คนกระหาย

เมื่อเช็กบิลเรียบร้อย ส้มโอก็แทบจะกราบลาเพื่อนรักและพี่ชายหน้าโหดทันที

"เอ่อ บัว กูไปก่อนนะ พอดีนึกขึ้นได้ว่าลืมปิดแก๊ส เอ้ย! ลืมทำรายงานส่งอาจารย์! ไปนะมึง ขอบคุณเฮียมากนะคะที่เลี้ยง!"

ส้มโอไหว้ลาปะหลกๆ ด้วยความรวดเร็วปานวอก ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวหนีไปจากบรรยากาศมาคุนี้ทันที เธอรู้สึกว่าขืนนั่งอยู่ตรงนี้นานกว่านี้อีกแค่นาทีเดียว อายุขัยเธอต้องสั้นลงแน่ๆ

เมื่อเหลือกันอยู่แค่สองคน เฟิงก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดแจงเสื้อผ้าเล็กน้อยแล้วพยักหน้าเรียกหญิงสาว

"กลับ" คำสั่งสั้นๆ ที่รู้กันว่าห้ามขัด

แต่ครั้งนี้บัวกลับส่ายหน้า "ยังกลับไม่ได้ค่ะ บัวยังมีเรียนต่อ"

เฟิงขมวดคิ้วยุ่ง มองนาฬิกาข้อมือ "เรียนห่าอะไรอีก? ตารางเรียนมึงที่อาเหลียงให้กูมา วันนี้บ่ายไม่มีเรียนแล้วนี่"

"ไม่ได้เรียนในคณะค่ะ บัวต้องไปเรียนกับ ครูแก้ว ที่สถาบันฝึกอาชีพข้างหลังมอนี่เอง" บัวรีบอธิบายก่อนที่เขาจะอารมณ์เสีย

"ครูแก้ว?" เฟิงทวนชื่อด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "แล้วไปเรียนอะไร? รำไทย? ทำขนม?"

"เรียนตัดเย็บเสื้อผ้าค่ะ"

คำตอบของบัวทำเอามาเฟียหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความไม่เข้าใจ

"มึงจะไปเรียนทำไมไอ้เรื่องซักผ้าเย็บผ้า เสียเวลาทำมาหากิน" เฟิงบ่นอุบอิบตามประสาคนปากร้าย "อยากเป็นดีไซเนอร์ ออกแบบเสื้อผ้าไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ไปลงเรียนคณะศิลปกรรม หรือพวกสาขาแฟชั่นดีไซน์ให้มันเป็นเรื่องเป็นราวไปเลย จะมานั่งหลังขดหลังแข็งเย็บผ้าโหลอยู่ทำไม"

สำหรับเฟิงที่มีเงินล้นฟ้า การใช้เงินแก้ปัญหาหรือเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองเป็นเรื่องปกติ เขาจึงไม่เข้าใจว่าทำไมบัวถึงเลือกทางเดินที่ดูอ้อมค้อมและลำบากแบบนี้

บัวก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก แววตาไหววูบด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

"ก็เพราะบัวไม่มีเงินไงคะ"

เสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่หนักแน่นด้วยความจริงที่เจ็บปวด

"เฮียก็รู้ว่าค่าเทอมคณะออกแบบแฟชั่นมันแพงแค่ไหน ค่าอุปกรณ์ ค่าผ้า ค่าโชว์ แต่ละเทอมใช้เงินเป็นแสน บัวลำพังแค่หาเงินค่าเทอมคณะที่เรียนอยู่กับค่ากินค่าหอ ก็เลือดตาแทบกระเด็นแล้ว บัวจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าเทอมแพงๆ แบบนั้นได้"

บัวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววมุ่งมั่นแม้จะเจือความเศร้า

