เข้าสู่ระบบแวมไพร์ถึงกับลุกขึ้นนั่งตัวตรงบนเตียงกว้างด้วยความตื่นเต้นทั้งที่ก่อนหน้านี้เขายังนอนคุยอยู่เลย
" จริงไหม " เขาถามเพื่อความแน่ใจและคำตอบที่ได้มาก็ทำเอาเขาใจเต้นแรง " จริงสิ " " งั้นเอาเลขบัญชีมา " มะนาวที่ได้อ่านข้อความนั้นก็ถึงกับงง แอคเค่อแบบเขาไม่น่าขาดเงินนะเพราะแค่เธอคนเดียวโดเนทให้ทีก็หลักหมื่นแล้ว " เอาไปทำไมมิจฉาชีพหรอคะเปลี่ยนอาชีพไวจัง " แวมไพร์ถึงกับขำลั่นเมื่อได้ฟังแบบนั้นคนแบบเขาน่ะหรือจะเป็นมิจฉาชีพได้ " ยังไม่ได้คิดสั้นขนาดนั้นหรอกก็แค่จะโอนเงินให้ กะจะโดเนทรูปส่งมาตั้งหลายรูปถูกใจทั้งนั้น " เมื่อเขาตอบกลับมาแบบนั้นก็ทำเอาคนที่ไม่ค่อยมั่นใจในรูปร่างตัวเองสักเท่าไหร่ถึงกับยิ้มจนแก้มแทบแตก เธอน่ะทำใจตั้งนานกว่าจะส่งออกไปได้ รูปที่ถ่ายก็ไม่ใช่ของวันนี้เธอถ่ายเอาไว้หลายวันแล้วแต่ยังไม่ได้ลงในแอคให้คนโดเนท " ได้มาเยอะแล้วถูกใจก็ให้ฟรี " เธอน่ะแก้ตัวออกไปอย่างนั้นแหละเพราะถ้าให้เลขบัญชีไปเมื่อไหร่ก็แปลว่าเขาต้องรู้ชื่อจริงนามสกุลจริงของเธอน่ะสิแต่เธอดันไม่รู้ข้อมูลอะไรของเขาเลยแบบนี้ไม่แฟร์ แวมไพร์ตีความหมายของข้อความเธอว่าคงผ่านอะไรมาเยอะแล้วสินะ ถูกใจถึงได้ให้ฟรี แต่เขามันเป็นคนไม่ชอบได้อะไรมาฟรีๆ เพราะของฟรีไม่มีในโลกจึงคิดว่าหากเจอเธอค่อยซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมสักใบไปให้ก็แล้วกันจะได้เจ๊ากันไป " งั้นก็ดีเลยอาทิตย์หน้าว่างไหม " แวมไพร์ทำการนัดหมายทันทีเพราะสัปดาห์หน้าเขาก็กลับเมืองไทยแล้ว ไม่รู้ว่าระหว่างไปหาพ่อกับแม่หรือไปหาเธอเขาจะไปที่ไหนก่อนเพราะหัวใจมันว๊อนไปที่เธอแล้วตอนนี้ เขาเองมันก็วัยรุ่นเลือดร้อนด้วยสิ " นานจังนึกว่าจะนัดพรุ่งนี้เสียอีก " แวมไพร์ที่ได้อ่านข้อความนั้นถึงกับอยากถอนคำพูดที่บอกว่าตัวเองเป็นวัยรุ่นเลือดร้อนเพราะดูเหมือนแม่สาว Bigmilk ของเขาจะใจร้อนยิ่งกว่าเขาเสียอีก " ใจร้อนนะเรา " " แน่นอนสิก็ยังวัยรุ่นอยู่หรือว่านั่นแก่แล้ว " แวมไพร์ถึงกับหุบยิ้มกะทันหันเมื่อเธอบอกว่าเขาแก่แล้วเขาไม่ได้แก่เขาแค่เกิดก่อน ที่เขารู้ว่าต้องอายุมากกว่าเธอแน่เพราะเธอยังใส่เสื้อนักศึกษาอยู่เลย ถ้าให้เขาเดาอาจจะอยู่ปี 1 หรือปี 