LOGIN1 สัปดาห์ถัดมาเป็นวันที่มะนาวต้องเข้าประชุมเชียร์กับบรรดารุ่นพี่ปี 4 ด้วยกันเพื่อหารือเรื่องการรับน้อง เธอเรียนการบัญชีพร้อมกันกับเพื่อนสนิทอย่างเวนิสกับวิวาห์ เวนิสรุ่นเดียวกันกับเธอแต่วิวาห์เป็นรุ่นน้อง 1ปี วิวาห์เธอจึงเรียนเร็วขึ้นเพื่อให้ได้มาเรียนพร้อมกันกับพวกเธออย่างตอนนี้
" ยัยมะนาวเปรี้ยวแกอยู่ไหนแล้วเนี่ยเข้าประชุมเชียร์ 4 ปีแกไม่เคยมาทันเลยสักปี " เวนิสบ่นออกไปพร้อมกับพิมพ์ข้อความส่งไปหามะนาวที่เช้านี้เธอตั้งนาฬิกาปลุกแล้วนะมันปลุกแหละแต่เธอกดปิดเผลออีกทีตอนนี้ใกล้จะ 9 โมงแล้ว สายแหละฮ่าๆ ให้ตายเถอะไม่เคยทันเลยสักปีตั้งแต่ปี 1 ยันปีสุดท้ายจนจะเรียนจบอยู่แล้ว " ขอโทษได้ไหมล่ะ เพื่อนกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์งามๆ ก็นาฬิกาปลุกน่ะสิมันไม่รักดีมันไม่ปลุกฉัน " มะนาวแก้ตัวออกไปแต่เพื่อนสนิทอย่างเวนิสกับวิวาห์น่ะหรือจะเชื่อ " เอาความจริงค่ะอย่ามาเม็ดเนาะ " วิวาห์รีบถามทันทีถ้าเชื่อยัยมะนาวฝนตกหน้าแล้งแน่ " เออ ก็เมื่อคืนนอนดึก " มะนาวบอกออกไปแค่นั้นเธอจะบอกได้อย่างไรว่าเมื่อคืนเธอเมากล้ามท้องแน่นๆ ของแอคเค่อที่เธอรู้จักเป็นอย่างดีแต่เพิ่งได้คุยกับเขาไปไม่กี่วันนี่เอง ก็รูปที่เขาส่งมามันซีเคร็ดสมชื่อเธอก็เพ่งมองทั้งคืนมันไปเลยสิทั้งที่รู้ว่าวันนี้มีนัดสำคัญ การเรียนก็สำคัญนะแต่ผู้ชายล่ำๆ สำคัญกว่า " แกนี่นะติดผู้ชายในซีรีย์หรือไง " วิวาห์ส่งข้อความเข้าไปในแชทกลุ่มอีกครั้งแล้วก็ได้รับสติ๊กเกอร์ขำกลับมาจากมะนาว ใครว่าเธอติดผู้ชายในซีรีย์กันล่ะแต่ก็นั่นแหละบอกไม่ได้ว่าติดแอคเค่อกล้ามปูแถมยังนัดเจอเป็นเรื่องเป็นราวอีกด้วยไม่อย่างนั้นได้โดนเพื่อนสนิททั้งสองคนนี้เขกกบาลแยกแน่ " ขำ ขำ อย่ามาขำกลบเกลื่อนนะรีบเลย ถึงจะเป็นรุ่นพี่ปี 4 แล้วก็ตามมาสายก็โดนทำโทษนะจ๊ะ " มะนาวรู้ดีว่าเธอจะต้องโดนทำโทษแน่ๆ เพราะ 3 ปีที่ผ่านมาเธอเป็นที่รู้จักก็เพราะโดนทำโทษนี่แหละ " ก็ถือซะว่าสร้างตำนานไปก็แล้วกัน โดนทำโทษแค่ 4 ครั้งเองจิ๊บๆ " มะนาวพิมพ์เข้าไปในแชทกลุ่มแล้วเวนิสก็รีบตอบกลับทันที " มันก็ต้อง 4 ครั้งอยู่แล้วเพราะมีการทำโทษแค่ปีละครั้งแกเล่นเหมาหมดทุกปีเลยจ่ะ เร็วๆ เลยยืนรออยู่เนี่ย " " เข้าไปก่อนเลยไม่ต้องรอเดี๋ยวโดนทำโทษนะ " มะนาวเกรงใจทุกครั้งเวนิสและวิวาห์ถึงแม้ว่าจะบ่นแต่ก็ไม่เคยปล่อยให้เธอทำโทษคนเดียวเลยสักครั้ง ทั้งสามสาวจะโดนด้วยกันทุกปีมันช่างเป็นภาพจำฉายซ้ำเสียเหลือเกิน " เหอะๆ ก็โดนทุกปีอยู่แล้วโดนมันอีกสักปีจะเป็นไรไป " วิวาห์พิมพ์ตอบกลับไปแล้วไม่ถึง 20 นาทีมะนาวก็มาถึงสถานที่ที่ใช้ประชุมเชียร์แล้ว " ขอโทษทีแกสายไปนิดเดียวเองเนอะ " นิดมาก 20 นาทีเองค่ะคุณมะนาวขา เวนิสกับวิวาห์ถึงกับยิ้มแห้งเมื่อเพื่อนบอกนิดเดียว " นิดมากค่ะสาวอีกนิดเดียวเขาจะเลิกประชุมแล้วค่ะ " คราวนี้เป็นมะนาวที่ยิ้มแห้งออกมาบ้าง แต่เธอก็รู้วิธีง้อสองคนนี้เป็นอย่างดี " เอาน่า คืนนี้พาไปตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด " มะนาวรีบเสนอทันทีแล้วเวนิสกับวิวาห์ก็ตาโตด้วยความพอใจ " จริงป๊ะ แต่วันนี้ไม่ว่างอ่ะดิพี่ชายเพิ่งกลับจากต่างประเทศพ่อก็เลยส่งบอดี้การ์ดมารอรับแล้วนั่นไง " เวนิสรีบชี้ไปที่บอดี้การ์ดของตัวเองที่ผู้เป็นพ่อให้มารอรับเพราะคืนนี้ที่บ้านของเธอมีงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของพี่แวมไพร์ หลังจากที่ไม่ได้กลับเลยตั้งแต่ไปเรียนไฮสคูลที่นั่นส่วนแฝดน้องอย่างพี่ไวต้ายังเรียนหมอไม่จบเลยไม่ได้มาด้วยกัน " อ๋อพี่ชายที่แกพูดถึงบ่อยๆ ใช่ไหมชื่ออะไรนะ " มะนาวถามออกไปทันทีเธอรู้จักแค่ว่าเวนิสกับวิวาห์มีพี่ชายแต่ไม่เคยเห็นหน้าตาเลยสักครั้งเพราะอยู่ต่างประเทศตลอด เธอเองก็เพิ่งรู้จักสองสาวตอนเรียนมัธยมปลายมาด้วยกัน " พี่แวมไพร์ " วิวาห์ตอบออกไปแต่ก็ได้รับคำถามชวนทะลึ่งจากมะนาวกลับมา " เป็นแวมไพร์แล้วดูดเลือดเก่งป่ะ " เมื่อเธอพูดหยอกล้อออกไปแบบนั้นคนหวงพี่ชายหนักมากอย่างเวนิสกับวิวาห์จึงหยิกแขนมะนาวคนละข้างอย่างแรง " นี่แหนะ ให้มันน้อยๆ หน่อยนั่นพี่ชายฉันนะ " " โอ๊ย! เจ็บนะ จะหวงพี่ชายอะไรขนาดนั้น " มะนาวลูบแขนปอยๆ ตอนนี้แขนเธอเขียวช้ำไปหมดแล้ว " หวงสิไม่หวงได้ไงพี่ชายฉันน่ะหล่อนะบอกเลย อีกอย่างมีสาวๆ มาติดพันเยอะมากด้วย อย่างคืนนี้ก็มีบรรดาลูกของเพื่อนคุณพ่อคุณแม่มากันเยอะเลยแต่ฉันกับวิวาห์จะจัดการให้หมดคอยดู " เวนิสพูดออกไปอย่างหมายมั่นเธอห่วงพี่ชายเพราะกลัวว่าจะคว้าเอาผู้หญิงไม่ดีมาเป็นพี่สะใภ้ พวกเธอแค่จะสแกนให้ก่อนเท่านั้นเอง " โห พี่ชายพวกแกมีแววขึ้นคานนะเนี่ย ต่อให้หล่อลากไส้ เอ้ย! ลากดินขนาดไหนเจอพวกแกสองคนเข้าไปเผ่นแน๊บกันเป็นแถบแน่ " มะนาวพูดออกมาพร้อมกับทำท่าทางขนลุก มีเธอคนหนึ่งแหละที่ไม่เล่นแบบนี้ด้วยเด็ดขาดยัยเวนิสกับวิวาห์น่ะน่ากลัวที่สุดสำหรับเธอแล้ว " แน่นอน " วิวาห์ยังตอกย้ำกับคำพูดของมะนาวออกไป จริงๆ เธอเองก็ไม่ได้ห่วงขนาดนั้นหรอกเพียงแต่ว่าผู้หญิงที่เข้ามาหาพี่ชายแต่ละคนไม่ผ่านเลยสักคนเธอรู้มาจากคุณพ่อที่เอารูปมาให้ดูและสืบประวัติมาแล้วทั้งหมด " ว่าแต่คืนนี้แกจะไปที่บ้านกับพวกเราป๊ะ " เวนิสถามเพราะคุณพ่ออนุญาตให้ชวนเพื่อนไปได้และพวกเธอก็มีเพื่อนสนิทแค่คนเดียวคือมะนาว นอกนั้นจะเรียกว่าเพื่อนในวงสังคมก็ไม่แปลกนัก " ไม่ว่างอ่ะแก คุณยายชวนไปกินข้าวที่บ้านมันเป็นสุดสัปดาห์พอดีคุณแม่ก็เลยกำชับว่าให้รีบกลับบ้านเร็วหน่อย " มะนาวที่อยากไปเห็นพี่ชายของเพื่อนสนิทเหมือนกันแต่ทว่าเธอไม่ว่างเลย จะปฏิเสธคุณยายก็ไม่ได้เพราะคุณยายมีหลานแค่เธอกับพี่สาวคือพี่ส้มโอแค่สองคนเท่านั้น " เสียดายอ่ะ ฉันอยากให้แกได้เจอกับพี่ชายฉัน " วิวาห์บอกออกไปเพราะอยากฝากฝังให้มะนาวเป็นน้องสาวด้วยอีกคน " แกไม่หวงแล้วหรอ " มะนาวถามพร้อมกับทำท่าทางหยอกเย้า " ถ้าเป็นแกก็ไม่นะ " คำตอบนี้ทำเอามะนาวรู้สึกพิเศษแต่ก็นั่นแหละเธอไม่มีทางชอบพี่ชายเพื่อนได้หรอกพี่ชายเพื่อนก็เหมือนพี่ชายเรา " รีบเข้าประชุมกันได้แล้วเตรียมพร้อมหรือยังจ๊ะสาวๆ คราวนี้ได้ยืนกันขาแข็งแน่ " " เออจริง ฉันนี่เปลี้ยขารอละ " มะนาวตอบกลับวิวาห์ เวนิสรีบจูงมือทั้งสองสาวเข้าไปในห้องประชุมเชียร์เพราะทุกปีพวกเธอจะได้ยืนจนจบการประชุมเพราะโดนลงโทษปีนี้ก็คงเช่นกันหลายวันผ่านไปวันนี้เป็นวันรับปริญญาของมะนาวเวนิสและวิวาห์ " มะนาวมาถ่ายรูปด้วยกัน " เวนิสและวิวาห์เรียกให้มะนาวไปถ่ายรูปด้วยกันเพราะตอนนี้ทั้งสองครอบครัวมาร่วมแสดงความยินดีจึงทำให้บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างมาก