"แต่บัวอยากเป็นดีไซเนอร์ บัวอยากตัดชุดสวยๆ ให้คนใส่ ในเมื่อบัวไม่มีต้นทุนเหมือนคนอื่น บัวก็ต้องเริ่มจากศูนย์ เรียนพื้นฐานการตัดเย็บราคาถูกๆ ฝึกเอง เย็บเอง ถึงมันจะเหนื่อย จะช้ากว่าคนอื่น แต่บัวก็เชื่อว่าสักวันบัวจะทำได้"

เฟิงนิ่งฟังคำพรั่งพรูจากปากหญิงสาว ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"งั้นก็ไปสิ" เฟิงพูดทำลายความเงียบ น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมหนึ่งระดับ "เดี๋ยวกูไปส่ง"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ ใกล้แค่นี้เอง บัวเดินไปได้"

"กูบอกว่าจะไปส่ง ก็คือไปส่ง!" เฟิงกลับมาทำเสียงดุกลบเกลื่อนความใจดี "เร็วๆ เข้า กูร้อน กูไม่อยากยืนตากแดดรอมึงนานนะ"

พูดจบเขาก็เดินนำลิ่วไปที่รถมอเตอร์ไซค์ ทิ้งให้บัวมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกสับสน ผู้ชายคนนี้ เดี๋ยวก็ร้าย เดี๋ยวก็ดี สรุปแล้วเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่?

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามก้อง ก่อนจะมาจอดสนิทที่หน้าอาคารพาณิชย์เก่าๆ สองคูหา ซึ่งดัดแปลงเป็น ศูนย์ฝึกอาชีพชุมชน สภาพตึกสีลอกร่อนและป้ายไวนิลซีดๆ ที่เขียนว่า สอนตัดเย็บเสื้อผ้า โดย ครูแก้ว ช่างขัดแย้งกับรถมอเตอร์ไซค์คันหรูและชายหนุ่มลุคมาเฟียที่นั่งคร่อมอยู่ราวฟ้ากับเหว

"ถึงแล้วค่ะ" บัวบอกเสียงเบาพลางก้าวลงจากรถ "เฮียกลับไปก่อนก็ได้นะ บัวเรียนนานกว่าจะเสร็จคงเย็น"

เฟิงถอดหมวกกันน็อกออก สะบัดผมเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองสภาพแวดล้อมที่ดูแออัดและทรุดโทรมด้วยความรังเกียจหน่อยๆ

"กูจะรอ" คำตอบสั้นๆ แต่ทำเอาบัวตาโต

"แต่ที่นี่มันร้อนนะเฮีย ไม่มีแอร์ มีแต่พัดลม เฮียอยู่ไม่ได้หรอก" บัวพยายามหว่านล้อม เพราะไม่อยากให้เขามานั่งกดดันเธอตอนเรียน

"มึงจะพูดมากทำไมวะ บอกว่ารอก็คือรอ เข้าไปสิ!"

เมื่อไม้แข็งงัดมาใช้ไม่ได้ผล บัวจำใจต้องเดินนำเขาเข้าไปด้านใน

บรรยากาศภายในห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียง ฉัก ฉัก ฉัก ของจักรเย็บผ้ารุ่นเก่า และเสียงคุยเจี๊ยวจ๊าวของบรรดาป้าๆ น้าๆ ที่มาเรียนวิชาชีพเสริม แต่ทันทีที่เฮียเฟิงก้าวเท้าเข้ามา

ทุกเสียงพลันเงียบลง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ร่างสูงใหญ่ในชุดดำที่มีรอยสักน่าเกรงขาม รัศมีอันตรายที่แผ่ออกมาทำเอาป้าๆ แถวนั้นรีบก้มหน้าก้มตาเย็บผ้าต่อด้วยมือไม้สั่น

"อ้าว หนูบัว มาแล้วเหรอลูก" ครูแก้ว หญิงวัยกลางคนท่าทางใจดีเงยหน้าขึ้นทักทาย ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นผู้ชายด้านหลัง "เอ่อ แล้วนั่น"

"เอ่อ ญาติ ญาติห่างๆ ของบัวเองค่ะครู เขามา มาเฝ้า" บัวโกหกคำโตอีกครั้ง

เฟิงไม่พูดอะไร เขาเดินไปลากเก้าอี้พลาสติกสีแดงตัวเก่าๆ ที่มุมห้องมาวางกระแทก แล้วทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้าง กอดอกพิงผนัง ทำหน้าบอกบุญไม่รับ แต่สายตากลับจ้องไปที่บัวเขม็งเหมือนจะบอกว่า

มึงรีบๆ เรียน

บัวถอนหายใจ รีบไปหยิบผ้าและอุปกรณ์มาประจำที่หน้าจักรเย็บผ้าตัวเก่าคู่ใจ

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าวและเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ เฟิงนั่งมองหญิงสาวที่กำลังง่วนอยู่กับการตัดเย็บ

เขาเห็น ในสิ่งที่เขาไม่เคยสังเกตมาก่อน

ยามที่บัวจับกรรไกรตัดผ้า หรือยามที่เธอร้อยด้ายใส่เข็ม แววตาที่เคยเศร้าหมองและหวาดกลัวยามอยู่กับเขา กลับเปลี่ยนเป็นประกายมุ่งมั่น ริมฝีปากที่เขาชอบจูบแบบรุนแรง ตอนนี้กำลังเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างตั้งใจ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามไรผม

"จักรเป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย" บัวบ่นพึมพำเมื่อจักรเย็บผ้าตัวเก่าเจ้ากรรมเกิดด้ายติดขัดและหยุดทำงาน เธอพยายามหมุนล้อจักรและแงะดูด้วยความร้อนใจ

เฟิงที่มองอยู่ตลอดลุกขึ้นเดินเข้าไปหาทันที "เป็นอะไร?"

บัวสะดุ้งเงยหน้ามอง "จักรมันเสียค่ะเฮีย มันเก่ามากแล้ว สายพานมันชอบหลุด ด้ายก็ชอบไปพันกันข้างใน"

"ของห่วยๆ แบบนี้ทิ้งไปเหอะ จะทนใช้ทำซากอะไร" เฟิงบ่นอย่างหงุดหงิด มองซากเหล็กตรงหน้าเหมือนอยากจะเตะมันทิ้ง

"ก็ของหลวงนี่คะ มีให้ใช้ก็บุญแล้ว" บัวตอบเสียงอ่อย พยายามซ่อมจักรต่อด้วยมือที่เปื้อนน้ำมันเครื่อง

เฟิงมองมือเล็กๆ ที่เปื้อนคราบดำๆ นั้น แล้วเกิดความรู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่รังเกียจที่เธอสกปรก แต่หงุดหงิดที่เห็นเธอต้องมาลำบากตรากตรำกับอุปกรณ์คุณภาพต่ำแบบนี้ ทั้งที่ฝีมือเธอควรจะได้ใช้อะไรที่ดีกว่านี้

"หลบไป"

เฟิงผลักไหล่เธอเบาๆ ให้ถอยออก แล้วก้มลงไปมองดูจักรเน่าๆ นั่น เขาเคยเป็นเด็กช่างกลมาก่อน เรื่องเครื่องจักรกลไกแค่นี้มันเรื่องขี้ปะติ๋ว

มือหนาหยิบไขควงมาขันน็อต กระชากสายพาน และดึงด้ายที่พันกันยุ่งเหยิงออกมาด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ เพียงไม่กี่นาที เสียงเครื่องจักรก็กลับมาเดินเรียบอีกครั้ง

"เอ้า ลองเหยียบดู" เขาพยักพาวน์สั่ง

บัวลองเหยียบจักรดู ปรากฏว่ามันลื่นไหลดีกว่าเดิมมาก "โห ใช้ได้แล้ว! ขอบคุณค่ะเฮีย!"

รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เธอเผลอยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ทำเอาเฟิงชะงักไปชั่ววูบ หัวใจด้านชาที่ถูกฉาบด้วยความแค้นกระตุกไหวรุนแรง

เขารีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความรู้สึก ปรับสีหน้าให้กลับมาดุดันเหมือนเดิม

"เออ รีบๆ ทำเข้า จะได้รีบกลับ กูร้อนจะตายห่าอยู่แล้ว"

เฟิงเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม ยกมือขึ้นพัดลมให้ตัวเอง แต่สายตายังคงลอบมองแผ่นหลังเล็กที่ก้มหน้าก้มตาเย็บผ้าอย่างตั้งใจ

เมื่อกลับมาถึงเพนท์เฮาส์ เฟิงก็ตรงดิ่งเข้าห้องน้ำทันทีด้วยความเหนียวตัว ส่วนบัวถูกสั่งให้ไปจัดการตัวเอง เธอไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน จึงจำใจต้องหยิบ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่ง ของเขามาใส่แก้ขัด ชายเสื้อยาวคลุมลงมาถึงหน้าขาดูหมิ่นเหม่ แต่ก็ดีกว่าชุดเกาะอกรัดรูปที่ใส่มาเมื่อเช้า

ขณะที่บัวกำลังพับผ้าเช็ดตัวอยู่ที่ปลายเตียง เสียงตะโกนห้าวๆ ก็ดังลอดออกมาจากประตูห้องน้ำที่เปิดแง้มไว้

"บัว! เอาสบู่มาให้กูหน่อย สบู่หมด!"

บัวชะงัก ถอนหายใจเบาๆ

"คนอะไร รวยล้นฟ้าแต่สบู่หมดไม่รู้เรื่อง" เธอบ่นพึมพำก่อนจะเดินไปหยิบขวดครีมอาบน้ำขวดใหม่ในตู้เก็บของ แล้วเดินไปที่หน้าห้องน้ำ

"วางไว้หน้าประตูนะคะเฮีย"

"เข้ามาเอาให้กูข้างใน!" เสียงสั่งเฉียบขาดดังสวนกลับมา "กูเปียกไปทั้งตัวแล้ว จะให้เดินออกไปหยิบได้ยังไง เข้ามา!"

บัวเม้มปากแน่น ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง เธอค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป ภายในห้องน้ำกว้างขวางปูด้วยหินอ่อนสีดำหรูหรา ไอน้ำสีขาวลอยอบอวลไปทั่วจนมองเห็นทุกอย่างเป็นภาพมัวๆ ราวกับในฝัน

ร่างสูงใหญ่ของเฟิงยืนอยู่ใต้ฝักบัวแบบ Rain Shower สายน้ำโปรยปรายลงมากระทบมัดกล้ามแกร่งและรอยสักมังกรพาดผ่านแผ่นหลังกว้างที่ดูดุดันและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน

บัวพยายามไม่มองต่ำ เธอรีบยื่นขวดสบู่ให้เขา "นี่ค่ะ"

หมับ!

แทนที่จะรับขวดสบู่ มือหนากลับคว้าเข้าที่ข้อมือเล็กของเธอแน่น

"ว้าย! เฮีย! จะทำอะ"

ซู่!!!

เฟิงกระชากร่างบางเพียงครั้งเดียว บัวก็ถลาเข้าไปปะทะอกแกร่งใต้สายน้ำที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วง น้ำอุ่นจัดราดรดลงบนตัวเธอจนเปียกโชกไปทั้งตัวในวินาทีเดียว

"เฮีย! เปียกหมดแล้ว ปล่อยนะ!" บัวหวีดร้อง พยายามจะดิ้นหนี แต่เฟิงกลับหัวเราะในลำคอ รวบเอวเธอเข้ามาชิดจนแทบจะหลอมรวมกัน

"จะหนีไปไหน ไหนๆ ก็เปียกแล้ว ช่วยกูอาบน้ำหน่อยจะเป็นไรไป"

"ไม่เอา! บัวไม่ใช่คนรับใช้เฮียแล้วนะ!"