2 ก็ได้ เพราะเด็กวัยนี้กำลังซนอยากรู้อยากลองเลย เขาน่ะได้หมดแหละขอแค่บรรลุนิติภาวะแล้วก็พอไม่อยากเสียงคุกข้าวแดงไม่อร่อยนักหรอกนะ " ไม่แก่แค่ 27 " มะนาวแปลกใจเล็กน้อยที่อายุของเขามากกว่าที่เธอคิดเสียอีกเธอคิดว่าเขาอาจเป็นแค่เด็กหนุ่มนักศึกษาจากสถาบันใดสถาบันหนึ่งแต่ไม่เลยหรือว่าเขาทำงานแล้วกันนะ " ก็โตแล้วนึกว่ายังเป็นนักศึกษาอยู่เสียอีก " " พึ่งจบ " มะนาวยิ่งสงสัยไปกันใหญ่ทำไมถึงบอกว่าเพิ่งจบทั้งที่อายุ 27 ปีแล้ว " อ้าว เรียนซ้ำชั้นหรอ " เขาที่กำลังหยิบบุหรี่ขึ้นมาดูดถึงกับแทบสำลักควันตายคาที่เมื่อจินตนาการของเธอมันช่างล้ำเลิศเหลือเกิน " พึ่งจบ ป.โท " เอ๊ะ! แล้วเขาจะบอกเธอทำไมแต่ไม่ทันเสียแล้วเพราะพิมพ์ไปแล้ว " อ่อ เดี๋ยวนี้เด็กป. โทก็เป็นแอคเค่อด้วยหรอ เจ๋งแฮะ ชักอยากเห็นหน้าแล้วสิถ่ายมาดูหน่อยได้ไหม " มะนาวหน้าแตกแบบหมอไม่รับเย็บรู้สึกเขินเล็กน้อยแต่ก็นั่นแหละแค่เล็กน้อยเท่านั้นคนอย่าเธอมันเชิดหน้าสู้อยู่แล้ว " ไม่ได้อยากให้ใครเห็นหน้า " เขาเองไม่ได้อยากให้ใบหน้าของเขาหลุดว่อนทั่วโซเชียลในฐานะคนหื่นแห่งปีหรอกนะ " อ่าว แล้วถ้าเจอหน้ากันจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นคนไหน " มะนาวยังคงพยายาม เธอเห็นซิกแพคแน่นๆ แล้วก็อยากเห็นหน้าบ้าง หรือว่าเขามันเป็นพวกหุ่นดีแต่หน้าเหี้...กันนะ แต่ก็ช่างเถอะแค่หุ่นดีก็แซ่บเกินครึ่งแล้ว " เดี๋ยวก็มีวิธีเองนั่นแหละ บอกไว้ก่อนนะว่านี่ไม่จูบกับใคร " มะนาวเบะปากทันทีเธอเองก็ยังไม่เคยจูบกับใครสักทีหรอกและเขาก็จะไม่ใช่คนที่ได้จูบแรกของเธอไปด้วย " นี่ก็ไม่จูบ ไม่ชอบ " " ดี งั้นก็ใจตรงกัน " แวมไพร์รู้สึกว่ายิ่งคุยกับเธอก็ยิ่งไม่อยากวางมือถือลงเลย เขาคุยกับเธอตั้งแต่แบตเตอรี่ 5% จนตอนนี้มันเต็มแล้วเขาก็ยังไม่ยอมออกจากแชทที่คุยกับเธออีก " ตกลงจะไม่นัดพรุ่งนี้จริงหรอ " มะนาวยังคงไม่ลืม เธออยากลองวันไนท์กับใครสักคนแล้วอยากรู้ว่าความรู้สึกนั้นมันเป็นยังไง เธอไม่เคยมีแฟนเพราะพ่อหวงมากจึงต้องมาลองแบบทีเดียวจบแบบนี้ไง รับรองว่าพ่อจับไม่ได้แน่นอนแถมเธอยังไม่ต้องมีพันธะอีก " ยังอยู่ที่ต่างประเทศกลับอาทิตย์หน้ากลับแล้วจะรีบไปหาเลย " มะนาวรู้สึกใจเต้นแรงที่เขาพูดออกมาแบบนั้น " ถึงปุ๊บมาหาปั๊บเลยหรอ " " ใช่ " รู้ทั้งรู้ว่าเธอหยอดแต่ก็ยังอยากตอบออกไปอยู่ดี ในขณะที่ตอบก็ยังเซฟรูปของเธอเอาไว้ในมือถือรับรองว่าคืนนี้ได้ดูทั้งคืนจนเมานมแน่ " ไม่กลับบ้านก่อนหรือไง " " บ้านไม่หายไปไหนหรอก แต่ Bigmilk ถ้าช้าแล้วจะไม่ได้กินอยากเมานมแล้ว " ข้อความทะลึ่งที่เขาส่งมาดันทำให้มะนาวยิ้มออกมาได้ เธอไม่ได้รู้สึกถึงการคุกคามเลยเธอกลับชอบเสียอย่างนั้นหรือว่ารสนิยมของเธอมันแปลกกันนะ " Big V. Secret มีชื่อเล่นไหม " " เรียก V เฉยๆ ก็ได้ " แวมไพร์เขาไม่บอกชื่อของเขากับผู้หญิงคนไหนที่อยู่ในแชทหรอกนะเพราะเจอกันแค่คืนเดียวเท่านั้นแหละ เขาไม่เคยสานสัมพันธ์ต่อกับใครเลย Bigmilk คนนี้ก็คงเหมือนกัน " อืม มิลล์นะ " มะนาวเองก็หลอกเขาเหมือนกัน เธอน่ะไม่บอกชื่อจริงให้เขารู้หรอกนะเพราะคิดว่าแค่คืนเดียวก็จะไม่สานต่อแล้ว แล้วโลกก็คงไม่กลมเหวี่ยงให้เราต้องมาเจอกันอีกหรอกชีวิตคงไม่ได้น้ำเน่าขนาดนั้นมั๊ง " เรียก Bigmilk ดีกว่าชอบชื่อนี้มากกว่า " " ตามใจ Big V. ว่าแต่ บิ๊กจริงป๊ะ " ไม่รู้อะไรดลใจให้คราวนี้เธอถามเขากลับบ้างแต่แวมไพร์ตอบกลับมาอย่างคนมั่นใจ " บิ๊กไม่บิ๊กต้องลองพิสูจน์ด้วยตัวเอง " " แล้วถ้าไม่บิ๊กล่ะ " คนไม่กลัวใครอย่างมะนาวมีหรือจะยอมแพ้ เธอเองก็เปรี้ยวจี๊ดเข็ดฟันเหมือนกับชื่อนั่นแหละ " 62 " แวมไพร์พิมพ์มาแค่นั้นมะนาวจึงแปลกใจเล็กน้อยว่าทำไมถึงพิมพ์ตัวเลขมาแบบนั้น จะใบ้หวยหรือไง " อะไร? " เธอถามเขาตอบกลับไปเพราะคิดไม่ทันว่าเขาพิมพ์มาแบบนั้นทำไม แต่คนทะลึ่งตึงตังอย่างแวมไพร์ก็ใจดีตอบกลับมาเหมือนกัน " ไซส์ " มะนาวรีบปิดโทรศัพท์ลงแทบไม่ทันเธออายเกินกว่าจะตอบกลับเขาไปได้อีก เขาจู่โจมเธอแรงไม่ใช่น้อยเดี๋ยวขอตัวไปตั้งหลักก่อนแป๊บหลายวันผ่านไปวันนี้เป็นวันรับปริญญาของมะนาวเวนิสและวิวาห์ " มะนาวมาถ่ายรูปด้วยกัน " เวนิสและวิวาห์เรียกให้มะนาวไปถ่ายรูปด้วยกันเพราะตอนนี้ทั้งสองครอบครัวมาร่วมแสดงความยินดีจึงทำให้บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างมาก ทางฝั่งครอบครัวของเขาช่างมีญาติเยอะเหลือเกินเธอเพิ่งรู้ว่าครอบครัวเขาคือครอบครัวใหญ่มากทั้งคุณลุงคุณป้าอีกทั้งพี่น้องของเขาอีกครอบครัวสุขสันต์ของเธอกลายเป็นครอบครัวเล็กๆ ไปเลย " อื้ม " มะนาวเข้าไปถ่ายรูปกับเวนิสและวิวาห์รวมไปถึงทุกคนในครอบครัวทั้งฝั่งเธอและฝั่งของว่าที่คู่หมั้นแต่จนแล้วจนรอดคู่หมั้นของเธอที่บอกว่ามีงานด่วนแล้วจะตามมาทีหลังตอนนี้ก็ยังไม่มาเลยเธอชะเง้อคอมองหาตั้งนานแล้ว " ทำอะไรอยู่หรอยัยมะนาวรอพี่ชายฉันล่ะสิ วันนี้พี่แวมไพร์มีงานด่วนเห็นบอกว่าจะรีบมานะ " เวนิสกับวิวาห์ที่รู้ทุกอย่างอยู่แล้วจึงรีบประกบเพื่อนสาวพ่วงด้วยตำแหน่งพี่สะใภ้และบอกทุกอย่างให้เข้าใจก่อนที่เพื่อนสาวของเธอจะแง่งอนไปเสียก่อน พี่ชายของเธอนี่ก็เหลือเกินทำอะไรชักช้าจริงๆ มะนาวถอนหายใจออกมาเบาๆ ทำไมงานของเขาจะต้องมารัดตัวในวันสำคัญของเธอด้วยนะจริงๆ ก็นึกน้อยใจแต่เมื่อคิดดูแล้ว
2 สัปดาห์ผ่านไปจนถึงวันสุดท้ายของการลงโทษ แวมไพร์เขาเขาก็ยังอยู่กับเมียตัวน้อยจนถึงเช้าก่อนจะย่องออกมาจากห้องเธอเหมือนทุกวันเพื่อกลับมายังคฤหาสน์ให้คุณพ่อกับคุณแม่อย่างเวกัสกับสายขิมพร้อมกันกับคุณปู่คุณย่าให้มาสู่ขอเธอตามประเพณีอย่างที่ได้ตกลงกันเอาไว้กับคุณลุงฮ่องเต้เมื่อเดือนก่อน " นี่ก็ครบหนึ่งเดือนตามที่ตกลงกันไว้แล้ววันนี้กูมาขอลูกสาวคนเล็กของมึงให้ลูกชายคนโตของกู " เวกัสที่พาทุกคนในครอบครัวมาด้วยเอ่ยขึ้นมากับเพื่อนรักทันทีซึ่งฮ่องเต้ที่ยังทำท่าทางเคร่งขรึมอยู่เขาได้แต่ทำหน้านิ่งจนเป็นแพรวผู้เป็นภรรยาพูดขึ้นมาแทน " ขอบคุณที่ให้เกียรติลูกสาวเรานะคะทางเราก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรค่ะทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของลูกๆ เลย "" ที่รัก " ฮ่องเต้ทำท่าทางแง่งอนภรรยานิดหน่อยแต่ถึงอย่างนั้นก็ได้รับสายตาคาดโทษมาให้เขาจึงพูดจาอะไรไปไม่ได้มากนัก เขาไม่ได้กลัวเมียนะแค่เกรงใจนิดหน่อยจนไม่กล้าพูดอะไรมากนักเท่านั้นเอง " คุณคะเลิกตั้งแง่ได้แล้วเด็กๆ รักกันก็ควรจะปล่อยให้เขาได้ตัดสินใจกันเองสิคะลูกโตแล้วนะ "" แต่.... " คุณย่ามาร์กี้ที่มองสถานการณ์อยู่จึงรีบเอ่ยขึ้นเพราะถ้าเธอเอ่ยปาก