ทางฝั่งครอบครัวของเขาช่างมีญาติเยอะเหลือเกินเธอเพิ่งรู้ว่าครอบครัวเขาคือครอบครัวใหญ่มากทั้งคุณลุงคุณป้าอีกทั้งพี่น้องของเขาอีกครอบครัวสุขสันต์ของเธอกลายเป็นครอบครัวเล็กๆ ไปเลย " อื้ม " มะนาวเข้าไปถ่ายรูปกับเวนิสและวิวาห์รวมไปถึงทุกคนในครอบครัวทั้งฝั่งเธอและฝั่งของว่าที่คู่หมั้นแต่จนแล้วจนรอดคู่หมั้นของเธอที่บอกว่ามีงานด่วนแล้วจะตามมาทีหลังตอนนี้ก็ยังไม่มาเลยเธอชะเง้อคอมองหาตั้งนานแล้ว " ทำอะไรอยู่หรอยัยมะนาวรอพี่ชายฉันล่ะสิ วันนี้พี่แวมไพร์มีงานด่วนเห็นบอกว่าจะรีบมานะ " เวนิสกับวิวาห์ที่รู้ทุกอย่างอยู่แล้วจึงรีบประกบเพื่อนสาวพ่วงด้วยตำแหน่งพี่สะใภ้และบอกทุกอย่างให้เข้าใจก่อนที่เพื่อนสาวของเธอจะแง่งอนไปเสียก่อน พี่ชายของเธอนี่ก็เหลือเกินทำอะไรชักช้าจริงๆ มะนาวถอนหายใจออกมาเบาๆ ทำไมงานของเขาจะต้องมารัดตัวในวันสำคัญของเธอด้วยนะจริงๆ ก็นึกน้อยใจแต่เมื่อคิดดูแล้ว
2 สัปดาห์ผ่านไปจนถึงวันสุดท้ายของการลงโทษ แวมไพร์เขาเขาก็ยังอยู่กับเมียตัวน้อยจนถึงเช้าก่อนจะย่องออกมาจากห้องเธอเหมือนทุกวันเพื่อกลับมายังคฤหาสน์ให้คุณพ่อกับคุณแม่อย่างเวกัสกับสายขิมพร้อมกันกับคุณปู่คุณย่าให้มาสู่ขอเธอตามประเพณีอย่างที่ได้ตกลงกันเอาไว้กับคุณลุงฮ่องเต้เมื่อเดือนก่อน " นี่ก็ครบหนึ่งเดือนตามที่ตกลงกันไว้แล้ววันนี้กูมาขอลูกสาวคนเล็กของมึงให้ลูกชายคนโตของกู " เวกัสที่พาทุกคนในครอบครัวมาด้วยเอ่ยขึ้นมากับเพื่อนรักทันทีซึ่งฮ่องเต้ที่ยังทำท่าทางเคร่งขรึมอยู่เขาได้แต่ทำหน้านิ่งจนเป็นแพรวผู้เป็นภรรยาพูดขึ้นมาแทน " ขอบคุณที่ให้เกียรติลูกสาวเรานะคะทางเราก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรค่ะทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของลูกๆ เลย "" ที่รัก " ฮ่องเต้ทำท่าทางแง่งอนภรรยานิดหน่อยแต่ถึงอย่างนั้นก็ได้รับสายตาคาดโทษมาให้เขาจึงพูดจาอะไรไปไม่ได้มากนัก เขาไม่ได้กลัวเมียนะแค่เกรงใจนิดหน่อยจนไม่กล้าพูดอะไรมากนักเท่านั้นเอง " คุณคะเลิกตั้งแง่ได้แล้วเด็กๆ รักกันก็ควรจะปล่อยให้เขาได้ตัดสินใจกันเองสิคะลูกโตแล้วนะ "" แต่.... " คุณย่ามาร์กี้ที่มองสถานการณ์อยู่จึงรีบเอ่ยขึ้นเพราะถ้าเธอเอ่ยปาก