"แน่ใจเหรอ?" เฟิงเลิกคิ้ว ก้มลงกระซิบชิดใบหูเปียกชื้น "เมื่อก่อนตอนมึงเป็นสาวใช้ มึงก็เคยขัดหลังให้กูไม่ใช่เหรอ? มา รื้อฟื้นความหลัง กันหน่อยเป็นไง ว่ามึงยังจำงานเก่าได้ดีแค่ไหน"

สายตาคมกริบกวาดมองร่างบางตรงหน้า แล้วก็ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

เสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อดีเมื่อถูกน้ำจนชุ่ม มันลู่แนบสนิทไปกับเรือนร่างอรชรราวกับผิวหนังชั้นที่สอง ความบางเบาของผ้าเปียกน้ำทำให้มันโปร่งแสงจนมองเห็นทะลุปรุโปร่ง เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวคอดกิ่ว ผิวขาวเนียนอมชมพู และเนินเนื้ออวบอิ่มที่ดันดันเนื้อผ้าออกมาอย่างชัดเจน

"มองอะไร" บัวหน้าแดงก่ำ รีบยกแขนขึ้นปิดหน้าอกตัวเองด้วยความอับอาย "คนลามก!"

"หึ ของสวยๆ งามๆ ใครบ้างไม่อยากมอง" เฟิงไม่พูดเปล่า เขาแกะมือเธอออกอย่างง่ายดาย แล้วบีบครีมอาบน้ำลงบนฝ่ามือตัวเอง ก่อนจะเริ่มลูบไล้ลงบนลาดไหล่เนียนของเธอ

"ไหนดูซิ ว่าโตขึ้นแล้วซ่อนรูปขนาดไหน"

"อ๊ะ เฮีย อย่า"

เสียงค้านของบัวกลายเป็นเสียงครางแผ่ว เมื่อมือหยาบกร้านลากไล้ฟองสบู่นุ่มลื่นไปตามแขนเรียว ลูบไล้ผ่านแผ่นหลังบาง แล้ววกกลับมาที่ด้านหน้า ปลายนิ้วแกร่งสะกิดผ่านยอดอกที่ชูชันผ่านเนื้อผ้าเปียกชื้นอย่างจงใจ

ความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วร่างจนบัวขาอ่อน ต้องเผลอเกาะไหล่เขาไว้แน่นเพื่อทรงตัว

เฟิงยิ้มมุมปากเมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบสนองที่ไร้เดียงสา เขาโน้มหน้าลงมาจูบซับหยดน้ำที่เกาะพราวบนลำคอระหง ขบเม้มเบาๆ สร้างรอยรักสีกุหลาบจางๆ ตีตราจอง

"ตัวมึงหอม หอมกว่าสบู่ราคาแพงพวกนี้ซะอีก"

เขากระซิบเสียงพร่า พรมจูบไล่ลงมาเรื่อยๆ จนถึงเนินอกอิ่ม มือหนาเริ่มฟอนเฟ้นบีบเค้นความนุ่มหยุ่นผ่านเสื้อเชิ้ตเปียกๆ อย่างมันมือ ความร้อนจากฝ่ามือเขาแผ่ซ่านทะลุผ้าเปียกเข้ามาจนผิวเธาร้อนผ่าว

"พะ พอแล้ว เฮีย" บัวร้องประท้วงเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสับสน ทั้งกลัวทั้งวาบหวามกับสัมผัสที่คุ้นเคยในอดีต

"ยังไม่พอ" เฟิงเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ นัยน์ตาฉายแววความต้องการดิบเถื่อนที่ไม่ปิดบัง "หนี้ตั้งห้าล้าน แค่อาบน้ำให้กูแค่นี้ มันยังไม่พอดอกเบี้ยของวันนี้หรอกนะ ใบบัว"

พูดจบ เขาก็ประกบริมฝีปากลงมาบดขยี้จูบเธออีกครั้ง ท่ามกลางสายน้ำที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย