สภาพดูไม่ได้ NC18++

------

"อึก! เป็นอะไรกันแน่วะ" 

หลังกลับจากงานเลี้ยงตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน ผมยังคงนั่งงงกับอาการแปลกๆ ของตัวเองอยู่ในรถ แม้จะจอดอยู่หน้าพักแล้วก็ตาม ผมพยายามรวบรวมสติคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยง

 ด้วยวันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของคุณยายผมจึงจำเป็นต้องไปร่วมงานทั้งที่ปกติแล้ว หากไม่ใช่งานที่จำเป็นผมจะไม่ออกงานสังคม แถมยังดื่มกับแขกไปหลายคนด้วยเป็นหลานชายคนแรกของตระกูล ก่อนที่จะออกมาจากงานดันไปเจอเข้ากับพ่อและแม่เลี้ยง พวกเขาพาผู้หญิงคนหนึ่งมาแนะนำผมบอกว่าเธอเป็นลูกสาวเจ้าของห้างทองรายใหญ่ของประเทศ ผมมองแค่นิดเดียวก็รู้ว่าพวกเขาต้องการให้ผมสานสัมพันธ์กับผู้หญิงคนนั้น จัดแจงโต๊ะให้เรานั่งดื่มและคุยกัน 

"ใช่ หลังจากดื่มไปแก้วหนึ่งผู้หญิงคนนั้นนอนหลับไป ส่วนเราเองก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ จนต้องรีบเดินออกมา"

หรือนี่จะเป็นแผนของพ่อกับแม่เลี้ยงคนนั้นกันแน่ งั้นยาที่ผู้หญิงคนนั้นได้กินไปคือยานอนหลับส่วนเราก็คงเป็นยาเพิ่มสมรรถภาพทางเพศ 

"เหอะ กี่ครั้งแล้วที่โดนเขาหลอก"

นับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ยังไว้ใจเพราะคิดว่าเขาเป็นครอบครัว

  ก๊อก ก๊อก!

"!!!"

เสียงเคาะกระจกทำเอาผมสะดุ้งหันมองไป เห็นพี่เปียเจ้าของหอพักยืนก้มจ้องมองเข้ามาในรถ 

"อึก!"

แต่สายตาของผมกลับละจากใบหน้าและจ้องมองยังคอเสื้อชุดนอนของพี่เขาแทน ชุดนอนผ้ามันลื่นสีขาวนวลตาสายเดี่ยวเกาะอกคอกว้างพี่เขาคงไม่ได้ตั้งใจ เพราะผมเห็นเต้าคู่ใหญ่เต็มตาแถมมันยังไม่มีอะไรปกปิดไว้อีกต่างหาก เต้าอวบอิ่มย้อยตามแรงโน้มถ่วงโลกจุกสีหวานปลายหัวมน อือสายตาของผมมันไม่อาจจะละจากเต้าคู่กลมนั้นได้เลย อยากสัมผัสไล้ปลายนิ้วไปกับผิวกายอันผุดผ่องนั่นจัง

"ฮ่องเต้!"

"!!!!"

เสียงเรียกของพี่เปียดังเข้ามาในตัวรถ ทำเอาผมสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์พยายามเรียกสติตั้งสมาธิให้กับตัวเอง เอื้อมมือไปคว้าถุงขนมซึ่งผมตั้งใจแวะซื้อมาฝากพี่เปียก่อนจะเดินทางไปงานเลี้ยง และไม่ลืมที่จะสวมแว่นตา เปิดประตูรถเดินลงมาโดยมีพี่เปียคอยยืนสังเกตอาการผมไม่ห่างมากนัก

"เป็นไรหรือเปล่า เมาเหรอ"

"ก็...นิดหน่อยครับ นี่ผมซื้อขนมมาฝาก"

ผมยื่นถุงกระดาษให้พี่เปีย แต่ดูเหมือนพี่เขาจะไม่ได้สนใจถุงขนมผมเลยสักนิดยังคงจ้องมองมาที่ผมเหมือนเดิม

"ไม่เป็นไรแน่นะ พี่เห็นเรานั่งอยู่ในรถมาพักหนึ่งแล้วไม่ลงมาสักที เลยเดินมาดู"

น้ำเสียงแววตาของพี่เปียดูห่วงใยผมมากกว่าสายตาของคนเป็นพ่อซะอีก

"ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณที่มาเปิดประตูให้นะครับ งั้นผมขอตัวไปนอนก่อน"

"อื้ม"

ขืนยังยืนอยู่ตรงนั้นมีหวังตรงไอ้นั่นของผมมันคงได้แข็งชี้หน้าพี่เปียแหง ผมรีบเดินกลับเข้ามาในหอพักล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อจะเปิดห้องไม่ทันจะบิดลูกบิดประตูเปิดเข้าไป จู่ๆ เกิดหน้ามืดจนเซแทบล้ม

