือขึ้นมาดู

'คิดถึงจัง'

มีข้อความมาจากกู่เยี่ยนถิง จางเหวินชิงเปิดอ่านแต่ก็ไม่ได้ตอบกลับหรือว่าโทรหาเธอ เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของเขาในตอนนี้ที่มีต่อเธอนั้น ยังเหมือนเมื่อตอนห้าปีก่อนหรือไม่

พอหลังจากที่กู่เยี่ยนถิงมาบอกเลิกเขา แล้วเธอก็บินไปต่างประเทศนั้น ก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องแต่งงานกับหลินเสี่ยวเหยา หลังจากนั้นก็ดูเหมือนว่าชีวิตของเขาก็ถูกตามติดด้วยภรรยาที่เขาเกลียดอยู่แทบตลอดเวลา

หลินเสี่ยวเหยามักจะตามติดเขาแจ ตามแม้กระทั่งไปถึงที่ทำงาน และเธอก็มักจะไปอาละวาดผู้หญิงทุกคนที่เขาติดต่อด้วย

จนมีครั้งหนึ่งเขาต้องเสียคู่ค้าคนสำคัญไป เพราะหลินเสี่ยวเหยาไปอาละวาด ตอนที่กำลังคุยเรื่องงานกััน เพียงเพราะเธอระแวงว่าเขาจะไปชอบลูกค้าคนนั้น

เธอทำตัวไม่เหมาะสมกับการเป็นภรรยาของประธานจางเลย เขาอยากหย่ากับเธอเต็มทน แต่ทว่าคุณย่าไม่ยอม ท่านได้บอกเอาไว้ว่าถ้าหากเขาหย่ากับหลินเสี่ยวเหยาเมื่อไหร่ท่านจะฆ่าตัวตาย

จางเหวินชิงจำต้องทำตามความต้องการของคุณย่า เพราะว่าในตอนนี้ญาติที่เหลือเพียงคนเดียวของเขาก็คือท่าน

เขาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งถึงเวลาทานอาหารเย็น เกาถานก็ได้มาตาม

"คุณผู้ชายคะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ"

"อืมเดี๋ยวฉันลงไป"

จางเหวินชิงเดินตรงไปที่ห้องทานอาหาร และเขาก็พบว่าหลินเสี่ยวเหยากับจางจ้าวเหวินนั่งรออยู่แล้ว เมื่อเขานั่งลงที่ตำแหน่งหัวโต๊ะเรียบร้อย เกาถานกับเจียวหนิงก็ตักข้าว

ตลอดเวลาอาหารเย็นหลินเสี่ยวเหยาไม่ได้คุยอะไรกับเขาสักคำ ซึ่งตามปกติแล้วเธอมักจะคอยตักอาหารโน่นนี่นั่นให้เขาเสมอ ถึงแม้เขาจะเขี่ยออกก็ตาม

"จ้าวเหวิน แม่ว่าหนูทานอันนี้ดีกว่านะ แล้วก็ทานผักด้วยนะครับ"

หลินเสี่ยวเหยาบอกกับเด็กน้อยร่างตุ้ยนุ้ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สิ่งแรกที่เธอจะต้องทำก็คือสุขภาพของซาลาเปาน้อย เพราะที่ผ่านมาหลินเสี่ยวเหยาคนเดิมไม่เคยใส่ใจดูแลลูกชายเลย เธอทุ่มเทเวลาทั้งหมดคอยวิ่งตามแต่จางเหวินชิง

เด็กน้อยพยักหน้าอย่างว่าง่าย รู้สึกแปลกใจมากที่วันนี้แม่ของเขาอ่อนโยนผิดปกติ เขาตักข้าวเข้าปากและกินแครอทลวกที่แม่ของเขาคีบใส่จานให้หลายชิ้น

หลินเสี่ยวเหยามองหน้าเด็กน้อยอย่างรักใคร่ เธอลูบหัวเขาเบา ๆ และภาพในอดีตก็ผุดขึ้นมา

"ไปไกล ๆ เลยนะ ไม่ต้องมาตาม !"

