ชะตา...52

หลังจากถูกข้ามสมุทรจับไปอาบน้ำและแช่น้ำด้วยกันในวันนั้น แสนหลงก็เข็ดขยาดจนต้องวิ่งหนีลงมาอยู่ในห้องรับแขกชั้นล่างทุกครั้งที่รู้ว่าข้ามสมุทรกำลังจะอาบน้ำ แต่ถ้าเป็นตอนเช้าที่วิ่งหลบไม่ได้ เธอก็จะแกล้งนอนหลับอยู่บนเตียงต่อไปจนกว่าเขาจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จนั่นละ!

เสือขาวตัวน้อยนอนแผ่พุงอยู่บนพื้นพรมผืนหนากลางห้องรับแขกกว้าง อุ้งเท้าทั้งสองข้างทับหน้าหนังสือเกี่ยวกับบ้านและสวนที่ตัวเองคาบลงมาจากตู้หนังสือไว้แน่นเพื่อจะได้กวาดตาอ่านได้ง่ายขึ้น

หนึ่งในข้อดีหลายอย่างของการอาศัยอยู่ในบ้านของข้ามสมุทร ก็คือชายหนุ่มมีหนังสือเยอะมาก แถมเขายังใจกว้างมากพอที่จะปล่อยให้เธอคาบเล่มนั้นเล่มนี้ออกมาอ่านได้เรื่อย ๆ  ทำให้ยักษิณีสาวผู้ชื่นชอบหนังสือของโลกมนุษย์เป็นทุนเดิมอยู่แล้วสามารถใช้เวลาว่างไปได้อย่างเพลิดเพลินแบบสุด ๆ

“อ่านอะไรอยู่?”

เสียงทุ้มและกลิ่นหอมสะอาดที่มาถึงก่อนตัว ทำให้ยักษิณีสาวรู้ได้ทันทีว่าข้ามสมุทรอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว และอีกสักพักก็คงหายกลับเข้าไปทำงานในห้องเหมือนทุก ๆ วันจึงไม่ได้ตอบโต้อะไร ทำเพียงกระดิกหางไปมาสองสามครั้งแล้วใช้อุ้งเท้าเขี่ยพลิกกระดาษอ่านหน้าถัดไป

‘หือ?’

แต่เหมือนจะผิดคาดนิดหน่อย เมื่อข้ามสมุทรหยิบหมอนอิงบนโซฟาลงมาวางข้าง ๆ เสือขาวตัวน้อยแล้วทิ้งตัวลงนอนข้างกัน

“อ่านออกด้วย?”

เสียงทุ้มเอ่ยถามเหมือนประหลาดใจนิดหน่อย เพราะหนังสือภาพที่เสือขาวตัวน้อยกำลังสนอกสนใจอยู่เป็นภาษาฝรั่งเศสทั้งเล่ม

‘อื้ม นายอ่านไม่ออกละสิ๊’

แสนหลงว่ายิ้ม ๆ เพราะบางหน้าของหนังสือมีโน้ตสั้น ๆ เป็นภาษาอังกฤษและภาษาไทยปะปนอยู่ ก่อนพู่หางสีขาวฟูฟ่องจะปัดป่ายไปมาเหมือนช่วยบ่งบอกว่าอารมณ์ของเสือขาวตัวน้อยกำลังผ่อนคลายเอามาก ๆ

‘ฉันอ่านภาษาของพวกมนุษย์ออกเกือบทุกภาษาเลยนะ จะขาดอยู่ก็แค่ภาษาอียิปต์โบราณ กับพวกภาษาท้องถิ่นของแต่ละพื้นที่เท่านั้นเอง’

ยักษิณีสาวอวดด้วยความภาคภูมิใจกับการเรียนหนังสือมหาโหดของโลกบรรพกาล ไม่คิดเหมือนกันว่าวิชาภาษาศาสตร์ที่แสนน่าเบื่อจะมีประโยชน์มากขนาดนี้เมื่อมาอาศัยอยู่บนโลกของมนุษย์

สมัยก่อนเธอยังนึกสงสัยอยู่เลยว่าทำไมพวกมนุษย์ถึงต้องแบ่งแยกภาษาและวัฒนธรรมออกจากกันชัดเจนขนาดนั้น ทั้งที่ทุกคนบนโลกก็เป็นมนุษย์ด้วยกันทั้งสิ้นไม่แตกต่าง? ขนาดโลกบรรพกาลที่มีสิ่งมีชีวิตหลากหลายสายพันธุ์อยู่ร่วมกันยังมีภาษากลางแค่ภาษาเดียวเอง...แต่วัฒนธรรมก็แบ่งแย่งกันไปตามเขตพื้นที่และการใช้ชีวิตไม่ต่างจากพวกมนุษย์นี่ละนะ

‘นายคราม ๆ นายว่าสวนแบบนี้สร้างยากไหม?’

ตั้งคำถามขึ้นเมื่อเปิดผ่านหน้ากระดาษที่ตัวเองเห็นว่าสวยถูกใจ เหลือบมองคนข้างกายที่นอนตะแคงท้าวคางมองเธออยู่ด้วยท่าทีเกียจคร้าน เห็นมือหนาเอื้อมมาลูบหัวทุยของตัวเองเบา ๆ ก็กระดิกหางไปมาตอบกลับ

“สวยดีนะ แต่ถ้าจะสร้างสวนกุหลาบไว้รอบบ้านแบบนี้คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าต้นกุหลาบจะโต”

คนที่นอนเอกเขนกอยู่บนพื้นพรมโดยมีเสือขาวตัวเล็กนอนแผ่พุงอยู่ข้าง ๆ ให้ความเห็น ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นไปหยิบกระดาษและดินสอที่อยู่ในห้องทำงานแล้วกลับมานอนที่เดิมอีกครั้ง

ยักษิณีสาวในคราบเสือน้อยละความสนใจจากหนังสือตรงหน้า แล้วนั่งมองข้ามสมุทรที่กำลังร่างแบบสวนกุหลาบและสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ด้วยดวงตาเป็นประกาย...

แบบนี้ไม่น่าเรียกว่าพรสวรรค์แล้วละ!

ต้องเรียกว่าอัจฉริยะถึงจะถูก!?

ลายเส้นในการออกแบบของข้ามสมุทรนั้นสวยมาก มือที่ขยับไปมาเบา ๆ เหมือนแค่ลากเส้นเฉย ๆ กลับให้ความรู้สึกเหมือนปลาที่กำลังแหวกว่ายอยู่บนผิวน้ำ และถึงยักษิณีสาวจะไม่มีความรู้ด้านการออกแบบมากนัก แต่เธอก็มองออกว่าแบบร่างของเขามันจะต้องจัดอยู่ในระดับท็อปแน่ ๆ

‘นายเก่งขนาดนี้เลยเหรอ? แบบร่างนี่มันสุดยอดมากเลยนะนายคราม’

แสนหลงชมเปาะ ก่อนอุ้งเท้าน้อย ๆ จะตะครุบกระดาษที่อีกฝ่ายยื่นให้มาไว้กับตัวทันที หางสีขาวฟูฟ่องก็ปัดป่ายไปมาอย่างถูกอกถูกใจ

‘อันนี้ฉันขอนะ จะเอาไว้แต่งสวนที่บ้านตอนกลับไป ๆ’

มือหนาดึงกระดาษกลับคืนแทนคำถาม มองจ้องเสือขาวตัวน้อยที่ยังงงอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้นครู่เดียว ก่อนจะลุกเดินหนีไปเสียอย่างนั้น

‘นายจะไปไหนล่ะนั่น เรายังคุยกันไม่จบเลยนะนายคราม?’

เงียบ ไม่มีคำตอบ

‘แล้วสรุปว่านายจะยกแบบร่างอันนั้นให้ฉันหรือเปล่า?’

มีแค่เพียงเสียงปิดประตูห้องทำงานดัง ‘โครม!’ เท่านั้นที่ตอบกลับมา...