"เฮ้ย! ไหวปะเนี่ยเต้"

พี่เปียเดินตามมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ เธอเข้ามาประคองผมด้วยความสีหน้าห่วงใย สายตาเราประสานสบมองกันอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นผมที่เริ่มรู้สึกหวั่นไหว อาจจะเป็นพราะฤทธิ์ยาบ้านั่นก็ได้อาการหน้ามืดเมื่อกี้ก็คงจะเป็นผลข้างเคียงของมันด้วยเหมือนกัน 

"กุญแจอยู่ไหน เดี๋ยวพี่เปิดประตูให้"

ไม่ทันที่ผมจะพูดอะไร พี่เปียยื้อแย่งกุญแจห้องของผมไปเปิดประตูออก ก่อนจะประคองผมเดินเข้ามายังเตียง 

"ไม่ไหวโทรหาพี่ได้ตลอด ไม่ต้องเกรงใจ" 

เสียงบ่นของพี่เปียราวกับการสะกดจิตให้สายตาของผมจ้องมองไปยังร่างบางในชุดนอนวาบหวิว สายตาผมเคลื่อนจากใบหน้าเรียวพริ้มเพราลงมายังลำคอ หัวไหล่มนหน้าอกอวบอิ่มปลายจุกชี้หน้าผมผ่านเนื้อผ้า ถึงแม้จะเห็นเพียงไม่กี่วินาทีแต่ผมกลับจดจำรายละเอียดของมันได้เป็นอย่างดี หน้าท้องแบนราบชายกระโปรงชุดนอนสั้นเหนือเข้าประมาณคืบมือ เรียวขาขาวใสอมชมพูละเอียดเนียนตาทุกอณู ไม่ไหวร่างกายผมเหมือนนั่งอยู่ในกองเพลิงมันร้อนจนอยากจะระเบิดความรู้สึกข้างในออกมาซะตอนนี้ 

"ฮ่องเต้ได้ยินพี่หรือเปล่า เราเป็นไรไหมเนี่ยตาดูลอยๆ นะ ไม่สบายหรือเปล่า" 

ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อพี่เปียเดินเข้ามาใกล้ใช้หลังมือตรวจเช็คอุณหภูมิร่างกาย โดยไม่รู้เลยว่ายิ่งพี่เขาเข้ามาใกล้เท่าไหร่ อุณหภูมิร่างกายของผมมันยิ่งพุ่งขึ้นสูงตามไปด้วย 

"กึด" 

เป้ากางเกงคงจะเริ่มตุงได้ที่เพราะกล้วยมันเริ่มแข็งผงาดได้ที่สุกงอมเต็มที ให้ตายสิ รู้สึกว่าปลายของมันเริ่มผลิน้ำหวานออกมาเรื่อยๆ แล้วสิ 

"พะ พี่เปีย" 

เสียงผมมันสั่นพร่าไปหมด สั่นจนพี่เปียต้องก้มหน้าลงมาใกล้ ทำให้ผมเห็นขนตางอนเป็นแพรเรียงเส้นชัดเจน ลมหายใจอุ่นปะทะบริเวณแก้ม 

"ว่าไง ไม่สบายหรือเปล่า ให้พี่ไปเอายาลดไข้มาให้ไหม" 

"พี่มีแฟนหรือยัง" 

"หะ ห๊ะ!?" 

สายตาสีหน้าของเธอบ่งบอกว่าตกใจกับคำถามของผมเป็นอย่างมาก ถึงขนาดผงะแววตาเหม่อลอย 

"จะ จะว่าไงดีล่ะ พี่เป็นแม่หม้ายน่ะ ผัวตายไปหลายปีแล้ว ตอนนี้ยังไม่อยากมีใครด้วย" 

ไม่รู้ทำไมทันทีที่ผมได้ยินแล้วหัวใจกลับเต้นแรงดวงตาพร่าเบลอ

"เฮ้ย!!!"

รู้ตัวอีกทีผมกระชากแขนพี่เปียลงมาบนเตียงก่อนจะยันตัวคร่อมบนร่างของพี่เขา ใบหน้าเราห่างกันเพียงนิดสีหน้าพี่เปียตื่นตระหนกดวงตาตกใจมองผมไม่ละสายตา 

"สภาพผมตอนนี้คงไม่เหมาะที่จะพูดแบบนี้ แต่พี่สวยมากจริงๆ พี่เปีย" 

"อึก!!!" นะ นี่มันอะไรกันวะเนี่ย!

-----------