แวมไพร์พูดเพียงแค่นั้นก็จับคนตัวเล็กให้นอนหงายลงไปพร้อมกันกับที่ตัวเขาพยุงศรีษะของเธอเบาๆ แล้วประกบจูบอย่างดูดดื่มด้วยความเร่าร้อน ความคิดถึงได้ส่งผ่านไปหาเธอผ่านริมฝีปากที่กำลังบดเบียดราวกับว่าอยากจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว " อื้อ.... " เสียงครางอื้ออึงออกมาเสียงดังเมื่อคนตัวเล็กที่ไม่เคยถูกรุกล้ำหนักขนาดนี้มาก่อนโดนรุกหนักเข้าเต็มๆ อีกทั้งตอนนี้เธอยังได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขาด้วย " คุณขาดื่มหนักมาหรอ " เมื่อเมียตัวน้อยถามออกมาแบบนั้นเขาก็ไม่อาจโกหกเธอได้เพราะยิ่งไม่เจอกันความไว้ใจยิ่งเป็นเรื่องสำคัญเขาจึงพยักหน้ายอมรับเบาๆ " พี่ต้องเลี้ยงไถ่โทษไอ้ชานนท์ไงที่ไปทำกับมันวันนั้น ขอโทษนะที่วันนั้นพี่ใจร้อนเกินไป "" ช่างมันเถอะค่ะ ว่าแต่ดื่มทุกวันหรือเปล่าคะ " มะนาวถามออกไปเพราะเป็นห่วงสุขภาพของเขามากกว่าแวมไพร์ได้แต่ยิ้มแหยออกมาเมื่อถูกจับได้" ครับ พี่ยอมรับทำยังไงได้ก็พี่เคยชินกับการกอดร่างนุ่มนิ่มของเธอนอนทุกคืนแต่พอหลายวันมานี้ต้องนอนคนเดียวพี่เลยนอนไม่หลับก็ต้องอาศัยแอลกอฮอล์ช่วย พี่ภาวนาให้ครบหนึ่งเดือนเร็วๆ สัญญาเลยว่าจะกักตัวเธอไว้ 7 วัน 7 คืนไม่ให้ไปไหนเลย "
" นี่แกร้องไห้ทำไม " เวนิสเมื่อนั่งลงที่ปลายเตียงของเพื่อนสนิทแล้วจึงรีบปาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยนเข้าใจดีว่าเพื่อนกำลังสับสน " ฉันรู้สึกผิดกับพวกแกทั้งสองคนที่ปิดบังความสัมพันธ์กับพี่ชายของพวกแกมาโดยตลอด "มะนาวก้มหน้างุดพร้อมกับเอ่ยคำขอโทษออกไปรัวๆ" นี่แกเป็นคนคิดมากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ยัยมะนาวที่แสบซ่าคนเดิมหายไปไหน พวกเราน่ะเข้าใจแกมาตั้งนานแล้วนะอีกอย่างถ้าพี่ชายฉันลงเอยกับแกพวกเรากลับจะสบายใจเสียอีกที่มีพี่สะใภ้ใจดีแบบนี้ "เวนิสบอกออกมาแล้ววิวาห์ก็รีบเสริมทันที " จริง พวกเราดีใจมากเพราะเห็นสายตาที่พี่ชายของฉันกับแกมองกันไปมามันคือสายตาของคนรักกันมากจริงๆ อีกอย่างวันนี้พี่ชายของฉันก็แมนมากด้วยทั้งที่กลัวว่าคุณลุงฮ่องเต้จะโกรธมากแต่ก็ยังรบเร้าให้คุณพ่อพามาตั้งแต่เช้านี่ก็คงคิดถึงแกมากเห็นบอกว่าติดต่อไม่ได้เลย "" อืม คุณพ่อสั่งห้ามไว้แถมยึดมือถือไปอีกออกไปข้างนอกก็มีคนคุมตลอดบอกว่าเป็นบทลงโทษที่พวกเราสองคนทำผิดพลาดไปก็เลยให้ห่างกันไปก่อนเดือนนึงถ้าทนได้คุณพ่อก็จะไฟเขียวให้แต่ถ้าทนไม่ได้ก็ตามนั้น " มะนาวพูดออกมาพร้อมกับความกังวลเล็กน้อยกลัวว่าเขาจะอดทนต่อความลำบากนี
