ตอนที่ 6 กลมจนท้อ

    บรรยากาศภายในลิฟท์ชวนอึดอัดจนบอกไม่ถูก มะนาวเธอยืนอยู่ข้างหน้าในขณะที่แวมไพร์ยืนอยู่ข้างหลังต่างคนต่างก้มหน้ามองมือถือโดยที่ทั้งสองคนสวมแมสเอาไว้แต่ภายใต้หน้ากากแวมไพร์มีความนิ่งเฉยในขณะที่มะนาวเบะปากไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วนพลางด่าเขาในใจ คนอุตส่าห์หวังดีถามสารทุกข์สุขดิบแล้วดูเขาสิเหมือนรังเกียจเธอเสียอย่างนั้น เธอมองดูสภาพตัวเองในกระจกก็ไม่ได้น่าเกลียดนี่เพราะเธออยู่ในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีขาวทับด้วยกระโปรงยีนส์ตัวสั้นแล้วก็รองเท้าผ้าใบสีขาวมีเสื้อแขนยาวสีขาวตัวบางคลุมทับไว้นิดหน่อยเธอว่าเธอก็แต่งตัวพอดูได้นะแต่เขากลับนิ่งชะมัดแบบนี้เธอเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าแอคเค่อที่เธอนัดมาจะประทับใจในครั้งแรกที่เจอกันหรือเปล่า ถ้าจะมีสีหน้าเหมือนนายน้ำแข็งนี่เธอก็ไม่ไหวป่ะ 

" ใกล้ถึงแล้ว "

มะนาวส่งข้อความไปหาเขาแล้วเขาก็ตอบกลับมาทันที 

" ใกล้แล้วเหมือนกัน ถึงหน้าห้องแล้วบอกนะ "

แวมไพร์ส่งข้อความตอบกลับไป 

" อยู่ในลิฟท์ "

    เมื่อได้อ่านข้อความนั้นแวมไพร์ถึงกับเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาหรือว่าจะเป็นเธอ รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นมาทันทีที่เริ่มเดาทุกอย่างได้แล้ว ถ้าเป็นเธอจริงๆ ก็เหมือนเขาได้ของขวัญชิ้นใหญ่เลยนะเพราะเธอตรงสเปคเขาเหลือเกิน คืนนี้ขาเจ็บก็เรื่องของขาเถอะ เขาสู้ตาย 

" ทำไมเงียบไปล่ะ หรือว่ายังมาไม่ถึงโรงแรมหรอ "

    มะนาวถามกลับไปอีกครั้งเมื่อเห็นเขาอ่านแต่ไม่ตอบกลับอะไร อย่าบอกนะว่าจะเทกันในโค้งสุดท้ายน่ะ เดี๋ยวแม่จะด่าให้ลืมทางเข้าแอคเค้าท์เลย 

" ถึงแล้ว "

มะนาวโล่งใจเธอคิดว่าตอนนี้เขาคงอยู่ในห้องรอเธอแล้วสินะ 

    เมื่อประตูลิฟท์เปิดออกเธอมองดูหมายเลขห้องให้แน่ใจอีกครั้งหลังจากนั้นก็เดินตามหาแต่ที่เธอต้องแปลกใจคือผู้ชายคนที่มีอุบัติเหตุกับเธอดันเดินตามหลังมาด้วย 

" โรคจิตหรือเปล่าเนี่ย "

    มะนาวเธอได้แต่คิดในใจอยู่แบบนั้น เธอไม่น่าชวนเขาคุยเลยเห็นนิ่งๆ แบบนี้ตามไม่เลิกเลยนะ เธอรีบส่งข้อความไปให้แอคเค่อที่เธอนัดมาอย่างรวดเร็ว 

" อยู่ในห้องหรือเปล่าเดินออกมารับได้ไหมเหมือนมีไอ้โรคจิตเดินตามมาเลย "

