ตอนที่ 11-1 เราเลิกกันเถอะ

ปัจจุบัน

“เฮ้ออ…เสร็จซักที” ในที่สุดฉันก็เขียนบทละครให้พ่อเสร็จแล้ว อีกไม่นานคงได้ฤกษ์เปิดกล้องแล้วล่ะ ค่อยสบายใจหน่อย

“เขียนบทเรื่องใหม่เสร็จแล้วเหรอ ไหนๆ ดูหน่อยสิ” ช่วงนี้ นิต้า มาอยู่เป็นเพื่อนฉันแทบทุกวัน คงกลัวฉันจะเหงาแล้วคิดมากเรื่องอาการประหลาดบนหน้า

แต่ความเป็นจริงแล้ว ฉันยุ่งหัวหมุนกับการเขียนบท จนแทบจะไม่ได้สนใจจะมองกระจกเลย ดีนะที่มีคุณหมอคอยเตือนให้ทานอาหารและอาหารเสริมทุกวันตรงเวลา ไม่งั้นฉันคงไม่ได้ลุกไปไหนเลย

“โห อัยย์ เรื่องนี้เขียนดีสุดๆ แล้วได้นักแสดงหรือยังอะ ชั้นอยากทำงานแล้ว พ่อจะนัดให้คุยเรื่องฟิตติงเมื่อไหร่น้า จะให้ชั้นทำอีกมั้ยอ่า”

“วันนี้พ่อน่าจะกลับเร็วนะ เดี๋ยวเราเอาบทให้พ่อดูตอนมื้อเย็น นิต้าลองถามพ่อดูสิ”

“โอเค ดีเลย ชั้นได้มีเวลาเตรียมตัวก่อนเปิดกล้อง”

“เฮ้ย อัยย์ เรื่องนี้มีถ่ายทำบนดอยด้วยเหรอ คิดถึงดอยที่เราเจอกันเลยอะ นี่เลือกโลเคชันไปยัง อัยย์เสนอให้พ่อไปถ่ายที่ดอยนั้นสิ เผื่อเราได้ไประลึกความหลังกันดีมะ”

“แต่ถึงไปถ่ายที่นั่น เราก็ไม่ได้ไปอยู่ดีนะ” ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับอาการตอนนี้หรอกนะ แต่ก็บอกนิต้าไปตามที่มันควรจะเป็น เพราะสภาพแบบนี้ ฉันคงไปไหนไม่ได้จริงๆ

“อัยย์…ชั้นขอโทษ ชั้นไม่ได้ตั้งใจ ชั้นแค่..”

“ไม่เป็นไรจ้า นิต้า เราเริ่มโอเคแล้ว แต่สภาพเราแบบนี้ ก็ไม่ควรออกไปให้ใครตกใจป่าว” ฉันพูดติดตลกเพื่อไม่ให้นิต้าคิดมาก

“จะว่าไปก็คิดถึงเหมือนกันนะ ตอนที่เราไปเที่ยวกันเพื่ออำลาก่อนกลับมากรุงเทพฯ จำได้มั้ยนิต้า ตอนเราเขียนบทเรื่องนี้ เราก็คิดถึงตอนช่วงนั้นแหละ”

“ใช่ๆ สนุกดีนะตอนนั้น ถ้าไม่นับรวมกับตอนที่ไปมีเรื่องกันอะนะ ฮะ ฮะ ชั้นนี่งงมาก ทำไมไปหมู่บ้านบนดอยนั้นทีไร ชั้นต้องไปมีเรื่องทุกที” นิต้า คงนึกถึงครั้งแรกที่มีเรื่องตอนเธอเมา และเราได้เจอกัน ส่วนครั้งที่สองเราทั้งคู่ไม่ได้เมา แต่ไปเจอพวกคนเมาแทน

 

9 ปีก่อน

“นิต้า แม่เราตามให้เรากลับบ้านได้แล้วอะ”

