บทที่ 4

หัวใจของหลินชิงเหลียนคล้ายถูกเข็มทิ่มแทงไปหนึ่งที

สวี่เซี่ยงหลานซ่อนมือไว้ข้างหลัง “ไม่เป็นไรหรอกค่ะอาจารย์ พี่สะใภ้กำลังโมโหอยู่นี่คะ ฉันหนังหนาเนื้อหยาบ ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”

“อธิบายมา!” ฉินเฟิงมองหลินชิงเหลียนด้วยแววตาที่กดข่มไฟโกรธเอาไว้

เขาถึงกับไม่ยอมเอ่ยปากถามเธอสักคำ ก็หลงเชื่อคำพูดลอยๆ ของสวี่เซี่ยงหลานไปแล้ว และปักใจเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเธอ

หลินชิงเหลียนจ้องหน้าเขาเขม็ง “ฉินเฟิง ถ้านายบอกว่า วันที่เกิดน้ำท่วม สวี่เซี่ยงหลานไม่ได้เป็นตะคริวเลยสักนิด หรือแม้กระทั่งปืนที่เธอยิงเมื่อวาน เธอก็จงใจยิงให้พลาด นายจะเชื่อไหมล่ะ?”

“หลินชิงเหลียน” ฉินเฟิงกำหมัดแน่น “เธอจะแต่งเรื่องทั้งที ก็หัดแต่งให้มันดูเนียนกว่านี้หน่อยได้ไหม!”

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉันเรื่องของเสี่ยวหม่านมาตลอด แต่นี่ก็ไม่ใช่ข้ออ้างให้เธอมาพาลใส่ ใส่ร้าย และทำร้ายคนอื่นนะ!”

เขาไม่เชื่อเธอ

หลินชิงเหลียนมองดูผู้ชายตรงหน้าที่คอยปกป้องสวี่เซี่ยงหลานไว้ข้างหลังอย่างแน่นหนา จู่ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน

เธอไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเขา จึงตัดสินใจหลับตาลง ไม่มองหน้าเขาอีก

ฉินเฟิงเห็นท่าทีไม่สำนึกผิดและไม่อยากเสวนาด้วยของเธอ ไฟในใจก็ยิ่งลุกโชน

แต่พอเห็นใบหน้าซีดเผือดและพวงแก้มที่ซูบผอมลงทุกวันของเธอ สุดท้ายเขาก็ต้องฝืนข่มความโกรธเอาไว้

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาแข็งกร้าว “ช่วงสองสามวันนี้เธอพักรักษาตัวให้ดีเถอะ รอให้ร่างกายหายดีเมื่อไหร่ ค่อยไปขอโทษเซี่ยงหลาน!”

พูดจบ เขาก็จูงมือที่แดงเถือกของสวี่เซี่ยงหลาน “ไปเถอะ เดี๋ยวฉันทายาให้”

หลินชิงเหลียนมองดูแผ่นหลังของคนทั้งสองที่เดินจากไป ในใจไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ มีเพียงความด้านชาและอ้างว้าง

ช่วงเวลาหลังจากนั้น เธอก็นอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเพียงลำพัง

วันที่ออกจากโรงพยาบาล เธอกลับไปที่บ้าน แล้วโทรศัพท์ไปร้องเรียนที่สถานีตำรวจ อธิบายเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบทั้งเรื่องน้ำท่วมและเรื่องที่ถูกลักพาตัว “สหายสวี่เซี่ยงหลานทำผิดพลาดครั้งใหญ่ในหน้าที่จนทำให้เกิดผลที่ตามมาอย่างร้ายแรง ฉันขอเรียกร้องให้มีการลงโทษเธออย่างเหมาะสมค่ะ”

ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “รับทราบครับ ทางเราจะรีบตรวจสอบให้เร็วที่สุดครับ”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา โทรศัพท์ที่บ้านก็ดังขึ้น

หลินชิงเหลียนรับสาย ก็ได้ยินเสียงกดต่ำอย่างได้ใจของสวี่เซี่ยงหลาน “หลินชิงเหลียน เธอคิดว่าร้องเรียนไปแล้วจะมีประโยชน์งั้นหรอ? พี่เฟิงเขาต้องปกป้องฉันอยู่แล้ว! ไม่เชื่อเธอก็ลองฟังดูสิ…”

วินาทีต่อมา หลินชิงเหลียนก็ได้ยินเสียงของฉินเฟิงแว่วมาจากไกลๆ “ชิงเหลียนเป็นภรรยาผมครับ ผมจะกลับไปเกลี้ยกล่อมให้เธอถอนคำร้องเรียนเองครับ”

เสียงชายวัยกลางคนที่ดูจริงจังและเข้มงวดดังขึ้น “การทำงานของสวี่เซี่ยงหลานมีข้อผิดพลาดอยู่จริงๆ ตั้งแต่เธอเข้ามาทำงานจนถึงตอนนี้ ผลงานแต่ละอย่างล้วนไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐาน สมควรต้องถูกจัดการอย่างเด็ดขาด! ทางสถานีปรึกษากันแล้วว่าจะไล่สวี่เซี่ยงหลานออก…”