    แวมไพร์ถึงกับหลุดขำนี่เธอมองเขาเป็นไอ้โรคจิตไปแล้วหรือนี่ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะตอบกลับไปด้วยซ้ำก็ถึงหมายเลขห้อง 444 ที่นัดกันเอาไว้แล้ว มะนาวกล้าๆ กลัวๆ แล้วรีบเคาะประตูเพื่อให้คนข้างในเปิดให้เธออยากรีบเร่ง แต่ก็เป็นคนที่อยู่ข้างหลังเธอที่แตะคีย์การ์ดเข้าไป แล้วดันตัวเธอให้เข้าไปในห้องพร้อมกันกับตัวเขา 

" อร๊าย!! นี่นายปล่อยนะ!!! ช่วย.... "

    ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตะโกนเรียกให้คนมาช่วยก็ถูกปิดปากจากคนตัวโตกว่าพร้อมกับดันแผ่นหลังของเธอให้แนบชิดติดไปกับผนังหน้าประตูห้อง พร้อมกับรวบมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปไว้เหนือศีรษะ 

" ผมเอง Big V. Secret คุณคือสาวน้อย Bigmilk ใช่ไหม "

    มะนาวมองใบหน้าของเขาภายใต้หน้ากากสีดำพร้อมกับถอนหายใจ เฮ้อ! โลกก็ช่างกลมจนเธอรู้สึกท้อเสียเหลือเกิน ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะเป็นเด็กแว้นอย่างเขาจริงๆ 

" ถึงกับถอนหายใจเลยหรอ ทำไม หรือว่าจะเปลี่ยนใจ "

    เธอทำให้เขารู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นมาเสียแล้ว ก่อนหน้านี้เขาคุยกับผู้หญิงที่ดูกร้านโลกไม่ใช่หรอแล้วสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้าคืออะไร ดูสายตากลมโตของเธอนั่นสิเหมือนหวาดกลัวเขาเสียเต็มประดา 

" แล้วเปลี่ยนได้ไหม "

" ไม่น่าได้แล้วนะ มาถึงขนาดนี้แล้วยังจะเปลี่ยนใจอีกหรอ "

    มะนาวเธอไม่ได้คิดที่จะเปลี่ยนใจอยู่แล้วแค่ถามหยั่งเชิงไปเท่านั้น 

" ปฏิเสธไม่ได้ก็แค่เข้าร่วมค่ะ ปล่อยมือก่อนได้ไหมคะ มาเหนื่อยๆเมื่อยนะ หิวน้ำด้วย "

    ร่างเล็กที่ทำเป็นก๋ากั่นพูดออกไปอย่างมั่นใจแล้วก็เป็นแวมไพร์ที่ยอมปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระแล้วก็เดินจูงมือเธอไปนั่งที่ปลายเตียง มะนาวจึงถอดแมสออกเพราะไม่จำเป็นต้องใส่แล้วเขาคงเห็นใบหน้าเธอตั้งแต่บนถนนแล้วล่ะ ทันทีที่เธอถอดแมสออกเขาจึงได้มองใบหน้าของเธอชัดๆ อีกครั้ง ใบหน้ารูปไข่สวยสะดุดตา จมูกโด่งเป็นสัน ปากอวบอิ่มสีชมพูน่ารักบวกกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ทำให้ใบหน้าของเธอดูหวานเข้ารูป รวมๆ แล้วที่เป็นเธอคือสวยมาก มากจริงๆ 

" คุณ ไม่ถอดแมสออกหรอคะ อ่ะ ดื่มน้ำค่ะ "

    เธอถามด้วยความสงสัยนี่เขาจะลึกลับไปถึงไหนกัน อยู่ในห้องกันสองคนยังจะใส่แมสอีก เมื่อเห็นน้ำที่อยู่ในตู้เย็นเล็กๆ เธอจึงเปิดและหยิบมาให้เขาขวดนึง แวมไพร์รับมาพร้อมกับถอดหน้ากากที่ปิดบังใบหน้าออก

