ตอนที่ 11-2 เราเลิกกันเถอะ

หลายปีแล้วนะที่ผมไม่ได้เมาหัวราน้ำขนาดนี้ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ ตอนแรกคิดว่าจะมาผ่อนคลายนิดหน่อยเท่านั้น

“เฮ้ย ไอ้ภีม อย่าเศร้าใจไปเลยวะ ผู้หญิงรอต่อคิวเข้าหามึงอยู่ตั้งเยอะ” ไอ้วัตคงเริ่มจะเมาแล้ว มันเข้ามาตบบ่าผม คงคิดว่าผมเสียใจ ที่เพิ่งรู้ความจริงว่า มินท์นอกใจผมไปคบกับรุ่นน้องคณะวิศว ได้หลายเดือนแล้ว

“เศร้าห่าอะไร ก็แค่อยากผ่อนคลายเว้ย เรียนหนักมาตั้งหลายปี แล้วนี่ยังต้องมาค่ายอาสาอะไรอีกตั้งไกล อยู่บนดอยขนาดนี้”

“เอ้า เมิงไม่ได้เศร้าที่ยัยมินท์นอกใจไปครบไอ้รุ่นน้องเดือนคณะวิศวนั่นเหรอวะ สวมเขาให้เพื่อนกูตั้งหลายเดือน นี่ถ้าไม่ได้มาบนดอยแบบนี้ มึงคงยังไม่รู้เรื่องอะ”

“เรื่องมินท์ ชั่งเธอเถอะ กูไม่ได้เสียใจขนาดนั้น ดีเหมือนกันถ้าเธอเจอคนที่รักเธอจริงๆ”

“เอ้า มึงไม่ร้ากจริงหรือไงวะ กูเห็นคบกันมาได้ตั้งหลายปี นี่กูยังคิดว่าปีหน้าเรียนจบ พวกมึงได้แจกการ์ดแล้วนะเนี่ย”

“กูก็รักจริงในแบบของกู ถ้ามินท์เค้าอยู่กับกู ดีกับกู กูก็ซื่อสัตย์กับเค้าก็แค่นั้น แต่ยังไม่เคยคิดเรื่องแต่งงงแต่งงานหรอกหว่ะ”

“ยังไงของมึงวะ หรือว่ามึงยังลืมผู้หญิงคนเก่าของมึงไม่ได้”

“ไม่รู้หว่ะ…” ผมตอบไอ้วัตได้แค่นั้น เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมลืมเธอหรือยัง ผมไม่ได้คิดถึงเธอตลอดเวลา ไม่ได้เฝ้ารอ ไม่ได้ร่ำร้องจะเจอเธอ เพียงแต่ผมยังไม่เคยเจอใครที่ทำให้รู้สึกเหมือนกับที่รู้สึกกับเธอ และคิดว่าคงไม่เจออีกแล้ว

ผมกับไอ้วัตเริ่มเมากันตั้งแต่หัวค่ำแล้ว เราก็ไม่ได้ดื่มเยอะ ยังน้อยกว่าที่เคยดื่มกันประจำเมื่อก่อนด้วยซ้ำ แต่คืนนี้กลับเมาเร็วกว่าเดิม ไม่รู้เพราะเครื่องดื่มของที่นี่แรงกว่าที่เคยดื่ม หรือเพราะร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการมาออกค่ายแพทย์อาสาบนดอยด้านบนหลายวันแล้ว

พวกผมเรียนแพทย์ปี 5 แล้ว ช่วงนี้มีการจัดค่ายแพทย์อาสาในหมู่บ้านบนดอย ซึ่งทางคณะจะมีการจัดขึ้นทุกปี ผมกับไอ้วัต และมินท์ เรามาค่ายนี้กันตั้งแต่ตอนปี 4

ส่วนปีนี้ มินท์ขอไม่มากับพวกเราด้วย ซึ่งผมก็ตามใจเธอ ไม่นึกห้ามหรือจะต้องให้เธอมาทำตัวติดกับผม พวกเราคบกันมาหลายปี ผมถือว่าควรจะไว้วางใจและให้อิสระต่อกันบ้าง

จนเมื่อเช้า ระหว่างที่กำลังเก็บของเพื่อเตรียมจะกลับมหาวิทยาลัยเพราะครบกำหนดการมาค่ายแล้ว ไอ้วัต เอาข่าวมาบอกผมว่า “ไอ้ภีม มึงดูนี่ดิ” มันยืนสมาร์ตโฟนที่เปิดรูปทิ้งไว้ให้ผมดู

ในรูปนั้นผมเห็นชายหญิงคู่หนึ่ง เดินเกาะแขนแนบชิดกันที่หน้าคอนโดแห่งหนึ่งที่ผมรู้จักดี เป็นคอนโดที่ผมเข้า-ออกบ่อยๆ คอนโดของมินท์ และผู้หญิงคนนั้นก็เป็นคนที่ผมคุ้นเคย ก็คือมินท์นั่นเอง

“ใครวะ” ผมถามไอ้วัตกลับไป

“เอ้า มึงจำยัยมินท์ แฟนตัวเองไม่ได้แล้วหรือไงวะ นี่ช็อกจนความจำเสื่อมเลยเหรอ”

“กูหมายถึงไอ้ผู้ชายคนนี้ใคร”

“อ๋ออ…รุ่นน้องที่ส่งข่าวมามันบอกว่า เป็นเดือนคณะวิศวปีนี้หว่ะ แม่งเฟรชชี่จะปีนเกลียวหรือไงวะ” ไอ้วัต มันโมโหแทนผมอย่างออกนอกหน้า

“นานแค่ไหนละ รุ่นน้องมึงบอกหรือเปล่า”

“เห็นว่าเกือบครึ่งปีละนะ แต่ตอนแรกเจอแค่ช่วงค่ำๆ ไม่เคยเจอออกมาตอนเช้าแบบนี้หว่ะ”

“รุ่นน้องมึงนี่ เชื่อได้ใช่มะ”

“เฮ้ย ได้ดิวะ ไม่มั่วแน่นอน”

“เออ งั้นมึงส่งรูปที่รุ่นน้องมึงส่งมามาให้กูหน่อย ที่เหลือกูจัดการเอง”

หลังจากผมได้รูปจากไอ้วัต ผมก็โทรคุยกับมินท์และส่งรูปนั้นให้เธอดู ในสายเธอร้องไห้และขอโทษผมยกใหญ่ ขอโอกาสผมอีกครั้ง เธอจะเลิกยุ่งกับรุ่นน้องคนนั้น แล้วจะทำตัวดี

‘เราว่า เราเลิกกันเถอะ เราไม่อยากให้เราคบกันแล้วต้องมีความระแวงต่อกัน ขอให้มินท์มีความสุขนะ ไม่ต้องห่วงเรา’ ผมบอกเธอไปแบบนั้น

หลังจากวางสาย ผมชวนไอ้วัตอยู่ที่หมู่บ้านต่อ ส่วนคณะแพทย์อาสาเริ่มเดินทางกลับกันแล้ว ผมเดินเล่นอยู่ในหมู่บ้านจนตกเย็นก็ชวนกันแวะดื่มในร้านอาหารกึ่งผับ ที่มีแห่งเดียวในหมู่บ้านแห่งนี้

จนเพลงเริ่มเบาลงช่วงเกือบ 4 ทุ่ม และพวกผมก็เมาแล้ว พอเพลงเงียบลง หลายๆ โต๊ะเริ่มสั่งเช็กบิล พวกผมก็เช่นกัน จ่ายเงินให้เรียบร้อยก่อนส่วนเครื่องดื่มที่เหลือก็ยังคงนั่งต่อได้จน 5 ทุ่มแหละ ผมคิดแบบนั้น

ระหว่างรอพนักงานคิดเงิน ไอ้วัตไปเข้าห้องน้ำ แต่มันหายไปนานจนผมเคลียร์บิลไปซักพักแล้วก็ยังไม่กลับมา ระหว่างที่รออยู่นั้น ผมเหลือบไปเห็นโต๊ะข้างๆ มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินผ่านแล้วคนเมาโต๊ะนั้นมันยื่นมือออกมาลวนลามเธอ

เธอรู้สึกตัวแล้วหันขวับมาตบหน้าคนด้านหลังทันที แต่คนโดนตบกลับไม่ใช่คู่กรณี กลับเป็นไอ้วัต เพื่อนผมที่มันเดินตามหลังผู้หญิงคนนั้นมาได้จังหวะพอดี

“เฮ้ย ตบผมทำไมวะ” ไอ้วัต โวยวายทันที

“ก็แกลวนลามชั้น ก็สมควรโดนมั้ยล่ะ”

“อะไร ผมลวนลามคุณตอนไหน ผมเดินของผมมาดีๆ”

“เชอะ กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ”

ผมเห็นอย่างนั้น เลยรีบเดินเข้าไปบอกไอ้วัต ตามเหตุการณ์ที่ผมเห็น แต่เธอคนนั้นไม่คิดจะฟัง สะบัดหน้าเดินหนีไปแล้ว

ไอ้วัตมันรู้ความจริง มันก็ไม่ยอมโดนตบฟรีๆ แต่จะทำกับผู้หญิงก็คงไม่ใช่มันจึงหันกลับไปจัดการตัวการที่ก่อปัญหาทันที คืนนั้นเราก็ตะลุมบอนกันนิดหน่อย

เราทั้งคู่ได้แผลกันเล็กๆ น้อยๆ มาเป็นที่ระลึกก่อนกลับมหาวิทยาลัย ยังดีที่เป็นช่วงวันหยุดยาว เพราะถ้าสภาพหน้าเป็นแผลแบบนี้ไปเรียน ก็คงโดนเรียกสอบสวนกันให้เป็นเรื่องใหญ่อีก