ตอนที่ 4

#หลายวันต่อมา

@คณะสถาปัตย์

โมจิ ที่กำลังนั่งกินขนมกรุบกรอบของโปรดอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนบริเวณใต้ตึกคณะ สถาปัตย์เพื่อรอเข้ารับน้อง โดยที่นั่งฝั่งตรงข้ามของเธอก็มีจอมใจและฟ้าใส กำลังนั่งวาดแบบแปลนห้องนอนตัวอย่างที่พวกเพื่อนทั้งสองลืมทำส่งอาจารย์สมคิด อย่างขะมักเขม้น

“นังโม มึงวาดแปลนที่จะส่งอาจารย์สมคิดเสร็จแล้วเหรอ”

ฟ้าใส พูดถามเพื่อนด้วยความสงสัย

ก่อนที่จะได้ยินเสียงของโมจิพูดตอบกลับมาเบาๆ

“กุทำเสร็จตั้งแต่วันแรก ที่อาจารย์สั่งแล้วล่ะ”

“นังโม มันไม่ชอบดองเค็มเหมือนพวกเราไง มึงก็ช่างกล้าไปถามมัน” จอมใจพูดแทรกในขณะที่มือก็ใช้ดินสอไล่สีภาพบนกระดาษไปด้วย

“งั้นมึงรอพวกกูชดใช้กรรมก่อนนะ แถมเดดไลน์ต้องส่งงานวันนี้อีก อีฟ้าใสตายแน่ๆ”

“กูว่า มึงรีบทำเหอะ มัวแต่ฝอยแบบนี้แล้ว เมื่อไหร่งานจะเสร็จกันล่ะ” โมจิ เอ่ยแซวเพื่อนรักทั้งสองคน ด้วยรอยยิ้มขบขัน พร้อมกับโทรศัพท์ของเธอก็สั่นแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า ทำให้เธอหยิบขึ้นมาเปิดดู และเมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงกดเข้าไปตอบกลับในทันที

…ติ๊ง!

ร้านสักPK: มีคิวสักวันเสาร์นี้ ช่วงสองทุ่มว่างไหม

MOJI: ว่างค่ะ

ร้านสักPK: มีลายที่อยากจะสักหรือยัง

MOJI: ฉันกำลังหาแบบอยู่ค่ะ แต่ยังไม่เจอที่ถูกใจเลย

ร้านสักPK: อยากให้ร้านออกแบบให้ไหม

MOJI: ทางร้านมีออกแบบให้ด้วยเหรอคะ

ร้านสักPK: มี แต่จะมีคิดค่าบริการพิเศษเพิ่ม เธอสนใจหรือเปล่า

MOJI: สนใจค่ะ งั้นฉันขอรบกวนทางร้านช่วยออกแบบให้ด้วยนะคะ

ร้านสักPK: ตกลง

ร้านสักPK: แล้วตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่

MOJI: กำลังคุยแชตกับร้านสักอยู่ค่ะ

ร้านสักPK: กวนตีน

MOJI: ฉันเปล่ากวนตีนสักหน่อย ว่าแต่ถามทำไมเหรอคะ

ร้านสักPK: ก็แค่อยากรู้ ถามไม่ได้

MOJI: ถามได้แต่ก็แค่แปลกใจที่แอดมินร้านสัก พูดถามแบบนี้กับลูกค้าด้วย

ร้านสักPK: ก็ใส่ใจไง

MOJI:  ใส่ใจดีจัง มิน่าร้านสักถึงมีสาวๆจองคิวยาวเหยียดเลย

ร้านสักPK: หึงเหรอ

MOJI: ฉันจะไปหึงได้ยังไง ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย

ร้านสักPK: อยากเป็นไหม

MOJI: เป็นอะไรคะ

ร้านสักPK: เป็นเมียช่างสัก

MOJI: ทำไมฉันรู้สึกเหมือนโดนแอดมินร้านจีบเลยล่ะคะ

ร้านสักPK: ไม่ใช่แอดมิน แต่เป็นเจ้าของร้านจีบลูกค้าได้ไหมล่ะ

MOJI: ฉันต้องไปเข้ารับน้องแล้วไว้คุยกันนะคะ

โมจิถึงกับนั่งนิ่งที่เห็นข้อความจากร้านสักลายที่พิมพ์ตอบกลับเธอมาแบบนี้ เธอรีบพิมพ์ตอบด้วยหัวใจที่เต้นแรงระรัวราวกับกลอง ก่อนจะรีบกดออกจากแชต แล้วนั่งก้มหน้าลง และ อมยิ้มออกมาอย่างเขินอาย เพราะเธอสัมผัสได้ว่าเจ้าของร้านสักที่นี่ เหมือนกำลังจะจีบเธอจริงๆ

“ไม่ใช่แอดมิน แต่เป็นเจ้าของร้าน กรี๊ด...จีบเลยค่ะฉันอยากมีแฟนเป็นช่างสัก”

โมจิแอบส่งเสียงกรีดร้องอยู่ภายในหัวของเธอ ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นแล้วแสร้งทำสีหน้าให้ดูปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

#อีกด้าน

“เป็นเชี้ยไรวะไอ้เพลิง นั่งยิ้มกับโทรศัพท์ยังกับคนบ้า” ฟาโรห์เอ่ยถาม เพื่อนสนิทที่นั่งกดโทรศัพท์แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวจนเขาอดที่จะเอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้

“นั่นดิช่วงนี้ กูรู้สึกว่าแม่งดูแปลกๆ เหมือนจะไปผลุบๆโผล่ๆแถวคณะสถาปัตย์อยู่บ่อยๆ” พระรามได้ทีก็พูดถามขึ้นมาอีกคนแล้วจ้องมองเพื่อนรักอย่างคนจับผิด

