ตอนที่ 10-1 ไอ้ผู้ชายทุเรศ

ผมมายืนรออัยย์ที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนตามปกติ ผมต้องปรับความเข้าใจกับเธอ ‘หวังว่าเธอจะเข้าใจเรานะอัยย์’

เย็นมากแล้ว ผมยืนมองหาเธอจนกระทั่งเหมือนจะไม่มีนักเรียนจากโรงเรียนฝั่งหญิงออกมาอีกแล้ว ‘ทำไมอัยย์ยังไม่ออกมานะ’

ผมเลือกที่จะเดินไปดูที่ประตูทางเข้าโรงเรียน ลุงภารโรงกำลังจะปิดประตูรั้วแล้ว “ลุงครับลุง เพื่อนผมยังไม่ออกมาเลยนะครับ”

“โอ้ย ไม่มีใครอยู่แล้วพ่อหนุ่ม กลับไปหมดแล้ว หนุ่มก็กลับบ้านเถอะ ไป๊”

“ผมรออยู่ที่ป้ายรถ ยังไม่มีเพื่อนผมออกมาเลยครับลุง”

ลุงยังคงปิดประตูรั้วโรงเรียนโดยไม่ฟังเสียงผม แม้ผมจะพยายามบอกลุงเท่าไหร่ก็ตาม ‘หรืออัยย์จะไปแล้วจริงๆ แล้วเธอไปทางไหนล่ะ’

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมมารออัยย์ที่ป้ายรถหน้าบ้านเธอเหมือนเคย จนสายแล้วก็ไม่เห็นเธอมา ตอนเย็นก็ยังยืนรอที่ป้ายรถหน้าโรงเรียนก็ไม่เจอเธอ

ผมเฝ้ารอเธออยู่หลายวัน จนในที่สุด ก็ตัดสินใจลองถามนักเรียนหญิงที่เคยเห็นเดินกับเธอ “เราก็เห็นอัยย์มาเรียนตามปกตินะ แต่พอเวลาเลิกเรียนเธอก็รีบกลับบ้านเลย แต่เราไม่รู้ว่าเธอกลับยังไงหรอกนะ ช่วงหลังนี้เธอไม่สุงสิงกับใครเลย”

เพื่อนเธอบอกอย่างนั้น แล้วผมจะทำยังไงดี นี่ก็ใกล้จะปิดเทอมเข้าไปทุกทีแล้ว ผมจะไม่ได้เจอเธออีกไม่ได้นะ

จนวันสุดท้ายของการสอบมาถึง ผมรีบทำข้อสอบวิชาสุดท้ายเสร็จก่อนเวลา เพื่อรีบออกมารอเธออีกครั้ง สุดท้ายผมก็ได้เห็นเธอ

เธอมีรถมารับที่หน้าโรงเรียน ผมเห็นจากไกลๆ คนขับเป็นผู้ชายแน่ๆ ‘แบบนี้สินะ ผมถึงไม่ได้เจอเธอเลย หรือที่เธอไม่รับดอกไม้ของผม เพราะเธอมีคนอื่นที่ชอบเหรอ’ ผมรู้สึกไร้เรี่ยวแรงจนต้องยืนพิงเสาข้างๆ ตัว

ผมไม่อยากให้ทุกอย่างจบลงแบบนี้ อย่างน้อยหากเธอมีใครที่ดูแลเธอแทนผมแล้วจริง ผมก็ยังอยากให้เธอรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของผม ‘ผมพร้อมจะยินดีกับเธอ หรือเปล่านะ’

หลังจากวันนั้น ผมต้องจัดการเรื่องเข้าเรียนคณะแพทย์ ในมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพฯ จริงๆ ผมแทบไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรหรอก เพียงแต่ผมก็ขัดพ่อกับแม่ไม่ได้ ผมปลีกตัวไปหาอัยย์ไม่ได้เลย จนกระทั่งทุกอย่างเรียบร้อย

ผมมีเวลาอีก 1 เดือนก่อนที่มหาวิทยาลัยจะเปิด ผมเริ่มไปรออัยย์ที่ป้ายรถหน้าบ้านเธอทุกวัน แต่ไม่เคยเจอเธอเลย แม้แต่จะไปถามข่าวของเธอจากร้านน้ำเต้าหู้ ก็ไม่ได้คำตอบอะไรเลย

ช่วงแรกผมจะรอตั้งแต่เช้าจนถึงค่ำๆ เผื่อเธอจะต้องออกไปทำธุระที่ไหนบ้าง แต่ไม่เจอเลย จนช่วงหลังผมเริ่มรู้สึกหมดหวัง ผมนอนไม่หลับเอาแต่คิดถึงเธอ

ผมเริ่มดื่มช่วงกลางคืน กลับบ้านดึก ตื่นเช้ามารอเธอ ช่วงบ่ายไม่ไหวกลับไปนอน เย็นมารอ ค่ำไปดื่ม เช้ามารอ วนอยู่อย่างนี้ จนกระทั่งวันที่ผมเริ่มจะทำใจ ก็วันเปิดภาคเรียนนั่นแหละ ยังไงผมก็ทำให้พ่อแม่ผิดหวังในตัวผมไม่ได้

เปิดภาคเรียนวันแรก ผมยังไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร ก็แค่ไปรายงานตัว ถึงช่วงพักก่อนจะต้องเจอรุ่นพี่ เพื่อร่วมกิจกรรมต้อนรับน้องใหม่ ผมหลบไปนั่งที่ม้านั่งคนเดียว หวังจะอยู่เงียบๆ

สุดท้ายก็เงียบได้ไม่นาน เมื่อไอ้วัตเข้ามาถามทาง จนกระทั่ง มินท์เข้ามาอีกคน สุดท้ายผมก็โดนผูกติดอยู่กับสองคนนี้ตั้งแต่วันนั้น

หลังจบกิจกรรมเฟรชชี่ พวกเราก็สนิทกันมากขึ้น สุดท้ายผมก็ตามไอ้วัตไปที่ประจำของมันแทบทุกคืน และมินท์ก็ตามไปแทบจะทุกครั้ง เธอคอยดูแลผมอย่างดี คงทำตามที่เธอพูดไว้ตั้งวันแรกที่เจอกัน “อยากได้คนดามใจมั้ย มินท์ช่วยได้นะ”

ผมรู้สึกหมดหวังกับอัยย์แล้วจริงๆ เพราะตลอดเทอมที่ผ่านมา ใช่ว่าผมไม่พยายามติดต่อหาเธอนะ แต่ผมถูกบล็อกทุกทาง แม้แต่เพื่อนๆ มัธยมของเธอก็ไม่มีใครได้ข่าวเลย

สุดท้าย ผมเห็นความพยายามของมินท์ จึงตกลงคบกับเธอ และเธอก็ทำให้ผมมีความสุขขึ้นในทุกๆ วัน เธอคอยเอาใจใส่ดูแลผมอย่างดีตลอดเวลาที่เราคบกัน จนกระทั่งผมคิดว่าเธอคงจะทำให้ผมสามารถลืมอัยย์ได้ในซักวันหนึ่ง