    ทันทีที่เขาเผยใบหน้าให้ได้เห็นมะนาวถึงกับสตั้นไปชั่วครู่ เขาจะหล่อเกินไปแล้ว ผมทรงเดทร็อคบาดใจสาวๆ ใบหน้าแหลมคมตามแบบฉบับลูกครึ่ง จมูกนี่โด่งกินคนมาเลย นัยน์ตาสีฟ้าคราม ยิ่งผิวหน้าเขาไม่ต้องพูดถึงเธอนึกว่าผิวหน้าเด็กมองลงมาจากดาวอังคารก็รู้ว่านี่คือลูกคนมีตังค์ ส่วนความสูงของเขาเธอเดาคร่าวๆ น่าจะไม่ต่ำกว่า 190 เซนติเมตร เพราะขนาดเธอสูงตั้ง 163 เซนติเมตรซึ่งก็เป็นมาตรฐานผู้หญิงทั่วไปนะยังสูงไม่เท่าไหล่เขาด้วยซ้ำ เธอทำใจเอาไว้แล้วว่าหุ่นแซ่บขนาดนี้หน้าตาธรรมดาก็คงไม่เป็นไรแต่นี่เธอได้ตัวซีเคร็ดมาจริงๆ หรือนี่ 

    แวมไพร์หันกลับไปมองคนตัวเล็กที่กำลังจ้องใบหน้าของเขาอยู่อย่างนั้น พร้อมกับวางขวดน้ำลงข้างๆ หัวเตียงแล้วเดินเข้าไปใกล้เธอ มือทั้งสองข้างค้ำยันเอาไว้กับเตียงนุ่มแล้วก้มหน้าลงไปเป็นจังหวะเดียวกันกับที่มะนาวต้องเอนหลังไปนิดหน่อยไม่อย่างนั้นหน้าของเขากับเธอคงแนบชิดติดกันแน่นอน 

" มีอะไรติดหน้าผมหรือเปล่าทำไมถึงได้จ้องขนาดนี้ มองชัดไหมหรือว่าต้องเข้าไปใกล้อีก "

    มะนาวหายใจแทบติดขัดเมื่อเขาก้มหน้าลงมาในระยะที่หากเธอขยับตัวแค่นิดเดียวอาจทำให้ริมฝีปากของเขาและเธอชนกันได้เลย เธอยกมือเรียวทั้งสองข้างขึ้นมายันอกแกร่งของเขาเอาไว้ไม่ให้เขาก้มลงมาอีกพร้อมกับแสดงอาการประหม่าออกมาจนแวมไพร์จับได้ เขาจับมือของเธอข้างหนึ่งที่จับอกแกร่งของเขาไว้ 

" ทำไมมือสั่นหรือว่าตื่นเต้น ไหนเคยบอกว่าประสบการณ์เยอะแล้วทำไมตอนนี้ถึงได้สั่นราวกับลูกนกตกน้ำแบบนี้ล่ะ "

    แวมไพร์สบตากับเธออย่างลึกซึ้งอีกครั้งพร้อมกับประคองใบหน้าของเธอด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขาทำให้เขาได้มองใบหน้ารูปไข่ของเธอได้ชัดเจนขึ้นก่อนที่จะน้อมลงมาจูบเบาๆ  อย่างอ่อนโยน 

    มะนาวเธอวางมือบนอกเขาพร้อมกับมือเขาที่เกาะกุมมือเธอไว้อีกชั้น ในตอนนี้เธอรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นถี่รัวราวกับมีใครมาตีกลองอยู่ในใจเธอในขณะที่ริมฝีปากของเขายังแนบชิดกับเธออย่างแผ่วเบาจนเธอหลงลืมไปแล้วกับข้อตกลงก่อนหน้านี้ เมื่อนึกขึ้นได้จึงรีบผลักอกเขาออกก่อนแล้วทวงถามถึงสัญญา 

" อื้อ...คุณ หยุดก่อน ไหนบอกว่าไม่จูบไง "