ตอนที่ 5 อุบัติเหตุ

    แวมไพร์ที่ใส่ชุด All Black เสื้อยืดพอดีตัวสีดำ เสื้อหนังสีดำ กางเกงยีนส์สีดำรวมไปถึงรองเท้าผ้าใบก็ยังสีดำอีก เขาควบบิ๊กไบค์ที่พึ่งออกมาวันแรกออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ของเขาทันที เวกัสกับสายขิมได้แต่มองลูกชายของตัวเองที่ตอนนี้โตเป็นหนุ่มเต็มที่แล้วด้วยวัย 27 ปี 

" ลูกเหมือนพี่ไม่มีผิดเลยนะคะ ครั้งแรกที่ขิมเจอพี่ก็ตกใจแทบแย่ทรงผมสกินเฮดแถมมีรอยบากมาอีก แล้วดูลูกเราตอนนี้สิคะถักเดทร็อคแถมยังควบบิ๊กไบค์ออกไปแบบนี้ถ้าใครไม่รู้ว่าเป็นลูกเราก็คงว่าเจ้าแวมไพร์เป็นเด็กแว้นแน่ "

    สายขิมมองหน้าสามีเมื่อทั้งสองคนตอนนี้ยืนดูลูกชายคนโตกำลังลับสายตาไป 

" หึ วัยมันกำลังได้ครับที่รัก พี่ว่าลูกเราเรียนจบแล้วปล่อยให้เล่นสักพักเดี๋ยวก็คงมารับช่วงกิจการต่อจากพี่ หลังจากนั้นเราไปเที่ยวรอบโลกกันดีไหม "

    เวกัสที่กำลังจะได้ปลดเกษียณอ้อนเมียตัวน้อยทันที ธุรกิจของตระกูลมีเยอะเหลือเกินทั้งที่เขากับน้องชายมีลูกกันเป็นโขยงแต่ก็ยังดูแลกันแทบไม่ทั่วถึง บ้านอื่นลูกหลานแย่งกันอยากทำธุรกิจของครอบครัวแต่ตระกูลเขาต่อให้ผลิตทายาทมามากเท่าไหร่ก็ยังไม่พอสำหรับธุรกิจของตระกูลอยู่ดี 

" จริงหรอคะพี่เวย์ขิมตื่นเต้นจังเลยค่ะนั่นคือความฝันของขิมเลยนะ "

" จริงแท้แน่นอนครับที่รัก เอาไว้เจ้าแวมไพร์พร้อมเข้ามาบริหารงานอย่างเต็มตัวแล้วพี่จะพาเธอไปนะ "

............................

........

    แวมไพร์แว้นบิ๊กไบค์ออกมาแต่ว่าเขาก็ยังไม่ชินกับถนนมากเท่าไหร่ เขาขับด้วยความเร็วแต่ยังระมัดระวังอย่างดีจนมาถึงทางแยกเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อเขาจิ้มตูดแท็กซี่เข้าอย่างจัง 

เอี๊ยด!!!! โครม!!!! 

" เชี่ย!! "

    แวมไพร์ถึงกับอุทานออกมาเมื่อแท็กซี่คันข้างหน้าอยู่ๆ นึกจะเบรคก็เบรคเขาจึงเหยียบเบรคไม่ทันเหมือนกันเลยชนเข้าอย่างจังตัวเขาเองถลาไปไกลจากตัวรถพอสมควรได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเพราะชุดที่เขาใส่มันเซฟตี้เป็นอย่างดีแต่รถที่เขาเพิ่งออกมาใหม่นี่สิไม่รู้จะยังขับได้หรือเปล่าวันนี้มีนัดสำคัญเสียด้วย 

" คุณ!! เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะมาค่ะฉันช่วย "

