ตอนที่ 10-2 ไอ้ผู้ชายทุเรศ

ฉันเข้าหอพักล่วงหน้าก่อนเปิดภาคเรียนปีหนึ่งก่อนหนึ่งเดือนได้ สัปดาห์เดียวก็จัดข้าวของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉันคิดใช้เวลาว่างที่เหลือเขียนนิยายต่อให้จบ เพราะคิดว่าเปิดเทอมคงไม่มีเวลาแน่ๆ

ฉันนั่งอยู่เฉยๆ ที่หน้าจอโน้ตบุ๊กมาสามวันแล้วนะ แต่สุดท้ายก็เขียนไม่ออกเลย คงต้องออกไปหาแรงบันดานใจที่อื่นแล้วล่ะ เหมือนที่นักเขียนหลายๆ คนทำกัน คือ ออกไปท่องเที่ยว ไปหาบรรยากาศใหม่ๆ

สุดท้ายฉันเลือกไปบนดอยที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก ฉันอยากไปสัมผัสธรรมชาติ ไปเห็นวิถีชีวิตคนบนดอยดูบ้าง บางทีอาจจะได้พล๊อตนิยายเรื่องใหม่แถมมาด้วยก็ได้

คนที่นี่เรียบง่ายมากๆ ฉันรู้สึกชอบนะ อยู่แล้วใจสงบดี ระหว่างที่อยู่ในหมู่บ้านบนดอย ฉันสบายใจสุดๆ เช้าได้ตื่นมาใส่บาตร นั่งกินอาหารเช้าง่ายๆ เขียนนิยายที่ร้านอาหารเช้าจนสายๆ ค่อยออกไปเดินเที่ยวริมธารบ้าง บางวันก็ไปปางช้างด้วย

พอช่วงเย็นก็จะกลับมาทานข้าวร้านระแวกใกล้ที่พัก เพราะจะได้กลับสะดวก ถึงอย่างไรช่วงค่ำฉันก็ยังกลัวอันตรายอยู่ดี อยากระวังตัวเองไว้ก่อน ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น จนใกล้วันที่จะกลับหอมหาวิทยาลัย

“อย่ามายุ่งกับชั้น ไปนะ ไปให้พ้น” ระหว่างทางจะเข้าที่พักฉันได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนลั่น มองไปเห็นผู้หญิงผมสั้น ท่าทางจะวัยใกล้เคียงกับฉัน เธอยืนโงนเงน แต่ก็พยายามตะโกนไล่ผู้ชายสองคนที่ยืนดักหน้าดักหลังเธออยู่

“ให้พวกเราไปส่งเธอดีกว่าน่า เมาขนาดนี้กลับไม่ไหวหรอกนะคนสวย” ชายคนหนึ่งพูดกับเธอ ดูแล้วท่าทางก็คงเมาไม่ต่างกันเท่าไหร่

“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องการคนช่วย ฉันกลับเองได้” เธอยังคงตะโกนไล่ผู้ชายสองคนนั้น

ฉันไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว แต่ก็ตัดใจเดินทิ้งผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกันกับฉันที่เหมือนกำลังอยู่ในอันตรายไม่ได้ แต่หากจะเดินเข้าไปกลางวงเลยก็คงไม่พ้นตกเป็นผู้เคราะห์ร้ายแน่ๆ

“ทางนี้ค่ะ คุณตำรวจ ทางนี้มีคนลวนลามผู้หญิงค่ะ” คิดอะไรไม่ออก ฉันตะโกนเข้าไปพยายามให้เสียงส่งถึงกลางวงนั้น แต่เอาตัวหลบสายตาของผู้ชายสองคนนั้น ไม่ให้เห็นตัว เพราะกลัวเหมือนกันหากพวกมันเห็นแล้วจำได้ จะโดนเอาคืนทีหลัง หมู่บ้านนี้ก็ใช่ว่าจะใหญ่โตอะไร

ประโยคเดียวเท่านั้น นี่พล๊อตละครไทยชัดๆ เลยนะ หรือฉันจะเอาใส่ในนิยายดีล่ะ ผู้ชายสองคนนั้นได้ยินเสียงฉันก็รีบหันมาแล้วหันมองหน้ากัน แล้วก็พากันวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

“เธอๆ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า” เมื่อเห็นชายสองคนนั้นวิ่งหนีหายไปแล้ว ฉันรีบเดินไปประคองผู้หญิงผู้เคราะห์ร้ายที่ยังคงยืนโงนเงน กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง พยายามพาไปที่มีแสงสว่างๆ และมีผู้คนมากขึ้น หาที่นั่งให้ หาน้ำให้ดื่ม

“เราขอบใจเธอนะ ไม่ได้เธอสงสัยแย่ละ” เมื่อเธอเริ่มสร่างก็หันมาคุยกับฉัน ฉันนั่งเป็นเพื่อนเธออยู่สักพัก เห็นว่าเธอเริ่มดีขึ้นแล้ว จึงอยากจะขอตัวกลับที่พักซักที