เสียงตะคอกของหลินเสี่ยวเหยาที่ดังออกมาทำให้เด็กน้อยร้องไห้จ้า เขาแค่ต้องการอยากให้แม่ช่วยสอนเขาระบายสี เพราะคุณครูกำชับว่าจะต้องให้แม่เป็นคนสอนเท่านั้น

"ฮือ ๆ แม่ครับสอนจ้าวเหวินระบายสีหน่อย"

"ไม่ ! ไปให้เจียวหนิงสอนเลยไป"

หลินเสี่ยวเหยาตะคอกลูกชายเสียงดัง พลางเงื้อมือขึ้นทำท่าจะฟาดลงบนตัวของจางจ้าวเหวิน แต่เจียวหนิงวิ่งเข้ามาเสียก่อน

"คุณหนูคะ อย่าค่ะ"

เจียวหนิงบอกกับหลินเสี่ยวเหยา พร้อมกับดึงร่างของจางจ้าวเหวินออกมา

"ไปเถอะค่ะคุณชายน้อย"

จางจ้าวเหวินจึงเดินตามเจียวหนิงออกมาทั้งที่น้ำตาอาบแก้ม เด็กน้อยก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงได้เกลียดเขา รวมถึงผู้เป็นพ่อด้วย ทั้งพ่อและแม่ต่างก็ไม่มีใครรักเขาสักคน

"อร่อยมากเลยครับแม่"

เสียงเล็ก ๆ ของลูกชายทำให้หลินเสี่ยวเหยาออกจากภวังค์ เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ ที่ผ่านมาหลินเสี่ยวเหยาคนเดิมแย่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย มีลูกชายที่น่ารักขนาดนี้ยังใจร้ายได้ลงคอ

"ถ้าอร่อยก็ทานอีกหน่อยนะครับ"

เธอคีบแครอทให้ลูกชายอีกสองสามชิ้น และยิ้มให้เด็กน้อยอย่างอ่อนโยน

"เดี๋ยววันนี้แม่จะเล่านิทานให้ฟัง รีบทานข้าวเถอะ"

"ครับผม"

จางจ้าวเหวินเอ่ยออกมาอย่างดีใจ รีบทานข้าวเพื่อที่จะได้ไปฟังนิทานที่แม่ของเขาจะเล่าให้ฟัง

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • แม่ผู้โศกเศร้า จะดูแลเจ้าเอง   บทที่ 29 บทสุดท้าย (จบบริบูรณ์)

    หนึ่งเดือนต่อมา จางเหวินชิงกับหลินเสี่ยวเหยาได้มาเที่ยวที่ต่างประเทศด้วยกันลำพังสองคน ทั้งสองคนตกลงกันว่าจะลองให้โอกาสกันและกันดู แล้วก็ลองศึกษาดูนิสัยใจคอกันใหม่ด้วย ซึ่งคุณย่าทวดและจางจ้าวเหวินต่างก็เห็นดีเห็นงามด้วยกับทั้งคู่โดยก่อนที่หนุ่มสาวทั้งสองจะเดินทางมาต่างประเทศ คุณย่าทวดก็ได้กำชับหนักแน่นว่าให้หลินเสี่ยวเหยารีบมีน้องของจางจ้าวเหวินเร็ว ๆ และพอบอกเรื่องนี้กับเจ้าตุ้ยนุ้ย เด็กน้อยก็เฝ้ารอคอยน้องชายกับน้องสาวอยู่ตลอดเวลา"เหวินชิง คุณดูนั่นสิ"หลินเสี่ยวเหยาชี้ชวนให้จางเหวินชิงดูกุหลาบแดงช่อใหญ่ ที่วางขายอยู่ตรงริมฟุตบาท เขามองดูเธอด้วยสายตารักใคร่ เพราะเธอทั้งสดใสน่ารักและก็ไม่ใช่คนเอาแต่ใจอย่างที่ผ่านมาเลย "อยากได้เหรอ ?"เสียงห้าวทุ้มเอ่ยถามเธออย่างอ่อนโยน พร้อมกับจูงมือเธอพาเดินไปที่กุหลาบสีแดงช่อนั้น "อืม..ก็มันทั้งสวยแล้วก็หอมด้วย"เธอตอบเขาพลางก้มลงมองกุหลาบช่อนั้นใกล้ ๆ จางเหวินชิงจึงถามราคาจากคนขายแล้วก็จ่ายเงิน เมื่อเสร็จเรียบร้อยเขาก็ส่งกุหลาบแดงช่อนั้นให้เธอ หลินเสี่ยวเหยารับมันมาถือเอาไว้แนบอก ก้มลงดอมดมกลิ่นหอมของมัน"ขอบคุณมากค่ะ"เธอกล่าวขอบคุณเขาออกมาด้วย