    สาวสวยดีกรีดาวคณะอย่างมะนาวรีบลงมาจากแท็กซี่คันนั้นทันทีหลังจากที่ได้ยินเสียงท้ายรถชนเข้าอย่างจังกับอะไรสักอย่าง เมื่อเธอมองไปเห็นข้างหลังจึงได้รู้ว่ามีคนกำลังบาดเจ็บ เธอรีบวิ่งลงไปช่วยเขาทั้งที่เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใครเพราะยังใส่หมวกกันน็อคเต็มใบ 

    แวมไพร์มองหญิงสาวที่เพิ่งลงมาจากรถแท็กซี่ที่เขาเพิ่งชนเข้าเต็มๆ ใบหน้ารูปไข่ผมยาวจนถึงสะโพกสีทองตัดกับความขาวที่มีบนผิวหน้าและผิวกายของเธอได้เป็นอย่างดี รวมๆ แล้วหญิงสาวตรงหน้าเขานี้ตรงสเปคเขาทุกอย่างเลยติดอยู่แค่อย่างเดียวเธอหน้าเด็กไปนิด จะจีบก็ขี้เกียจเสี่ยงคุกเสี่ยงตาราง

" คุณคะ คุณ....ได้ยินฉันหรือเปล่าคะหรือว่าสลบไปแล้ว "

    มะนาวพยายามที่ถอดหมวกกันน็อคของเขาแต่แวมไพร์กลับรั้งข้อมือของเธอเอาไว้จึงทำให้มะนาวชะงักไปชั่วขณะ 

" เอ่อ....ไปโรงพยาบาลไหมคุณ "

" ไม่เป็นไร "

    แวมไพร์ตอบออกมาเพียงแค่นั้นก็พยายามจะลุกขึ้นยืนแล้วก็เป็นมะนาวที่พยุงตัวเขาให้ลุกขึ้นยืนได้อย่างถนัด 

" เอ่อ พี่แท็กซี่คะเรียกประกันไหมคะพอดีฉันรีบมีธุระด่วนค่ะใกล้จะถึงเวลานัดแล้วด้วย "

    มะนาวมองดูนาฬิกาข้อมือที่ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลานัดของเธอกลับแอคเค่อคนนั้นแล้ว ถ้าไม่ติดว่าเธอเกิดอุบัติเหตุตรงนี้ป่านนี้เธอคงไปถึงแล้ว แวมไพร์เมื่อได้ยินสาวสวยตรงหน้าบอกว่าใกล้ถึงเวลานัดเขาจึงนึกขึ้นได้ว่านี่ก็ใกล้ถึงเวลานัดของเขากับเธอคนนั้นแล้วสินะ แต่เขาดันมาเกิดอุบัติเหตุเสียก่อนดูเหมือนขาข้างขวาจะเจ็บนิดหน่อยด้วย 

" ได้ครับ "

    แท็กซี่คนนั้นโทรเรียกประกันทันทีพร้อมกันกับที่แวมไพร์เดินไปที่รถบิ๊กไบค์คู่ใจแล้วสำรวจสภาพจึงเห็นว่ามันขับต่อไปได้มีเพียงแค่ไฟหน้าที่แตกยับเท่านั้น เขามองดูนาฬิกาในโทรศัพท์มือถือจึงตัดสินใจที่จะใช้เงินแก้ปัญหาไม่อย่างนั้นสาวน้อย Bigmilk ที่เขารอคอยจะเจอเธอคงต้องชวดในวันนี้แน่ 

" ลุงคะ ถ้าอย่างนั้นหนูต้องขอตัวก่อนนะคะนี่ค่าแท็กซี่นะแล้วก็ค่าเสียเวลาของลุงด้วยค่ะ "

    มะนาวถึงแม้ว่าเธอจะมีธุระด่วนแต่เธอก็ไม่ใช่คนแล้งน้ำใจหรอกนะยังไงเสียวันนี้คุณลุงก็คงทำมาหากินไม่ได้แล้วเธอจึงหยิบเงินสดในกระเป๋าจำนวนหนึ่งหมื่นบาทมอบให้กับลุงคนขับแท็กซี่แล้วเธอก็รีบจากไปทันทีโดยที่ไม่หันมามองคนเจ็บที่สามารถเดินไปที่รถได้แล้ว 

