บทที่ 1 : เขาผู้มาเยือน1/3

ซ่า...

บ่ายวันนี้สายฝนกระหน่ำลงใส่หลังคาตาข่ายของสวนดอกไม้อย่างหนัก ทั้งยังมีเสียงฟ้าร้องดังครืนๆ อยู่เรื่อย ทว่าหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดชาวสวนที่กำลังผลุบโผล่อยู่ในแปลงปลูกดอกอัญชันกลับไม่รู้สึกกลัวเลย เธอรู้สึกสดชื่นด้วยซ้ำไป

“ฤดูฝนกำลังจะมาเยือนแล้วสินะ”

เสียงหวานใสพึมพำกับตัวเอง ก่อนหิ้วตะกร้าเดินเก็บดอกอัญชันต่ออย่างไม่สนใจฝนฟ้า หากใครมาเห็นเข้า คงคิดว่าเธอเป็นแค่คนงานในสวน ทั้งที่ความจริงแล้วเป็นเจ้าของสวนดอกไม้แห่งนี้ต่างหาก

นรีกานต์เรียนจบทางด้านธุรกิจอาหารและการจัดการจากกรุงเทพฯ กลับมาบ้านเกิดเมื่อสามปีก่อน เธอตัดสินใจเปิดร้านอาหารในจังหวัดเพื่อนำความรู้ความสามารถที่ร่ำเรียนมาสานต่อ แล้วครอบครัวเธอก็ทำงานเกี่ยวกับการเกษตรอยู่แล้ว วัตถุดิบต่างๆ ที่ใช้ในร้านจึงค่อนข้างหาได้ง่าย ผักสดๆ จะถูกส่งตรงจากฟาร์มผักปลอดสารพิษของพี่สาวทุกวัน

ด้วยคุณภาพอาหารและการตกแต่งร้านสบายๆ ร้านของเธอเลยได้รับผลตอบรับเป็นอย่างดี เปิดร้านได้ไม่กี่เดือนก็เป็นที่นิยม โต๊ะแทบไม่พอรับลูกค้า เพื่อนที่กรุงเทพฯ ก็ร่ำร้องอยากจะลิ้มลอง แต่ร้านอยู่ไกลเกิน ล่าสุดเธอจึงปักหมุดขยายกิจการไปเปิดที่โรงแรมเมืองวิมานในกรุงเทพฯ อีกสาขา

ตอนนั้นแดนดิน พ่อของเธอถึงกับงอนไม่ยอมพูดด้วยตั้งสามวัน อ้างว่าอยากให้ลูกสาวทำงานใกล้ๆ แต่ความจริงคือหวั่นใจว่าพอเธอทำงานอยู่กรุงเทพฯ แล้วจะพาลูกเขยทางนี้กลับมาฝากแบบกะทันหันเหมือนที่พี่สาวเคยทำ นรีกานต์ต้องอธิบายว่าจะจ้างคนดูแลแทน ส่วนตัวเองจะไปๆ มาๆ เดือนละครั้งสองครั้งหรือตอนที่มีปัญหาเท่านั้น ไม่ได้เข้าไปดูร้านเองตลอด พ่อถึงยอมคืนดีด้วย

ทว่าทำไปทำมาเธอก็ได้ดูแลร้านทั้งสองสาขาแค่เดือนละครั้งอย่างที่บอกพ่อไว้จริงๆ ตอนนี้แทบจะไม่ได้เข้าไปแตะแม้แต่จานสักใบในร้าน เพราะต้องช่วยแม่ดูแลย่าทวดที่ชราขึ้นมากแล้ว

แต่นี้ก็เป็นการดำเนินชีวิตตามที่เธอเคยคิดไว้ไม่มีผิด

หลายคนอาจต้องการประสบความสำเร็จในเรื่องงาน มีตำแหน่งใหญ่โตในบริษัทใหญ่ เป็นเจ้าเป็นนายในหน่วยงานราชการ เป็นใครสักคนที่ถูกยกย่องนับถือ แต่นรีกานต์ต้องการแค่ชีวิตเรียบง่าย ไม่ต้องแก่งแย่งชิงดีกับใคร ได้อยู่กับคนในครอบครัวทุกวันๆ แบบนี้ก็พอแล้ว

ตอนนี้ทุกอย่างกำลังไปได้สวย ถึงไม่ได้ลงมือทำอาหารขายเอง แต่นรีกานต์ยังมีส่วนร่วมกับการคิดหาเมนูใหม่ๆ ให้ร้าน และเมนูที่เธอก็กำลังสนใจอยู่ในตอนนี้ก็คือของว่างจากดอกไม้นั่นเอง

ย้อนไปเมื่อหลายเดือนก่อน เธอได้ขอแบ่งที่ดินหนึ่งไร่ท้ายฟาร์มผักของกรองขวัญมาลองปลูกดอกไม้กินได้ ตอนนี้ดอกอัญชันกำลังออกดอกเต็มสวน เธอเลยมาเก็บไปชุบแป้งทอดกรอบ คิดจะทดลองทำเป็นเมนูทานเล่น โดยพลิกแพลงจากสูตรยำผักบุ้งกรอบผสมกับสูตรน้ำยำชาววังของย่าทวด