“ทำไมเร็วจัง ต้องกลับแล้วเหรอ เธอก็ไม่ต้องทำงานบริษัทอยู่แล้วนี่ อยู่ที่ไหนก็เขียนนิยาย เขียนบทได้ไม่ใช่เหรอ”

นิต้า งอแงเป็นเด็กๆ เลย เมื่อรู้ว่าฉันต้องกลับบ้านที่กรุงเทพฯ แล้ว

“แต่นี่เราก็อยู่ต่อมาจะครบปีแล้วนะตั้งแต่เรียนจบ คงถึงเวลาแล้วล่ะ” หลังเรียนจบ ฉันขอพ่อกับแม่อยู่ต่อกับนิต้าที่คอนโดของเธอ

แม่ของนิต้าแต่งงานใหม่ตอนพวกเราเรียนอยู่ปี 3 และย้ายไปอยู่กับสามีใหม่ที่เป็นชาวต่างชาติ ท่านจึงซื้อคอนโดให้นิต้าไว้ จะได้ไม่ต้องห่วงเรื่องการเช่าหออยู่ พอเรียนจบก็ให้ปล่อยเช่าต่อหรือขายเอาเงินไปทำทุน แต่นิต้าเลือกที่จะอยู่ต่อ

“โอเค ก็ได้ งั้นชั้นติดต่อเอเจนซีให้ปล่อยห้องนี้ก่อนนะ ถ้าได้ไวก็ดี แต่ถ้าช้า ชั้นจะไปเกาะเธอที่บ้านที่กรุงเทพฯ”

“ได้เลยจ้า เรายินดีเสมอ พ่อแม่เราคงดีใจ ที่ได้ลูกสาวเพิ่ม” เพราะนิต้าเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของฉัน และเราตัวติดกันมากจนบางคนก็คิดไปว่าเราเป็นคู่รักเพศเดียวกัน แต่เราไม่สนใจคำพูดคนพวกนั้นหรอกนะ

ทุกๆ ครั้งที่พ่อกับแม่ขึ้นมาเยี่ยมฉัน พวกท่านก็จะเจอกับนิต้าตลอด และด้วยความนิต้าเป็นคนร่าเริง พูดเก่ง เทกแคร์ผู้ใหญ่ก็เก่งมาก พวกท่านจึงเอ็นดูนิต้า เหมือนลูกสาวอีกคน

“อัยย์ ชั้นว่าก่อนกลับ เรากลับไปที่หมู่บ้านบนดอยกันมั้ย นะๆ ไปเก็บบรรยากาศความทรงจำ กับสถานที่ที่เราเจอกันครั้งแรกหน่อย เผื่อไม่ได้มาอีก”

“เอาสิ น่าสนใจดีนะ นิยายหลายเรื่องของเราก็ได้แรงบันดาลใจจากที่นั่นเหมือนกัน”

เราทั้งสองคนช่วยกันจัดของ อีกสามวันหลังจากนั้นก็เดินทางขึ้นไปพักโฮมสเตย์ในหมู่บ้านบนดอยที่เดิมที่เราเจอกันครั้งแรก

พวกเราใช้ชีวิตที่นี่แบบสโลว์ไลฟ์มากๆ พยายามเก็บรายละเอียดบรรยากาศที่นี่ไว้อย่างละเอียดละออ ทำเหมือนกับว่า ‘เราจะไม่ได้กลับมาที่นี่กันอีกแล้ว’

เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปไวเสมอ เหมือนเพิ่งจะมาไม่นานแต่ก็ผ่านไป 5 วันแล้ว เราสองคนตั้งใจจะอยู่ที่นี่กัน 10 วัน แต่เอเจนซีกลับติดต่อมาว่ามีคนต้องการจะซื้อคอนโดที่นิต้าฝากขายไว้ อีก 2 วันต้องกลับไปทำสัญญา

“เสียดายจัง คอนโดมันขายง่ายไปมั้ยอะ” นิต้าโวยวายใหญ่ เมื่อรู้ว่าจะไม่ได้เที่ยวต่อ