" ลุงครับพอดีผมรีบ นี่นามบัตรเลขาผมนะครับกำลังจะมาถึง ส่วนเงินสดนี่ผมให้ลุงเอาไว้ก่อนเพื่อให้รู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะหนีแต่ผมมีธุระต้องไปจริงๆ "

    ลุงคนขับแท็กซี่ถึงกับเกาหัวอย่างงุนงงเมื่อทั้งผู้โดยสารและคู่กรณีต่างก็แยกกันไปคนละทิศละทาง ตอนนี้เหลือเพียงแค่เขาที่ยังรอประกันรถอยู่กับเงินสดที่มีในมือสามหมื่นบาท 

    แวมไพร์แว้นบิ๊กไบค์มาจนถึงโรงแรมที่เขาใช้นัดกับเธอพอเขาเปิดห้องได้ก็รีบส่งหมายเลขห้องไปให้กับเธอ 

    มะนาวรีบเปิดอ่านทันทีที่แชทเด้งขึ้นมา เธอเห็นหมายเลขห้องจากนั้นจึงแวะเข้าไปที่ร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อสิ่งของบางอย่างนั่นก็คือแมสและเครื่องป้องกัน เธอเป็นผู้หญิงยุคใหม่ใส่ใจสุขภาพไม่ได้สนใจหรอกนะว่าคนขายจะมองหน้าเธอยังไง ยังไงเสียก็คงเจอกันแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว 

" ฟู่วววว ทำไมพอถึงเวลาแล้วมันตื่นเต้นอย่างนี้วะ "

    มะนาวพยายามหายใจเข้าออกลึกๆ รวบรวมความกล้าที่จะเข้าไปยังหมายเลขห้องที่นัดหมาย เธอที่กล้าบ้าบิ่นคุยกับเขาถึงเรื่องแบบนั้นอยู่เป็นสัปดาห์แต่พอเอาเข้าจริงในตอนนี้กลับรู้สึกใจแป้ว เธอเดินหน้าไปเรื่อยๆ อย่างเหม่อลอยจนมาถึงหน้าลิฟต์จึงได้เห็นว่าผู้ชายคนที่เกิดอุบัติเหตุก็อยู่ที่นี่ด้วย 

" เอ๊ะ! คุณ ทำไมมาอยู่ที่นี่ไม่ไปโรงพยาบาลหรอคะ "

    มะนาวเอ่ยถามทันทีจริงๆ เธอก็ไม่แน่ใจหรอกว่าจะใช่เขาหรือเปล่ามาแน่ใจก็ตรงที่ฝุ่นที่ยังเกาะอยู่ตามเสื้อผ้าของเขาอยู่นิดหน่อย บวกกับกางเกงที่มันขาดวิ่นตรงหัวเข่าจึงทำให้เธอแน่ใจว่าต้องใช่เขาแน่ๆ ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะใส่หน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าเอาไว้ก็ตาม 

    แวมไพร์มองสาวน้อยที่เขาจดจำใบหน้าของเธอได้ และไม่คิดว่าจะเจอกับเธอที่นี่ ในตอนนี้เธอดึงหน้ากากอนามัยที่เธอสวมใส่อยู่ออกเขาจึงใช้สายตามองเธอนิ่งๆ แล้วตอบกลับไป 

" ผมไม่เป็นไรไม่ได้เจ็บมาก "

    เขาพูดเพียงแค่นั้นก็เป็นจังหวะที่ลิฟท์เปิดออกมาพอดี เขาจึงเดินเข้าไปเงียบๆ และตามด้วยมะนาวที่เดินตามเข้าไปพร้อมกับเบะปากมองบนเล็กน้อย เธอไม่ชอบเอาเสียเลยอุตส่าห์เป็นห่วงแต่ดูเขาสิเย็นชาชะมัด