“ไม่ได้นะครับ!” น้ำเสียงของฉินเฟิงร้อนรน “ผมไม่เห็นด้วย! ผู้กำกับครับ เซี่ยงหลานเป็นคนที่ผมดูแลอยู่ เธอทำงานผิดพลาด ผมก็ต้องเป็นคนรับโทษแทนเธอสิครับ!”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงชายวัยกลางคนก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ฉินเฟิง ถ้าคุณจะรับโทษแทนเธอ ไม่ใช่แค่ต้องเขียนจดหมายขอโทษแปะประกาศให้คนนอกรับรู้เท่านั้น แต่ยังต้องถูกลดขั้นด้วย คุณคิดดูให้ดีนะ!”

“ผมคิดดีแล้วครับ!” ฉินเฟิงไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย “ผมยินดีครับ!”

“ปัง!” หลินชิงเหลียนกระแทกหูโทรศัพท์ลงอย่างแรง

เธอนั่งนิ่งค้างอยู่ในห้องรับแขกเป็นเวลานาน สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่อาบไล้บนใบหน้า

ไม่ใช่เพราะฉินเฟิง แต่เพราะตัวเธอเอง และเพราะเสี่ยวหม่าน

จู่ๆ เธอก็ลุกขึ้นยืน นำเอาความทรงจำร่วมกันระหว่างเธอและฉินเฟิงที่เคยเก็บกวาดไว้ก่อนหน้านี้ รวมถึงม้าโยกและของเล่นที่เขาทำให้เสี่ยวหม่าน ออกไปที่ลานบ้าน แล้วจุดไฟเผามันจนมอดไหม้ไม่เหลือซาก

ประตูใหญ่ถูกคนผลักออกอย่างแรง ฉินเฟิงปรากฏตัวขึ้นด้วยใบหน้าเขียวปัด

“ทำไมเธอต้องไปร้องเรียนเซี่ยงหลานด้วย? เธอรู้ไหมว่าทำแบบนี้มันจะทำลายอนาคตเธอนะ!”

ท่ามกลางแสงไฟที่ลุกโชน หลินชิงเหลียนหันกลับมามองอย่างสงบนิ่ง “ถ้าเธอไม่มีความผิด แล้วฉันจะร้องเรียนสำเร็จได้ยังไง? อีกอย่าง นายก็ช่วยเคลียร์ปัญหาให้เธอไปแล้วไม่ใช่หรอ?”

ตอนที่เธอพูดประโยคนี้ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเยือกเย็นและเฉยเมยถึงขีดสุด

ฉินเฟิงมองหน้าเธอ จู่ๆ ก็รู้สึกว่า... หลินชิงเหลียนช่างดูแปลกหน้าและห่างเหินเหลือเกิน

ความรู้สึกผิดปกติและกระวนกระวายใจเมื่อสองสามวันก่อนตีตื้นขึ้นมาในใจอีกครั้ง ฉินเฟิงขมวดคิ้วโดยสัญชาตญาณ แล้วปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง

“ฉันรู้ว่าในใจเธอมีเรื่องบาดหมางกันอยู่ แต่เซี่ยงหลานไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ ชิงเหลียน เรื่องครั้งนี้ก็ให้มันแล้วๆ ไปเถอะ คราวหน้าอย่าทำเรื่องวุ่นวายอีกเลยนะ ดีไหม?”

หลินชิงเหลียนมองลึกเข้าไปในตาเขา ก่อนจะพยักหน้า “ได้สิ”

หลังจากนี้ เธอจะไม่มีวันทำตัวงี่เง่ากับเขาอีกแล้ว

เพราะระหว่างพวกเขา มันไม่มีคำว่า “หลังจากนี้” อีกต่อไปแล้ว

หลินชิงเหลียนเดินกลับเข้าห้องไป ฉินเฟิงมองดูเถ้าถ่านบนพื้นด้วยหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น

เธอเผาอะไรไปน่ะ?

ฉินเฟิงอยากจะตามไปซักไซ้ แต่โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ในตัวเมืองเกิดคดีฆาตกรรมต่อเนื่องสองคดีซ้อน สถานการณ์ฉุกเฉิน เขาจึงทำได้เพียงรีบร้อนจากไปอีกครั้ง

หลังจากฉินเฟิงจากไป หลินชิงเหลียนก็ได้รับสายจากหัวหน้าหน่วยศิลปากร “ชิงเหลียน โควตาไปเรียนต่อที่มอสโกของเธออนุมัติผ่านแล้วนะ เธอเตรียมตัวให้พร้อมล่ะ อีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ก็ออกเดินทางได้เลย”

หลินชิงเหลียนกำหูโทรศัพท์แน่น น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ “ได้ค่ะ! ฉันจะออกเดินทางให้ตรงเวลาค่ะ!”