  • แม่ผู้โศกเศร้า จะดูแลเจ้าเอง   บทที่ 28 กิจกรรมครอบครัว

    ในตอนเช้าหลินเสี่ยวเหยางัวเงียตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตอนนี้เธออยู่ในอ้อมกอดของจางเหวินชิง จึงรีบขยับตัวเพื่อจะออกจากอ้อมแขนของเขา "จะรีบลุกไปไหน ยังเช้าอยู่เลย ?"แต่ว่าจางเหวินชิงกลับไม่ยอมปล่อย เขากลับกอดกระชับอ้อมแขนแกร่งรัดตัวเธอให้แน่นขึ้น "คุณ..ปล่อยนะ"เธอบอกเขาเสียงห้วน สายตามองหาร่างอ้วนกลมของลูกชาย ก็พบว่าจางจ้าวเหวินนอนอยู่ที่พื้นข้างเตียง"เมื่อก่อนคุณรังเกียจฉันอย่างกับอะไรไม่ใช่หรือไง ?"จบประโยคของเธอ จางเหวินชิงจึงได้คลายอ้อมแขนออก สายตามีแวววูบไหวอยู่ในนั้น แต่หลินเสี่ยวเหยาไม่ได้สนใจท่าทางของเขา ปีนลงจากเตียงและไปปลุกลูกชายให้ไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียนจางเหวินชิงจึงได้ลุกขึ้น เขากลับไปทำธุระส่วนตัวที่ห้องนอนของตัวเอง และไปนั่งรอสองแม่ลูกที่โต๊ะทานข้าว"วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ ?"คุณย่าเอ่ยถาม เพราะเห็นว่าวันนี้เขาใส่ชุดลำลอง เสื้อยืดสีเทาแขนยาวแล้วก็กางเกงสแล็คสีกรมท่า ไม่ใช่ชุดสูทสำหรับไปทำงาน"ผมจะไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนของจ้าวเหวินครับ""คุณย่าไปด้วยไหมครับ ?"จางจ้าวเหวินเดินเข้ามาพร้อมแม่ ทันได้ยินที่คุณย่าคุยกับพ่อ เขาจึงชวนท่านไปด้วย "ไม่ล่ะ หนูไปกับคุณพ่อค

  • แม่ผู้โศกเศร้า จะดูแลเจ้าเอง   บทที่ 27 ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง

    "ฉันคุยกับคุณย่าแล้ว ท่านไม่มีปัญหาค่ะ รอแค่เราสองคนพร้อมเท่านั้น ท่านเคารพการตัดสินใจของเรา"คำพูดของหลินเสี่ยวเหยาสะท้อนกลับไปกลับมาในโสตประสาทของจางเหวินชิง จู่ ๆ เขาก็ไม่อยากหย่ากับเธอขึ้นมา ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองเลยจะว่าไปแล้วที่หลินเสี่ยวเหยามีนิสัยที่ไม่ดีหลายอย่าง ทั้งตามหึงหวง เหวี่ยงวีนผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้เขา ความผิดส่วนหนึ่งก็เกิดจากตัวเขาเอง เขาไม่เคยให้เกียรติเธอในฐานะภรรยา เย็นชาและไม่เคยพูดดีกับเธอเลยสักครั้ง แถมยังท้ทเธอหย่าเกือบทุกวัน จนเธอต้องสร้างเรื่องเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา แต่พอมาวันนี้เธอหยุดทำแบบนั้นและเป็นคนเอ่ยปากเรื่องหย่าขึ้นมาเองเขากลับรู้สึกเจ็บจางเหวินชิงยกมือขึ้นมาก่ายหน้าผาก อยากจะข่มตาให้นอนหลับ แต่มันก็หลับไม่ลง เขาเลื่อนมือลงไปลูบตรงสะบักเอวของตัวเองเบา ๆ'ไตของเธอข้างหนึ่งอยู่กับเขา'หลินเสี่ยวเหยาคงรักเขามากจริง ๆ แม้แต่อวัยวะในร่างกายยังยอมเสียสละให้เขาได้ นี่เขาตามืดบอดมองไม่เห็นความรักของเธอได้ยังไงกัน แต่กับกู่เยี่ยนถิงเขากลับหลงเชื่อและงมงาย คิดว่าเธอรักเขาจริง ๆ แต่แท้จริงแล้วเธอวางแผนทุกอย่างเพื่อใช้เขาเป็นสะพานไปสู่ความต้

  • แม่ผู้โศกเศร้า จะดูแลเจ้าเอง   บทที่ 26 จะเป็นยังไงต่อไป

    หลังจากเรื่องของกู่เยี่ยนถิงผ่านไป ถึงแม้ว่าความจริงทุกอย่างจะเปิดเผยแล้วก็ตาม แต่ก็ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลินเสี่ยวเหยาและจางเหวินชิงก็ไม่ได้ดีขึ้นจากแต่ก่อนเลยหลินเสี่ยวเหยาโกรธที่จางเหวินชิงไม่ยอมจัดการตอนที่รู้ว่ากู่เยี่ยนถิงปองร้ายจางจ้าวเหวิน ส่วนตัวจางเหวินชิงนั้นเขาก็รู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทำให้เรื่องราวไม่ดีต่าง ๆ เกิดขึ้นมา รวมทั้งเรื่องที่ความจริงแล้ว คนที่มอบไตให้เขาก็คือหลินเสี่ยวเหยาไม่ใช่กู่เยี่ยนถิงด้วยจางเหวินชิงกินนอนที่บริษัทเป็นส่วนใหญ่ เขาแทบไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์เลย แม้แต่คุณย่าเองที่เมื่อก่อนจะเป็นเดือดเป็นร้อนทุกครั้งที่เขาไม่ยอมกลับบ้าน มักจะคอยโทรตามขอร้องกึ่งบังคับให้เขากลับ แต่ตอนนี้ท่านกลับไม่ทำแบบนั้นเลย"พ่อคร้าบบ"วันนี้เป็นวันเสาร์ จางจ้าวเหวินไม่ได้ไปโรงเรียน เขาจึงมาหาจางเหวินชิงที่บริษัท เนื่องจากว่าพ่อไม่กลับบ้านนานนับเดือนแล้ว เจ้าตุ้ยนุ้ยคิดถึงพ่อมาก จึงขอให้แม่พาเขามา "จ้าวเหวิน มาได้ยังไง ?"ร่างอ้วนกลมของจางจ้าวเหวินวิ่งเข้าไปหาพ่อที่ห้องทำงาน จางเหวินชิงก้าวยาว ๆ ไปหาลูกชาย แล้วก็ย่อตัวลงอุ้มเจ้าตุ้ยนุ้ยขึ้นมา เขากอดคอพ่อเอาไว้แล้ว