แวมไพร์พูดเพียงแค่นั้นก็จับคนตัวเล็กให้นอนหงายลงไปพร้อมกันกับที่ตัวเขาพยุงศรีษะของเธอเบาๆ แล้วประกบจูบอย่างดูดดื่มด้วยความเร่าร้อน ความคิดถึงได้ส่งผ่านไปหาเธอผ่านริมฝีปากที่กำลังบดเบียดราวกับว่าอยากจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว " อื้อ.... " เสียงครางอื้ออึงออกมาเสียงดังเมื่อคนตัวเล็กที่ไม่เคยถูกรุกล้ำหนักขนาดนี้มาก่อนโดนรุกหนักเข้าเต็มๆ อีกทั้งตอนนี้เธอยังได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขาด้วย " คุณขาดื่มหนักมาหรอ " เมื่อเมียตัวน้อยถามออกมาแบบนั้นเขาก็ไม่อาจโกหกเธอได้เพราะยิ่งไม่เจอกันความไว้ใจยิ่งเป็นเรื่องสำคัญเขาจึงพยักหน้ายอมรับเบาๆ " พี่ต้องเลี้ยงไถ่โทษไอ้ชานนท์ไงที่ไปทำกับมันวันนั้น ขอโทษนะที่วันนั้นพี่ใจร้อนเกินไป "" ช่างมันเถอะค่ะ ว่าแต่ดื่มทุกวันหรือเปล่าคะ " มะนาวถามออกไปเพราะเป็นห่วงสุขภาพของเขามากกว่าแวมไพร์ได้แต่ยิ้มแหยออกมาเมื่อถูกจับได้" ครับ พี่ยอมรับทำยังไงได้ก็พี่เคยชินกับการกอดร่างนุ่มนิ่มของเธอนอนทุกคืนแต่พอหลายวันมานี้ต้องนอนคนเดียวพี่เลยนอนไม่หลับก็ต้องอาศัยแอลกอฮอล์ช่วย พี่ภาวนาให้ครบหนึ่งเดือนเร็วๆ สัญญาเลยว่าจะกักตัวเธอไว้ 7 วัน 7 คืนไม่ให้ไปไหนเลย "
" นี่แกร้องไห้ทำไม " เวนิสเมื่อนั่งลงที่ปลายเตียงของเพื่อนสนิทแล้วจึงรีบปาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยนเข้าใจดีว่าเพื่อนกำลังสับสน " ฉันรู้สึกผิดกับพวกแกทั้งสองคนที่ปิดบังความสัมพันธ์กับพี่ชายของพวกแกมาโดยตลอด "มะนาวก้มหน้างุดพร้อมกับเอ่ยคำขอโทษออกไปรัวๆ" นี่แกเป็นคนคิดมากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ยัยมะนาวที่แสบซ่าคนเดิมหายไปไหน พวกเราน่ะเข้าใจแกมาตั้งนานแล้วนะอีกอย่างถ้าพี่ชายฉันลงเอยกับแกพวกเรากลับจะสบายใจเสียอีกที่มีพี่สะใภ้ใจดีแบบนี้ "เวนิสบอกออกมาแล้ววิวาห์ก็รีบเสริมทันที " จริง พวกเราดีใจมากเพราะเห็นสายตาที่พี่ชายของฉันกับแกมองกันไปมามันคือสายตาของคนรักกันมากจริงๆ อีกอย่างวันนี้พี่ชายของฉันก็แมนมากด้วยทั้งที่กลัวว่าคุณลุงฮ่องเต้จะโกรธมากแต่ก็ยังรบเร้าให้คุณพ่อพามาตั้งแต่เช้านี่ก็คงคิดถึงแกมากเห็นบอกว่าติดต่อไม่ได้เลย "" อืม คุณพ่อสั่งห้ามไว้แถมยึดมือถือไปอีกออกไปข้างนอกก็มีคนคุมตลอดบอกว่าเป็นบทลงโทษที่พวกเราสองคนทำผิดพลาดไปก็เลยให้ห่างกันไปก่อนเดือนนึงถ้าทนได้คุณพ่อก็จะไฟเขียวให้แต่ถ้าทนไม่ได้ก็ตามนั้น " มะนาวพูดออกมาพร้อมกับความกังวลเล็กน้อยกลัวว่าเขาจะอดทนต่อความลำบากนี