“เราว่าดีออกนะ คอนโดก็ไม่ใช่ราคาถูก แต่ขายง่ายขนาดนี้ จะได้ไม่ต้องกังวล กลับกรุงเทพฯ ได้อย่างสบายใจไง”

“เฮ้อ ก็ยังอยากเที่ยวต่ออยู่นี่ …. ถ้างั้น คืนนี้ เราลองไปร้านนั่งดริงก์กันมั้ย ร้านที่ทำให้เราได้เจอกันครั้งแรก”

“จะดีเหรอนิต้า มันไม่ใช่ความทรงจำที่ควรย้อนไปนึกถึงเท่าไหร่นะ” 

“เอาน่า…ไปเถอะ ชั้นไม่เป็นไร อยากไปดูเหมือนกันว่าผ่านไป 5 ปีแล้ว จะเป็นยังไงบ้าง” นิต้ายังคงเว้าวอนไม่หยุด

“โอเคจ้า โอเค ไปก็ได้ แต่ห้ามเมานะ เราขอ”

“ด้วยเกียรติของสาวสวยสุดแซ่บ ไม่เมาแน่นอนจ้า ค็อกเทลแก้วเดียว เปรี้ยวครึ่งคืน โอเค๊”

บรรยากาศยังคงไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อ 5 ปีที่แล้วเท่าไหร่ มีเพียงเพลงที่เปิดมีการอัปเดตตามเทรน และเพลงที่มีออกมาใหม่เรื่อยๆ แต่ก็ยังมีบางช่วงที่วนไปเปิดเพลงเก่าๆ อยู่บ้าง

ร้านนี้ถือเป็นอาหารกึ่งผับร้านเดียวในหมู่บ้านบนดอยแห่งนี้ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวที่ยังคงติดการท่องราตรี เพียงแต่ว่าร้านจะปิดไวกว่าผับทั่วไป เพราะแค่ 4 ทุ่มก็จะไม่ให้มีเสียงดังรบกวนชาวบ้านแล้ว

ร้านจะปิดเพลงตอน 4 ทุ่ม แต่จะปิดร้านตอน 5 ทุ่ม เพื่อให้โอกาสนักดื่มได้ตั้งสติ สามารถเคลียร์อาหารที่สั่งมาเตรียมไว้ได้ต่ออีกหน่อย

พอเพลงสุดท้ายจบลง นิต้า เดินไปเข้าห้องน้ำระหว่างที่ฉันรอให้พนักงานเอาบิลมาเรียกเก็บเงิน เพราะฉันไม่ค่อยชอบเข้าห้องน้ำในที่แบบนี้เท่าไหร่

ฉันจ่ายเงินเรียบร้อยซักพักแล้ว แต่นิต้ายังคงไม่มา ฉันเริ่มร้อนใจเลยคิดจะเดินไปตามที่ห้องน้ำ ระหว่างเดินไปแค่ครึ่งทางก็ได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกัน ดังมาจากทางด้านหน้าห้องน้ำ

ฉันเริ่มเร่งฝีเท้าเพราะเป็นห่วงว่านิต้าจะเกิดเรื่อง เกือบจะถึงต้นกำเนิดเสียง นิต้าก็เดินฝ่าฝูงคนมุงออกมา แล้วรีบคว้าแขนฉันพากันเดินออกจากร้านทันที

“เกิดอะไรขึ้นอะนิต้า เห็นหายไปนานคิดว่าเกิดเรื่องอีกแล้ว กำลังจะเดินไปตามเลย”

“ก็เกือบเป็นเรื่องแหละ แต่ชั่งเหอะ เรากลับกันดีกว่า”

ไม่รู้ว่านิต้าไปเจออะไรมา รุ่งเช้าเธอชวนฉันกลับเข้าเมืองทันที โดยบอกว่าต้องรีบกลับมาเตรียมเอกสารสำหรับทำสัญญาขายคอนโด ฉันก็ไม่อยากเซ้าซี้อะไร ถ้าเธอสบายใจคงจะเล่าให้ฉันฟังเอง