  • แม่ผู้โศกเศร้า จะดูแลเจ้าเอง   บทที่ 25 ความจริงเปิดเผย (ต่อ)

    ราว ๆ ห้าโมงเย็นจางเหวินชิงก็กลับมาถึงคฤหาสน์ เขารีบเดินเข้าไปในห้องรับแขก เพราะเกาถานแจ้งว่า กู่เยี่ยนถิงอยู่ที่นั่น"เยี่ยนถิง คุณมาทำไม ?"เขาถามเธอออกไปด้วยความโมโห แล้วก็กระชากแขนเธอให้ลุกขึ้น"ก็คุณไม่ยอมไปหาฉัน พอฉันไปหาคุณที่บริษัทคุณก็ไล่ฉันกลับ ฉันอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น คุณโกรธฉันเรื่องอะไร ?"กู่เยี่ยนถิงถามเขาเสียงเครือ น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาคลอหน่วย "เยี่ยนถิง เพราะอะไรคุณรู้ดีที่สุด"จางเหวินชิงบอกกับเธอเสียงเย็นชา กู่เยี่ยนถิงชะงักไป อย่าบอกนะว่าเขารู้อะไรมา แต่ว่าเธอก็ยังคงบีบน้ำตาและถามเขาออกมาเสียงสั่น ดูช่างน่าสงสาร"รู้อะไรคะ ?""เลิกเสแสร้งเถอะ ผมรู้เรื่องหมดแล้วทั้งเรื่องที่คุณวางยาจ้าวเหวินเพื่อจะโยนความผิดให้เสี่ยวเหยา แล้วก็ที่คุณวางยาเดวิด เพราะว่าคุณเป็นคนสั่งให้เขามาจับตัวเสี่ยวเหยา คุณย่าและจ้าวเหวิน"เขาพูดเสียงดังชัดถ้อยชัดคำ ย้ำชัด ๆ ให้ผู้หญิงตรงหน้าได้ยิน แต่ว่ากู่เยี่ยนถิงกลับปฏิเสธ"ไม่จริงค่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น แม้แต่มดสักตัวฉันยังไม่เคยฆ่า แล้วฉันจะวางยาเดวิดกับลูกชายคุณได้ยังไง !?""คุณหยุดพูด และกลับไปเสียเถอะแล้วก็อย่ามายุ่งกับผมอีก ผมไม่

  • แม่ผู้โศกเศร้า จะดูแลเจ้าเอง   บทที่ 24 ความจริงเปิดเผย

    "เหวินชิงคะ"กู่เยี่ยนถิงมาดักรอพบเขาที่บริษัท แต่ว่ารปภ. ไม่ยอมให้เธอเข้าไปเพราะจางเหวินชิงสั่งเอาไว้ เธอไม่มีข้ออ้างแล้วด้วยเพราะงานถ่ายแบบที่เธอเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับจางกรุ๊ปนั้นถ่ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอเอ่ยเรียกเขาเสียงหวานทันทีที่เขาก้าวลงมาจากรถ กู่เยี่ยนถิงมารอเขาที่ลานจอดรถตั้งแต่เช้าแล้ว เพราะว่าจางเหวินชิงไม่ยอมไปหาเธอเลยตั้งแต่วันที่เกิดเหตุการณ์ลักพาตัวคนในครอบครัวเขา พอเธอโทรหาและถาม เขาก็บอกว่างานยุ่ง"เยี่ยนถิง มาทำไม ?"น้ำเสียงเย็นชาที่เอ่ยออกมานั้น กู่เยี่ยนถิงแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขาไม่เคยพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อน แม้จะโกรธแต่ก็ต้องระงับเอาไว้ เอ่ยบอกเขาเสียงอ่อนหวาน"ฉันคิดถึงคุณ"พูดจบก็เดินเข้าไปใกล้เพื่อจะเกาะแขนเขา แต่จางเหวินชิงสะบัดแขนออก"กลับไปเถอะเยี่ยนถิง แล้วก็ไม่ต้องมาให้ผมเห็นหน้าอีก""อะไรกันคะเหวินชิง ทำไมพูดแบบนี้ คุณโกรธเรื่องอะไร ?"เธอรีบถามเขาเสียงแผ่ว น้ำตารื้นขึ้นมาทันที สบตากับเขาใบหน้าแดงก่ำ ราวกับเจ็บปวดนักหนา ถ้าหากว่าเป็นเมื่อก่อน จางเหวินชิงจะรีบกอดและเอ่ยปลอบใจเธอทันที แต่ว่าวันนี้มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น"คุณกลับไปเถอะ"เขาพูดเพ