เวกัสพาลูกชายมาที่บ้านของเพื่อนสนิทอย่างฮ่องเต้ในเช้าของวันใหม่พร้อมกับที่แวมไพร์หากระเช้าใบใหญ่เพื่อมาขอขมาว่าที่พ่อตากับแม่ยายด้วยความรู้สึกประหม่า เมื่อคืนเขารอสายจากมะนาวทั้งคืนแต่จนแล้วจนรอดเธอก็ไม่ติดต่อมาเลยจนทำให้เช้าวันนี้เขาร้อนใจจึงรีบให้คนเป็นพ่อพาเขามาที่นี่ " มาทำไมวะ " ฮ่องเต้ทำเป็นเข้มเมื่อออกมาต้อนรับซึ่งสายตาของมันแบบนี้เวกัสรู้ดีว่าลูกสาวคงทำให้ใจอ่อนไปมากแล้วสินะ แตกต่างจากแวมไพร์ที่ตอนนี้รู้สึกกลัวและกังวลไปหมดว่าว่าที่พ่อตาจะไม่ให้อภัยเขาเขาเป็นผู้ใหญ่แถมยังรับหน้าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไปด้วยแล้วแต่ยังเล่นเป็นเด็กๆ อยู่ได้ก็ไม่แปลกที่ท่านจะไม่ชอบใจ " กูพาลูกชายมาขอขมาว่าที่พ่อตามัน "เวกัสที่ไม่วายแซวเพื่อนทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันแค่ทำเป็นเข้ม " ใครว่าที่พ่อตาวะแถวนี้ไม่มีโว้ย " ฮ่องเต้บอกออกมาพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่นเพื่อคีพลุคไม่อย่างนั้นคงต้องเผยอาการออกมาให้ว่าที่ลูกเขยได้เห็นแน่ " หึ กูร้อนจะแย่มึงจะไม่ชวนกูเข้าไปดื่มน้ำสักแก้วเลยหรอ ทำเป็นเข้มอยู่ได้ลูกชายกูกลัวหมดแล้วเนี่ย " เวกัสบอกออกมาพร้อมกับฮ่องเต้ที่ทำยังไงก็ไม่ยอมให้ครอบครัวของเพื่อ
ฮ่องเต้พาลูกสาวกลับมาบ้านโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำตลอดทางมีแต่ความเงียบงันพร้อมกับมะนาวที่ดวงตาดูไร้ซึ่งจุดหมายมองไปข้างหน้าด้วยความว่างเปล่าเอาจริงๆ ตอนนี้เธอกลัวคุณพ่อมากปกติถ้าคุณพ่อดุเธอบ้างเธอก็ยังเดาทางออกว่าท่านรู้สึกยังไงแต่ตอนนี้ท่านดูเงียบจนเธอกลัวไปหมด และเมื่อเข้ามาถึงบ้านฮ่องเต้จึงเรียกทุกคนเข้ามาคุยกัน" ลูกรู้ใช่ไหมว่าทำอะไรผิดไปบ้าง " ฮ่องเต้ที่เลี้ยงลูกสาวอย่างดีมากับมือแต่ตอนนี้ในเมื่อทำผิดเขาก็จำเป็นต้องลงโทษและตักเตือนบ้าง " มะนาวขอโทษค่ะคุณพ่อคุณแม่ที่ทำอะไรไปโดยไม่คิด " มะนาวยกมือขึ้นไหว้ขอโทษบิดาและมารดาด้วยความรู้สึกผิดเธอเป็นลูกผู้หญิงไม่ควรชิงสุกก่อนห่ามแบบนี้จริงๆ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อความรู้สึกมันเป็นเรื่องที่ฝืนกันไม่ได้จริงๆ " นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันขึ้นคะคุณ " แพรวที่วันนี้ไปออกงานสมาคมเพิ่งกลับเข้ามาพร้อมกันกับส้มโอที่เพิ่งกลับมาจากการทำงานด้วยเช่นกันและตอนนี้ก็เป็นเวลาดึกดื่นมากแล้วนึกว่าทุกคนจะหลับไปแล้วเสียอีกแต่กลับผิดคาดที่พี่สาวอย่างเธอได้รับกลิ่นอายของความครุกรุ่นอยู่ไม่น้อย" ส้มโอพ่ออยากรู้ความจริงจากปากลูกว่าลูกรู้เรื่องทุ
ในเช้าของวันถัดมามะนาวตื่นแต่เช้าเพื่อหวังให้เขาแวะร้านขายยาให้เธอสักหน่อยแต่จนแล้วจนรอดคนเอาแต่ใจก็บอกว่าเมื่อคืนไม่ไหวจึงทำให้วันนี้ตื่นสายพอออกมาจากคอนโดเลยต้องรีบบึ่งรถมาที่ออฟฟิศเลยโดยที่เขาให้เหตุผลว่าเขาไม่เคยสายเลยสักครั้งแม้จะเป็นถึงเจ้าของบริษัทก็ตาม ร่างเล็กจึงได้แต่คิดว่ายังไงเธอก็จ
มะนาวชั่งใจอยู่ชั่วครู่กับคำสั่งเสียงแหบพร่าของเขา คำสั่งที่มีแต่ความออดอ้อนมีหรือคนใจดีแบบเธอจะไม่ใจอ่อน เธอค่อยๆ ปลดเสื้อสายเดี่ยวสีแดงของตัวเองลงมาทีละนิดจนท้ายที่สุดเธอก็ถอดมันออกไปจากร่างกายเผยให้เห็นเต้าอวบที่มีเม็ดตุ่มไตเล็กๆ รอการสัมผัสจากอุ้งปากของเขาอยู่ เธอยกมือเรียวขึ้นมาบีบเคล้นไ
ในช่วงสายของวันถัดมามะนาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า ทีแรกเธอตั้งใจจะกลับเพราะไม่อยากค้างคืนกับเขาแต่เขาดันไม่ยอมปล่อยเธอเลยทั้งคืนจนเธอเองก็ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่รู้ตัวอีกทีตอนนี้ก็สายโด่งแล้ว ดีนะที่เธอย้ายมาอยู่ที่คอนโดไม่อย่างนั้นคุณพ่อคงต้องซักไซ้ยับแน่ " โอ้ย! เจ็บชะมัด "
คนตัวโตต้องชะงักค้างอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ว่าตัวเองได้ผ่านเยื่อบางๆ ที่เรียกว่าพรหมจรรย์เข้ามาแล้ว เขาหยุดการกระทำของตัวเองเอาไว้เพียงเท่านั้นไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหนพร้อมกับก้มมองจุดเชื่อมต่อที่ตอนนี้มีหยดเลือดจางๆ ไหลเคลือบท่อนเอ็นผ่านเครื่องป้องกันของเขาเอาไว้ ในขณะที่มะนาวหลังจากที่เธอกรีดร้อ







