บทที่ 6

หลินชิงเหลียนขมวดคิ้ว “เธอกำลังพูดเรื่องอะไร?”

สวี่เซี่ยงหลานพุ่งพรวดเข้ามา รอยฝ่ามือบนใบหน้าแดงเถือก ใต้ตายังมีคราบน้ำตาเกาะอยู่ “พี่สะใภ้ ทำไมพี่ถึงต้องฉวยโอกาสตอนที่อาจารย์ไปเข้าห้องน้ำเผาเอกสารทิ้งด้วย พี่รู้ไหมว่าเพื่อคดีนี้ ขนาดตอนที่อาจารย์นอนอยู่โรงพยาบาลก็ยังไม่ได้พักผ่อนเลย เอาแต่ตามหาเบาะแสมาตลอด”

“ในแฟ้มคดีมีภาพสเกตช์ของคนร้ายอยู่ พี่รู้ไหมว่ามันเป็นเบาะแสที่สำคัญมากขนาดไหน!”

“ฉันไม่ได้ทำ” หลินชิงเหลียนแววตาเย็นเยียบ “สวี่เซี่ยงหลาน ฉันอยู่ในห้องตลอดไม่ได้ออกไปไหนเลย เธอกำลังใส่ร้ายฉัน…”

“นี่เธอจะบอกว่าเซี่ยงหลานเผาแฟ้มคดีเองเพื่อใส่ร้ายเธองั้นหรอ?”

ฉินเฟิงน้ำเสียงเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง “เธอรู้บ้างไหมว่าเซี่ยงหลานทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายให้คดีนี้ไปมากแค่ไหน เธออดหลับอดนอนอยู่ที่สถานีติดต่อกันตั้งหลายวัน ก็เพื่อที่จะลากตัวคนร้ายออกมาให้ได้เร็วๆ!”

“หลินชิงเหลียน ฉันรู้ว่าเธอเก็บเอาเรื่องของเซี่ยงหลานมาคิดเล็กคิดน้อยตลอด แถมยังโทษฉันเรื่องเสี่ยวหม่านมาตลอดด้วย แต่เธอไม่ควรเอาความปลอดภัยของสังคมมาล้อเล่นนะ!”

หลินชิงเหลียนสะท้านไปทั้งร่าง เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาทิ่มแทง มุมปากเย็นชา “แล้วนายจะเอายังไงล่ะ?”

ฉินเฟิงถูกแววตาของเธอทิ่มแทงไปหนึ่งที วินาทีต่อมา ไฟโกรธก็ยิ่งลุกโชน “ในเมื่อเธอยังไม่รู้จักสำนึกผิด งั้นก็ลงไปทบทวนความผิดตัวเองในห้องใต้ดินสักสองวันก็แล้วกัน”

“นี่นายจะขังฉันหรอ?” หลินชิงเหลียนขอบตาแดงก่ำเอ่ยถามเสียงแข็ง “ฉินเฟิง แม้แต่ความจริงนายยังไม่ได้สืบให้กระจ่างเลย นายมีสิทธิ์อะไรมาขังฉัน?”

“เธอไม่มีสิทธิ์เลือก”

ฉินเฟิงคว้าข้อมือเธอเอาไว้ แล้วผลักเธอเข้าไปในห้องใต้ดิน ก่อนจะปิดประตูลง

เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวดังทะลุผ่านบานประตูเข้ามา “เธอจงทบทวนตัวเองอยู่ในนั้นให้ดี รู้ตัวว่าผิดเมื่อไหร่ ค่อยออกมาเมื่อนั้น!”

หลินชิงเหลียนจ้องมองบานประตูที่ปิดสนิท จู่ๆ ก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง หัวเราะไปหัวเราะมา น้ำตาก็ไหลรินลงมา มันแฝงไปด้วยความเวทนาและโล่งใจอย่างถึงที่สุด

หลินชิงเหลียนถูกขังอยู่สองวัน

วันแรก สวี่เซี่ยงหลานเปิดประตูห้องใต้ดินออก ถือกล่องข้าวมา แล้วเทกับข้าวทิ้งลงบนพื้น

วันที่สอง สวี่เซี่ยงหลานเปิดประตูห้องใต้ดิน โยนถุงใบหนึ่งเข้ามาข้างใน หนูหลายตัวคลานยั้วเยี้ยออกมา

เสียง “จี๊ดๆๆ” ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ในที่สุดหลินชิงเหลียนก็ไม่อาจรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้อีกต่อไป เธอคลานไปที่ประตูห้องใต้ดิน ทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง “ปล่อยฉันออกไปนะ! ฉินเฟิง! ปล่อยฉันออกไป!”

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ประตูก็ถูกเปิดออก

ฉินเฟิงมองดูหลินชิงเหลียนในสภาพทุลักทุเลสุดขีด ในแววตาวูบผ่านความประหลาดใจ ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปากถาม หลินชิงเหลียนที่ทั้งหิวโหยและหวาดกลัวขีดสุดก็สลบเหมือดไปเสียแล้ว

ตอนที่ฟื้นขึ้นมา ฉินเฟิงนั่งอยู่ตรงหัวเตียง

เมื่อเห็นเธอฟื้น เขาก็ประคองเธอขึ้นมาพิงกับหัวเตียง ยกชามโจ๊กอุ่นๆ ขึ้นมา “กินอะไรหน่อยสิ”

หลินชิงเหลียนเงียบกริบ ไร้ซึ่งสีหน้าใดๆ เธออ้าปากรับช้อนที่เขาป้อนเข้ามาทีละคำ ทีละคำ กลืนกินลงไปราวกับหุ่นยนต์

หลังจากกินโจ๊กหมดชาม ฉินเฟิงก็หยิบชุดกระโปรงสีแดงออกมาตัวหนึ่ง “วันนี้เป็นวันเกิดเธอนะ ชิงเหลียน ฉันตั้งใจลางานกับทางสถานี เพื่อพาเธอออกไปกินข้าว ไปฉลองวันเกิดเป็นเพื่อนเธอ”

หลินชิงเหลียนช้อนตาขึ้นมอง แววตาหมางเมิน “ฉันไม่ไป”

แต่งงานกันมาห้าปี ไม่ว่าจะเป็นวันครบรอบแต่งงานหรือวันเกิดของเธอ เขาไม่เคยอยู่ฉลองเป็นเพื่อนเธอเลยสักครั้ง

เมื่อก่อนความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ คือการให้เขายอมวางมือจากงานชั่วคราว แล้วมาฉลองวันเกิดเป็นเพื่อนเธอสักครั้ง

แต่ตอนนี้ เธอไม่ต้องการมันอีกแล้ว

“ไปเถอะน่า” ฉินเฟิงยังคงยืนกราน “ตั้งแต่เสี่ยวหม่านจากไป เธอก็เอาแต่ซึมเศร้า ฉันชวนเพื่อนมาสองสามคน ทุกคนล้วนเป็นคนที่เธอรู้จักทั้งนั้นแหละ”

หลินชิงเหลียนจำใจต้องเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรง แล้วตามฉินเฟิงไปที่ร้านอาหารที่จองล่วงหน้าไว้

คนที่ฉินเฟิงเชิญมา ล้วนเป็นเพื่อนร่วมงานในสถานีตำรวจ ซึ่งหลินชิงเหลียนเคยเจอหน้าค่าตากันมาก่อน

แต่กินไปได้ไม่นาน สวี่เซี่ยงหลานก็วิ่งพรวดพราดเข้ามา “อาจารย์คะ มีภารกิจด่วนค่ะ!”

พอฉินเฟิงได้ยิน ก็วางชามกับตะเกียบลงทันที แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ชิงเหลียน ขอโทษด้วยนะ เดี๋ยวเธอกลับเองแล้วกัน”

คนทั้งกลุ่มพากันวิ่งออกไปอย่างรีบร้อน แล้วขับรถออกไป

หลินชิงเหลียนเองก็วางชามและตะเกียบลง ข้างนอกฝนกำลังตกหนัก รถและผู้คนบางตา เธอรออยู่นานมากก็ไม่เห็นวี่แววว่าฝนจะหยุดตก

ดึกมากแล้ว ร้านอาหารก็กำลังจะปิด หลินชิงเหลียนจึงต้องลุกขึ้นเดินฝ่าสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักเพื่อกลับบ้าน

ตอนที่เดินผ่านตรอกเล็กๆ สายหนึ่ง จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านหลัง ปิดปากเธอไว้แน่น แล้วลากตัวเธอเข้าไปในส่วนลึกของตรอก