  • แม่ผู้โศกเศร้า จะดูแลเจ้าเอง   บทที่ 11 ผู้หญิงเจ้ามารยา

    "คุณย่าคะใจเย็น ๆ"หลินเสี่ยวเหยาปลอบคุณย่า ส่วนจางจ้าวเหวินก็ลูบหลังคุณย่าทวดเพื่อให้ท่านระงับอารมณ์หลิวหานซื่อหายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อที่จะตั้งสติ กู่เยี่ยนถิงผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจแถมยังเจ้ามารยา มิน่าล่ะจางเหวินชิงถึงไม่เคยลืมเธอ เวลาผ่านไปสักครู่ใหญ่คุณย่าก็สงบสติอารมณ์ได้ ท่านหันไปมองหน้าหลินเส

  • แม่ผู้โศกเศร้า จะดูแลเจ้าเอง   บทที่ 10 คุณย่าโมโห

    "เหวินชิงเจ้าหลานชั่ว !" หลิวหานซื่อที่วันนี้ลงทุนมาหาจางเหวินชิงถึงบริษัท ถึงแม้ว่าม่อหนานผู้ช่วยของเขาจะห้ามอย่างไรท่านก็ไม่ฟังท่านเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของประธานจาง แล้วก็ชี้หน้าด่าจางเหวินชิงเสียงดัง ม่อหนานรีบวิ่งเข้ามา แต่จางเหวินชิงโบกมือห้าม เขาจึงได้ถอยออกไป"คุณย่าครับ มีอะไร ?""แก

  • แม่ผู้โศกเศร้า จะดูแลเจ้าเอง   บทที่ 9 ถกเถียง

    "เสี่ยวเหยา ฉันขอคุยด้วยหน่อย"ในขณะที่หลินเสี่ยวเหยากำลังจะเล่านิทานให้เจ้าตุ้ยนุ้ยฟัง จางเหวินชิงก็เดินเข้ามาในห้องนอนของลูกชายและบอกกับเธอ เธอมองหน้าเขานิดหนึ่งก่อนจะพูดออกมา"ได้..แต่ขอกล่อมจ้าวเหวินให้หลับก่อน คุณไปรอฉันที่ห้องนั่งเล่นแล้วกัน"จางเหวินชิงรู้สึกแปลกใจกับคำตอบของเธอ ถ้าเป็นเมื่อ

  • แม่ผู้โศกเศร้า จะดูแลเจ้าเอง   บทที่ 8 คุณย่าทวด

    หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จหลินเสี่ยวเหยากับลูกชายก็เดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าคฤหาสถ์ ปล่อยให้จางเหวินชิงมองตามสองแม่ลูกไปด้วยใจโหวงเหวงเขารู้สึกอย่างไรก็ไม่อาจตอบตัวเองได้ เมื่อก่อนเขามักจะรำคาญที่หลินเสี่ยวเหยาคอยตามเกาะแกะเขา แต่พอเธอเมินแบบนี้กลับรู้สึกจี๊ด ๆ ในใจ ราวกับมีมดหลายตัวไต่อยู่ในนั้น

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status