تسجيل الدخولمشاركة
ชะตา...56
آخر تحديث:
2026-01-08 23:19:34‘ข้าชอบเจ้าก็เพราะแบบนี้ละ เข้าใจอะไรง่ายดี’
น้ำเสียงนั้นเหมือนจะรื่นรมย์ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเอ่ยบางอย่างออกมาเหมือนนึกสนุก
‘เจ้ายังชอบเล่นเกมอยู่ไหม? เรามาเล่นเกมกันเถอะ’
“เกมอะไร?”
‘ก็...ลิงชิงบอลไงละ’
“แกหมายความว่ายังไง!”
‘ก็หมายความตามที่พูด...เจ้าอยากพนันกับข้าไหม? ว่าลูกน้องของข้าจะพังกำแพงเวทของเจ้าได้ก่อน หรือว่าเจ้าจะสามารถกลับไปช่วยชีวิตของเจ้ามนุษย์เลือดบริสุทธิ์นั่นได้ก่อน?’
สิ้นคำถามคลื่นความมืดขมุกขมัวก็สั่นไหวอย่างรุนแรงแล้วปริแตกออกจากกันเหมือนแก้วเจียระไนที่ถูกทุบอย่างแรง เสียงปริแตกที่ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนทำให้บรรยากาศภายในป่าทึบน่าสยดสยองขึ้นอีกหลายเท่า
“เอายังไงดีหัวหน้า...จะใช่กับดักหรือเปล่าก็ไม่รู้?”
“ถ้าเป็นกับดักจริง ทำไมต้องล่อพวกเราออกมาไกลขนาดนี้”
แสนดีบอกเสียงเครียด รู้ดีว่ากำแพงเวทมนตร์ชนิดที่ตัวเองร่ายไว้กับไร่ฟ้าครามนั้น เป็นกำแพงเวทที่เชื่อมโยงกับตัวผู้ร่ายโดยตรง!
ข้อดีของมันคือหากมีสิ่งแปลกปลอมพยายามทำลายกำแพง แรงกระเพื่อมเหล่านั้นจะเชื่อมต่อกับตัวผู้ร่ายเวท ทำให้สามารถรับรู้ได้ในทันที...แต่มันก็มีข้อเสียมหาศาล ตรงที่สิ้นเปลืองพลังงานค่อนข้างมาก อีกทั้งความแข็งแรงของกำแพงจะลดลงตามระยะห่างของผู้ร่ายเวท
ยิ่งเธออยู่ห่างออกไปเท่าไร กำแพงเวทจะยิ่งเปราะบางมากขึ้นเท่านั้น!
‘เปรี๊ยะ!’
ผู้พิทักษ์ประตูกาลทรุดตัวลงกับพื้นทันที เมื่อรับรู้ได้ถึงกระแสเวทมนตร์ที่มีความรุนแรงมหาศาลกระแทกเข้ากับกำแพงเวทที่ไร่ฟ้าคราม! ตอนนี้เธอรู้แล้วว่ามันไม่ใช่กับดัก และเธอคิดว่าตัวเองรู้แล้ว...
ว่ามนุษย์ผู้มีเลือดบริสุทธิ์คือใคร!?
ดวงตาสีดำอมทองแปรเปลี่ยนเป็นสีอำพันอีกครั้ง ร่างบางระหงยืนหยัดขึ้นอย่างสง่างามพร้อมออกคำสั่งเสียงกร้าว
“ส่งคำสั่งลงไป! เพิ่มเวรยามที่ประตูกาลเป็นสองเท่าและห้ามใครเข้าออก ส่วนผู้พิทักษ์ที่เหลือ...ให้ไปเจอกันที่ไร่ฟ้าครามก่อนเที่ยงวัน!”
“ครับ/ค่ะ หัวหน้า!”
ร่างบางระหงของยักษาผู้มีดวงตาสีอำพันพุ่งทะยานตัดป่าไปในความมืดมิด ตามด้วยเหล่าผู้พิทักษ์นับสิบที่ทิ้งระยะห่างพอสมควร แสนดีเหลือบมองความเร็วที่ตกลงของลูกน้องแล้วได้แต่ถอนใจ เธอไม่มีเวลามากพอจะหยุดพักให้ใครทั้งนั้น เวลานี้ความปลอดภัยของมนุษย์ผู้มีสายเลือดบริสุทธิ์และน้องสาวของเธอสำคัญกว่ามาก!
คิดแล้วก็เจ็บใจตัวเองไม่หาย เธอช่างไม่เหลียวใจเอาซะเลยว่าทำไมน้องสาวของเธอถึงยึดติดกับมนุษย์ที่ชื่อว่า ‘ข้ามสมุทร’ ถึงเพียงนั้น? แล้วไหนจะเรื่องเสียงกระดิ่งลมที่แสนหลงเคยได้ยินตั้งแต่เหยียบเข้ามาในโลกมนุษย์เป็นครั้งแรกนั่นอีก!
หากเชื่อมต่อทุกอย่างเข้าด้วยกัน เธอคงไม่กล้าปล่อยผ่านแบบนี้!
ตามตำนานของโลกบรรพกาลบอกเล่าไว้ว่า...
‘กระแสกรรมที่นำมา เสียงกระดิ่งจะนำพาชีวา สู่ชะตาที่พลิกผัน’
ทุกตนในบ้านรู้ตั้งแต่วันนั้นแล้ว ว่าโชคชะตาของแสนหลงได้ถูกกำหนดให้ผูกพันกับพวกมนุษย์ แต่กลับไม่มีใครนึกแปลกใจ...ว่าจะมีมนุษย์ธรรมดาสักกี่คนกันเชียว!
ที่จะอาจหาญจนสามารถพลิกชะตาของยักษาได้?
คำตอบนั้นง่ายมาก...
มนุษย์ผู้มีสายเลือดบริสุทธิ์ ยังไงละ!
أحدث فصل
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
قد تعجبك أيضًا
ชีวิตบัดซบเพราะมาต่างโลก เลยสร้างปาร์ตี้ไปโค่นพระเจ้าซะเลย
หัตถ์อนันต์1.3K وجهات النظرการสวมร่างของหมอผีปากแซ่บ
รสผลไม้2.1K وجهات النظرทะลุยุคพร้อมมิติห้างระดับโลก ภาค 1
อตวสัตถา2.2K وجهات النظرภารกิจนางร้ายในเกมจีบหนุ่ม ทำไมมันเฮงซวยขนาดนี้
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า1.3K وجهات النظرไม่อยากเป็นสาวใช้ของตัวร้ายเลยค่ะ
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า335 وجهات النظرตรางูขาวพันธนาการแห่งชะตา
Sanassetong 200 وجهات النظرแค้นรักนายอสรพิษ
เหมือนแพ1.1K وجهات النظرคุณสามีไร้ค่า เรามาหย่ากันเถอะ
หลิงเฟิง(泠风)5.0K وجهات النظر