กว่าจะเก็บดอกไม้ได้ตามที่ต้องการแล้ว สายฝนก็เริ่มซาพอดี

นรีกานต์เดินกลับออกมาหน้าฟาร์มเพื่อปั่นจักรยานกลับบ้านที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร ตอนเอาตะกร้าดอกไม้ห้อยกับคอจัการยานนั่นเอง เธอก็นึกขึ้นได้ว่าพาสุนัขตัวโปรดมาด้วย แต่ตอนนี้เจ้าตัวดีกลับหายหัวไปไหนไม่รู้

“ไปซนถึงไหนแล้วเนี่ย”

หญิงสาวรีบเดินย้อนเข้าไปตามหาเจ้าตัวดี

“พี่เข้มมมมมม อยู่ไหน ออกมาหาแม่เร็ว”

ไม่ว่าจะร้องเรียกยังไง ภายในฟาร์มก็ยังไร้วี่แววสุนัขวัยใกล้ขวบ อย่าว่าแต่หมา คนยังไม่มี เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของคนงาน ฟาร์มผักปลอดสารขนาดสิบไร่ของพี่สาวเลยเงียบและว่างเปล่าไร้ผู้คน

“ไปไหนของมันนะ”

เอ๊งงงงงงงงง!

นรีกานต์ใจหายวูบ เมื่อได้ยินเสียงร้องราวกับเจ็บปวดของสุนัขดังแว่วมาจากมุมรั้วท้ายสวน เธอรีบสาวเท้าวิ่งไปดูทันที ยิ่งเข้าใกล้เท่าไร เสียงที่ดังแว่วๆ ยิ่งชัดเจนขึ้น แต่ยังมองไม่เห็นตัว สอดสายตามองหาเท่าไรก็ไม่เห็น เธอจึงร้องเรียกเสียงดัง “พี่เข้ม! อยู่ตรงไหนลูก มาๆ ออกมาหาแม่เร็ว”

“งี้ดๆ”

“เอ๋?”

พอได้ยินเสียงเธอ เจ้าตัวดีพลันเปลี่ยนเสียงเป็นครางอ่อยๆ ตอบมาทันที คิ้วเรียวขมวดมุ่น ทรงนี้ไม่น่าจะเจ็บตัวแล้ว

มือบางเท้าเอวหมับก่อนจะร้องสั่งเสียงเข้ม

“ออกมาเดี๋ยวนี้เลย อย่าให้แม่โมโหนะ!”

“งี้ด...”

“ยังอีก! จะออกไม่ออก”

ราวกับว่าขู่ได้ผล คราวนี้นอกจากเสียงครางอ่อยๆ แล้วยังมีเสียงขยับตัวตามมา นรีกานต์หันขวับมองทันที แล้วเธอก็ต้องเบิกตาโพลง เมื่อสังเกตเห็นขนสีน้ำตาลแดงๆ แซมอยู่ในผ้าสแลนสีดำ ซึ่งเหลือจากคลุมกันแดดกันฝนในสวน

“ไอ้พี่เข้มมมมมมม!”

หลังจากนั้นนานสักพักใหญ่ๆ

ในที่สุดนรีกานต์ก็ช่วยเจ้าหมาน้อยออกมาได้ ตอนนี้เจ้าตัวดีที่หนักเกินอายุทำหน้าหงอย นั่งหมอบสงบเสงี่ยมอยู่ในตะกร้าหน้ารถจักรยานแต่โดยดี เห็นแล้วหญิงสาวถึงกับมองค้อนใส่

“นั่งนิ่งๆ เลยนะ!”

ดุเสียงเข้มทันทีที่มันเหลือบตาขึ้นมามอง จากนั้นก็ออกแรงปั่นจักรยานให้เร็วขึ้นท่ามกลางสายฝนเบาบาง ไม่นานพวกเธอก็กลับมาถึงเรือนคำหอม เวลานี้นอกจากเรือนไทยหลังใหญ่แล้ว ยังมีเรือนเล็กอีกหลังสร้างขึ้นซ้อนกัน ด้านซ้ายมีบ้านหลังงามแบบทันสมัยของครอบครัวกรองขวัญตั้งอยู่

นรีกานต์จอดจักรยานไว้ใต้ถุนเรือนใหญ่ แล้วค่อยถอดเสื้อคลุมกับหมวกสานวางตากบนจักรยาน อุ้มพี่เข้มไปล้างตัวในลานอาบน้ำที่ทำไว้ให้พวกมันโดยเฉพาะ ซึ่งต้องผ่านพี่น้องของพี่เข้มที่วิ่งเล่นตากฝนอยู่ เจ้าพวกนั้นเห็นพวกเธอก็แห่มาตามห้อมล้อมขอเล่นด้วยทันที พันแข้งพันขาจนเธอเกือบจะล้มหน้าทิ่มพื้น พอไปถึงลานอาบน้ำ เธอเลยโยนเจ้าตัวดีที่อุ้มอยู่ลงพื้นแล้ววิ่งเข้าใส่ตัวอื่นๆ ทันที

“แห่ตามกันมาดีนัก แม่จะจับฟอกให้เกลี้ยงทุกตัวเลย อย่าหนีนะ!”

“โฮ่งๆ โฮ่ง!”