“ถ้าเธอโอเคแล้ว เราไปก่อนนะ เธอพักแถวนี้หรือเปล่ากลับที่พักได้ใช่มั้ย” อย่าว่าฉันใจดำที่ไม่คิดจะไปส่งเธอที่ที่พัก เพราะฉันก็ไม่ควรวางใจคนแปลกหน้า และถ้าที่พักเธอไกลจากตรงนี้ ฉันไปส่งเธอแล้วใครจะมาส่งฉันล่ะ

“ฮืออออ ไอ้เวร ไอ้หน้าตัว… ไอ้ผู้ชายทุเรศ” อยู่ดีๆ เธอก็ร้องไห้โฮขึ้นมา แถมก่นด่าผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ ร้องไห้สะอื้นไป ด่าไป ไม่มีท่าจะหยุด ทำเอาฉันตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

“เธอเป็นอะไร เอ่อ อย่าร้องแบบนี้สิ เราทำอะไรไม่ถูก เธอหยุดร้องก่อนได้มั้ย แล้วคุยกันดีๆ นะ เราฟังไม่รู้เรื่องเธอพูดอะไร” ฉันพยายามจะพูดให้เธอหยุดร้อง แต่เหมือนมันจะไม่ค่อยได้ผล เธอยังคงร้องโฮอยู่อย่างนั้น

ฉันปล่อยเธอร้องอยู่อย่างนั้น ได้แต่นั่งมองอยู่ข้างๆ คอยส่งกระดาษให้ซับน้ำตาจนหมดห่อ ‘สุดท้ายก็หยุดร้องได้ซักที’

“เราขอโทษนะ เรารู้สึกแย่อะ เรามาเที่ยวกับไอ้แฟนเรา แต่เราเพิ่งเห็นมันเมาแล้ว…ควงผู้ชายเข้าห้องอะ ฮื้อออออ”

“ฮะะ….” ฉันได้ยินแบบนั้นก็พูดอะไรไม่ออกเลย

“ฮือออ…เรามันโคตรสมเพชตัวเองเลย เราคบกับมันตั้งแต่ม.4 เราอุตส่าห์ตามมันมาเรียนมหาวิทยาลัยถึงที่นี่ แต่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ แม่งทำไมมัน…” เธอก่นด่าออกมาอีกชุดใหญ่ ฉันได้แต่นั่งนิ่งตะลึงอยู่อย่างนั้น

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ดูเธอสิหน้าตาก็ดี หุ่นก็ดีมากอะ เดี๋ยวเปิดเทอมแล้วก็ไปหาหนุ่มใหม่ หน้าตาดีๆ เป็นผู้ชายแท้ๆ เอานะ อย่าร้องเลย” กว่าฉันจะนึกคำปลอบให้เธอหยุดด่าแฟนเก่าเธอได้นั้นก็ใช้เวลาพอควร และมันก็ได้ผลนะ

“ใช่ ชั้นต้องเลิศ ชั้นต้องไม่แคร์ไอ้บ้านั่น เดี๋ยวกับมอเมื่อไหร่ ชั้นไปแปลงโฉมให้ผู้ชายทั้งมหาวิทยาลัยตะลึงไปเลย”

“ขอบใจเธอมากนะ เธอ…ชื่ออะไรนะ เอ่อ เราชื่อนิด ไม่เอาๆ เรียกเราว่า นิต้า ดีกว่า”

“เราชื่ออัยย์”

“อัยย์ ชื่อน่ารักดี เข้ากับเธอดี ยินดีที่ได้รู้จักนะอัยย์ แล้วชั้นขอบคุณเธออีกครั้งที่ช่วยชั้นไว้จากไอ้พวกผู้ชายบ้านั่น”

“เฮ้อ ผู้ชายอะ เฮงซวยเหมือนกันหมดมั้ยนะ ทำไมชั้นต้องมาเจอแต่พวกผู้ชายเฮงซวยแบบนี้นะ”

เราพูดคุยกันอยู่ตรงนั้น จนคนเริ่มบางตาลงอีกครั้ง ฉันชวนให้นิต้ามาเปิดห้องพักที่โฮมสเตย์เดียวกันกับที่ฉันพักอยู่ จะให้นอนด้วยกันเลยฉันก็รู้สึกยังไม่ค่อยมั่นใจ ซึ่งนิต้าก็เข้าใจฉัน

เช้าวันรุ่งขึ้นนิต้ามารอฉันที่โต๊ะอาหารของที่พัก ทำให้เราได้พูดคุยทำความรู้จักกันเพิ่มเติม จนได้รู้ว่าเราเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่นิต้าอยู่คณะวิจิตรศิลป์ สาขาวิชาการออกแบบ

เราแลกข้อมูลการติดต่อกัน และนัดกันว่ากลับไปที่มหาวิทยาลัย จะนัดเจอกันอีก จนนิต้ากลายเป็นเพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่นั้นมา และสุดท้ายเราได้ย้ายมาอยู่หอพักด้วยกันตอนปี 2