“พวกมึงแม่งขี้เสือกฉิบหาย กูก็แค่ทำเอกสารรับน้องนอกสถานที่กับคณะสถาปัตย์ก็แค่นั้น แล้วสรุปพวกมึงจะไปหรือเปล่า”

เพลิงกันต์ รีบละสายตาจากโทรศัพท์ แล้วพูดตอบกลับเพื่อนทั้งสองคนอย่างเก็บอาการเลิ่กลั่กของตัวเองพร้อมกับเปลี่ยนเรื่องพูดคุยเพื่อไม่ให้มีพิรุธ

“ไม่ไป กูไม่ว่าง” ยูโร พูดปฏิเสธในทันที ก่อนที่ฟาโรห์และพระรามจะพูดแทรกดังตามขึ้นมาติดๆ

“กูมีนัด”

“กูขี้เกียจ”

“มึงถามพวกกูแบบนี้ แล้วคือมึงจะไปค่ายหรือไง” ยูโร เอ่ยถามเพลิงกันต์ออกมาด้วยความสงสัย

“ไป....” เพลิงกันต์ พูดตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“จิ๊จิ๊...ทำไมกูรู้สึกว่ายิ่งฟังมึงพูดแล้ว แม่งก็ยิ่งดูมีพิรุธสัสๆ” ฟาโรห์พูดแทรกขึ้นพร้อมกับส่งสายตามองไอ้เพลิงกันต์อย่างคนจับผิด

“กูก็แค่ว่าง ไม่มีอะไรทำ”

“อ้าวแล้วนั่น มึงจะไปไหนวะ ไม่เข้าดูเชียร์เด็กปีหนึ่งเหรอ” พระรามรีบเอ่ยถามขึ้นมาอีกคน เมื่อเห็นไอ้เพลิงกันต์เก็บของบนโต๊ะอย่างเร่งรีบ

“ไม่อะ กูขอแวะไปดูแมวก่อน” 

“ดูแมว? แมวเชี้ยอะไรวะไอ้เพลิง” ยูโร ถึงกับรีบวางโทรศัพท์ลงแล้วเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

“แมวขี้ดื้อน่ะ” เพลิงกันต์ เลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดตอบกลับเพื่อนอย่างยียวน ก่อนที่เขาจะขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินออกจากโต๊ะเพื่อไปแอบดูแมวดื้อของเขา ที่คณะสถาปัตย์ในทันที 

#เวลาต่อมา

หลังจากที่โมจิเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็ขอตัวแยกจากกลุ่มเพื่อนและวิ่งกระหืดกระหอบมาขึ้นรถพี่ยูโรยังคณะวิศวะอย่างรวดเร็วเพราะวันนี้เธอมีนัดทานข้าวกับที่บ้าน แถมยังต้องมาขอติดรถกับรุ่นพี่จอมขี้เก๊กไปที่ร้านด้วย 

ในระหว่างทางเสียงโทรศัพท์ของพี่ยูโรก็ดังขึ้นและพูดคุยกับผู้หญิงที่คาดว่าน่าจะเป็นแฟนของพี่เขา แต่หลังจากวางสายเสียงตวาดของพี่ยูโรก็ดังตามมาด้วยเช่นกัน

“ทำไมไม่รู้จักปิดเสียงโทรศัพท์วะ!!” ยูโร เอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

“หนูขอโทษค่ะ หนูไม่คิดว่าเพื่อนจะโทรมา” โมจิ พูดขึ้นด้วยสีหน้าและแววตาเป็นไปด้วยความรู้สึกผิด แม้ว่าภายในใจ เธอจะเป็นคนส่งข้อความให้เพื่อนโทรหาเธออย่างจงใจ แกล้งพี่ยูโรที่ชอบเอาแต่พูดดุใส่เธอ

“เฮ้อ...!” ยูโร ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะได้ยินเสียงของโมจิเอ่ยดังขึ้น

“พี่ยูโร มีแฟนแล้วเหรอคะ”

“เธอคิดว่าไง” ยูโรพูดถามกลับอย่างยียวน

“คิดว่าพี่มีแฟนแล้วค่ะ” โมจิ พูดตอบด้วยน้ำเสียงเบาหวิว พร้อมกับเหลือบสายตามองพี่ยูโรที่นิ่งเงียบไม่พูดตอบกลับอะไร

“แล้วแบบนี้แฟนของพี่จะเข้าใจผิดหรือเปล่าคะ พี่ยูโรอยากให้หนูโทรไปคุยหรือไปอธิบายให้แฟนของพี่ไหมคะ”

“ไม่ต้อง! แฟนพี่ไม่ใช่คนงี่เง่าและงอแงเป็นเด็กแบบเธอหรอก”

...แชะ!

“ทำอะไร” ยูโร พูดถามออกมาด้วยความสงสัยเมื่อถูกโมจิยกโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายตัวเองโดยไม่ได้รับอนุญาต

“หนูก็แค่ถ่ายรูป ส่งบอกคุณแม่ว่า หนูอยู่บนรถกับพี่ยูโรกำลังไปค่ะ” โมจิ รีบพูดพร้อมกับชูแชทที่พูดคุยกับคุณแม่ของเธอให้กับพี่ยูโรดู

“ฮึ! เป็นเด็กไม่รู้จักโตจริงๆ สินะ”

โมจิที่ก้มมองภาพของพี่ยูโรในโทรศัพท์ ก็แอบยกยิ้มขึ้นมาอย่างพึงพอใจ พร้อมกับพูดพึมพำกับตัวเองภายในใจออกมาเบาๆ

“ถ้าแฟนของพี่ยูโรเห็น หนูว่าพี่ยูโรนั่นแหละได้งอแงเป็นเด็กแน่!”