เวกัสพาลูกชายมาที่บ้านของเพื่อนสนิทอย่างฮ่องเต้ในเช้าของวันใหม่พร้อมกับที่แวมไพร์หากระเช้าใบใหญ่เพื่อมาขอขมาว่าที่พ่อตากับแม่ยายด้วยความรู้สึกประหม่า เมื่อคืนเขารอสายจากมะนาวทั้งคืนแต่จนแล้วจนรอดเธอก็ไม่ติดต่อมาเลยจนทำให้เช้าวันนี้เขาร้อนใจจึงรีบให้คนเป็นพ่อพาเขามาที่นี่ " มาทำไมวะ " ฮ่องเต้ทำเป็นเข้มเมื่อออกมาต้อนรับซึ่งสายตาของมันแบบนี้เวกัสรู้ดีว่าลูกสาวคงทำให้ใจอ่อนไปมากแล้วสินะ แตกต่างจากแวมไพร์ที่ตอนนี้รู้สึกกลัวและกังวลไปหมดว่าว่าที่พ่อตาจะไม่ให้อภัยเขาเขาเป็นผู้ใหญ่แถมยังรับหน้าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไปด้วยแล้วแต่ยังเล่นเป็นเด็กๆ อยู่ได้ก็ไม่แปลกที่ท่านจะไม่ชอบใจ " กูพาลูกชายมาขอขมาว่าที่พ่อตามัน "เวกัสที่ไม่วายแซวเพื่อนทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันแค่ทำเป็นเข้ม " ใครว่าที่พ่อตาวะแถวนี้ไม่มีโว้ย " ฮ่องเต้บอกออกมาพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่นเพื่อคีพลุคไม่อย่างนั้นคงต้องเผยอาการออกมาให้ว่าที่ลูกเขยได้เห็นแน่ " หึ กูร้อนจะแย่มึงจะไม่ชวนกูเข้าไปดื่มน้ำสักแก้วเลยหรอ ทำเป็นเข้มอยู่ได้ลูกชายกูกลัวหมดแล้วเนี่ย " เวกัสบอกออกมาพร้อมกับฮ่องเต้ที่ทำยังไงก็ไม่ยอมให้ครอบครัวของเพื่อ
ฮ่องเต้พาลูกสาวกลับมาบ้านโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำตลอดทางมีแต่ความเงียบงันพร้อมกับมะนาวที่ดวงตาดูไร้ซึ่งจุดหมายมองไปข้างหน้าด้วยความว่างเปล่าเอาจริงๆ ตอนนี้เธอกลัวคุณพ่อมากปกติถ้าคุณพ่อดุเธอบ้างเธอก็ยังเดาทางออกว่าท่านรู้สึกยังไงแต่ตอนนี้ท่านดูเงียบจนเธอกลัวไปหมด และเมื่อเข้ามาถึงบ้านฮ่องเต้จึงเรียกทุกคนเข้ามาคุยกัน" ลูกรู้ใช่ไหมว่าทำอะไรผิดไปบ้าง " ฮ่องเต้ที่เลี้ยงลูกสาวอย่างดีมากับมือแต่ตอนนี้ในเมื่อทำผิดเขาก็จำเป็นต้องลงโทษและตักเตือนบ้าง " มะนาวขอโทษค่ะคุณพ่อคุณแม่ที่ทำอะไรไปโดยไม่คิด " มะนาวยกมือขึ้นไหว้ขอโทษบิดาและมารดาด้วยความรู้สึกผิดเธอเป็นลูกผู้หญิงไม่ควรชิงสุกก่อนห่ามแบบนี้จริงๆ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อความรู้สึกมันเป็นเรื่องที่ฝืนกันไม่ได้จริงๆ " นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันขึ้นคะคุณ " แพรวที่วันนี้ไปออกงานสมาคมเพิ่งกลับเข้ามาพร้อมกันกับส้มโอที่เพิ่งกลับมาจากการทำงานด้วยเช่นกันและตอนนี้ก็เป็นเวลาดึกดื่นมากแล้วนึกว่าทุกคนจะหลับไปแล้วเสียอีกแต่กลับผิดคาดที่พี่สาวอย่างเธอได้รับกลิ่นอายของความครุกรุ่นอยู่ไม่น้อย" ส้มโอพ่ออยากรู้ความจริงจากปากลูกว่าลูกรู้เรื่องทุ
ในเช้าของวันถัดมามะนาวตื่นแต่เช้าเพื่อหวังให้เขาแวะร้านขายยาให้เธอสักหน่อยแต่จนแล้วจนรอดคนเอาแต่ใจก็บอกว่าเมื่อคืนไม่ไหวจึงทำให้วันนี้ตื่นสายพอออกมาจากคอนโดเลยต้องรีบบึ่งรถมาที่ออฟฟิศเลยโดยที่เขาให้เหตุผลว่าเขาไม่เคยสายเลยสักครั้งแม้จะเป็นถึงเจ้าของบริษัทก็ตาม ร่างเล็กจึงได้แต่คิดว่ายังไงเธอก็จ
มะนาวชั่งใจอยู่ชั่วครู่กับคำสั่งเสียงแหบพร่าของเขา คำสั่งที่มีแต่ความออดอ้อนมีหรือคนใจดีแบบเธอจะไม่ใจอ่อน เธอค่อยๆ ปลดเสื้อสายเดี่ยวสีแดงของตัวเองลงมาทีละนิดจนท้ายที่สุดเธอก็ถอดมันออกไปจากร่างกายเผยให้เห็นเต้าอวบที่มีเม็ดตุ่มไตเล็กๆ รอการสัมผัสจากอุ้งปากของเขาอยู่ เธอยกมือเรียวขึ้นมาบีบเคล้นไ
ในช่วงสายของวันถัดมามะนาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า ทีแรกเธอตั้งใจจะกลับเพราะไม่อยากค้างคืนกับเขาแต่เขาดันไม่ยอมปล่อยเธอเลยทั้งคืนจนเธอเองก็ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่รู้ตัวอีกทีตอนนี้ก็สายโด่งแล้ว ดีนะที่เธอย้ายมาอยู่ที่คอนโดไม่อย่างนั้นคุณพ่อคงต้องซักไซ้ยับแน่ " โอ้ย! เจ็บชะมัด "
คนตัวโตต้องชะงักค้างอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ว่าตัวเองได้ผ่านเยื่อบางๆ ที่เรียกว่าพรหมจรรย์เข้ามาแล้ว เขาหยุดการกระทำของตัวเองเอาไว้เพียงเท่านั้นไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหนพร้อมกับก้มมองจุดเชื่อมต่อที่ตอนนี้มีหยดเลือดจางๆ ไหลเคลือบท่อนเอ็นผ่านเครื่องป้องกันของเขาเอาไว้ ในขณะที่มะนาวหลังจากที่เธอกรีดร้อ







