ตอนที่3 ฆ่าตัวตาย

ช่วงเย็นของวันรัชนนท์หนุ่มหล่อร่างสูงบึกบึนหน้าคมผมยาวรวบมัดตึงวัยสามสิบห้าในชุดเสื้อลินินสีงาช้างกางเกงเลสีดำใส่รองเท้าแตะหูหนีบเดินดุ่มๆแบกถังน้ำมันมาหาภูมิไทที่ท่าเรือก่อนจะวางมันลงที่เรือประมงของตัวเอง

“ทำไมวันนี้อยากจะใช้เรือพี่ล่ะ”

รัชนนน์เอ่ยถามกับชายหนุ่มเจ้าของเกาะที่นั่งรอเขาอยู่ที่ในเรือ

“ผมอยากนั่งเรือเล่นยืมคืนนึงนะครับพี่นนท์”

“ตามสบายเลย”

รัชนนท์รู้ดีว่าภูมิไทคงอยากหาอะไรทำแก้เบื่อเขาก็ไม่ติดอะไรที่ชายหนุ่มจะใช้เรือของเขาไปหาความสนุกเพราะภูมิไทก็ให้ที่พักอาศัยแก่เขาฟรีๆโดยที่ไม่ได้เรียกร้องอะไรแถมยังคอยดูแลอย่างดีอีกต่างหาก

เช้าตรู่วันต่อมา

และแล้วเช้าของวันใหม่หลังจากที่สองสาววางแผนกันมาดิบดีแล้วทั้งสองก็มายืนอยู่ที่หน้าผาชันไม่ใกล้ไม่ไกลกับเกาะของภูมิไทมากนัก

สองสาวยืนรับลมทะเลกันมาพักใหญ่เพื่อรอดูเรือประมงว่าจะมีหันหัวแล่นเข้าเกาะเมื่อไหร่เพราะเมื่อมีเรือมาเปทิกาก็จะรีบกระโดดจากหน้าผาลงไปที่ทะเลทันทีตามแผนที่วางเอาไว้คิดว่ายังไงคนบนเรือก็ต้องลงมาช่วยเธอจังหวะนั้นเธอจะได้ออกอุบายเพื่อเข้าไปที่เกาะส่วนตัวของภูมิไทได้

“เอาแบบนี้จริงเหรอดาว”

ของขวัญที่ยืนอยู่ข้างๆเปมิกาตอนนี้เธอมีสีหน้าไม่สู้ดีนักไม่รู้ว่าเพื่อนเธอไม่คิดแผนใหม่ที่ดีกว่านี้แล้วจริงๆหรือ

“ก็จริงน่ะสิ..ฝากดูแลโลมาด้วยล่ะเดี๋ยวฉันจะหาทางติดต่อกลับไปบ้าง”

“โอเคไม่ต้องห่วง...นั่น..เรือมาแล้ว”

ของขวัญรับปากเปมิกาให้เธอนั้นไม่ต้องห่วงเพราะอย่างไรเธอก็เอ็นดูโลมาเหมือนหลานคนนึงอยู่แล้วระหว่างที่คุยกับเพื่อนเธออยู่สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเรือประมงแล่นเข้ามาที่หน้าเกาะจึงรีบชี้มือชี้ไม้ให้เปมิกาได้เตรียมตัว

ภูมิไทที่กำลังขับเรือกลับที่เกาะยามเช้าตรู่หลังจากที่ออกไปล่องเรือเล่นยามค่ำคืนไม่ไกลจากเกาะนักแถมเขายังตกหมึกมาได้ถังใหญ่อีกด้วย

ตู้มมม..

“หา..”

ชายหนุ่มที่กำลังขับเรืออยู่เขาก็หน้าตาตื่นเบิกตาโพรงตกใจรีบจอดเรือกะทันหันเมื่อเห็นร่างของใครบางคนหล่นลงมาในทะเลคิดในใจว่าไม่พ้นคงมาฆ่าตัวตายตรงนี้แน่เพราะหน้าผาชันใกล้ๆกับเกาะของเขาน้อยคนนักที่จะมาเที่ยวที่นี่คิดได้ดังนั้นก็รีบกระโดดลงทะเลทันที

“อึก..อึก..”

ตอนนี้เปมิกาที่ปล่อยร่างจมลงไปในทะเลครู่หนึ่งแล้วเธอก็เริ่มหมดลมแถมเมื่อลืมตามองใต้น้ำเธอก็ยังไม่เห็นมีใครสักคนกระโดดลงมาช่วยแต่เธอก็ไม่ยอมคิดแพ้เพราะหากว่ายน้ำขึ้นไปรับอากาศจะดูไม่น่าเชื่อว่าเธอกำลังจะฆ่าตัวตาย

“อึก..”

สาวเจ้าในตอนนี้เริ่มจะไม่ไหวปล่อยทิ้งตัวนิ่งแต่ไม่นานนักเธอก็เห็นผู้ชายรางใหญ่เข้ามาดึงตัวเธอขึ้นไปและแล้วสิ่งที่เธอคิดเอาไว้ก็สำเร็จนึกในใจว่าเกือบจะต้องมาตายเพราะแผนบ้าๆของตัวเองเสียแล้ว

“โอ้ย..โล่งอก”

ของขวัญที่นอนหมอบเฝ้าดูอยู่บนหน้าผาเห็นผู้ชายร่างใหญ่ลากเพื่อนเธอขึ้นเรือไปได้เธอก็โล่งใจต่อจากนี้ไปหน้าที่ของเธอก็คือกลับไปดูแลโลมาและคอยยื่นมือช่วยเหลือเมื่อเพื่อนเธอขอความช่วยเหลือมาก็เท่านั้นภาวนาว่าให้เปมิกาทำภารกิจให้สำเร็จโดยไม่มีอุปสรรคอะไรก็แล้วกัน

“คุณ..”

ภูมิไทวางร่างบางลงที่หัวเรือก่อนจะเขย่าตัวเรียกเธอให้มีสติในใจตอนนี้คิดว่าหญิงสาวที่กำลังอยู่ในวัยแรกรุ่นแบบนี้ทำไมถึงคิดสั้นคงไม่พ้นอกหักคิดแล้วเขาก็ส่ายหัวไปมาก่อนจะประสานมือกดไปที่กลางหน้าอกของหญิงสาวเพื่อทำการปฐมพยาบาล

“..อืม..”

ตอนนี้เปมิกาเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาบ้างแล้วหญิงสาวต้องรีบพลิกหน้าหนีเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังก้มลงมาจะจูบเธอ

“แอ้กๆ...”

สาวเจ้าลุกนั่งก่อนจะไอเอาน้ำทะเลที่กลืนลงไปเสียเยอะให้ออกมารู้สึกแสบคอแสบหูแสบตาพอสมควรแต่ก็คุ้มค่าเพราะตอนนี้เธอได้อยู่บนเรือประมงที่น่าจะเป็นของคนบนเกาะสมใจแล้ว

“ฟื้นแล้วก็ดีครับ..ผมนึกว่าจะช่วยคุณเอาไว้ไม่ได้ซะอีก”

ภูมิไทโล่งอกเมื่อหญิงสาวไม่มาเสียชีวิตใกล้ๆที่นี่เพราะเขาไม่อยากให้ระแวกนี้มีข่าวว่ามีใครมาตายเท่าไร

“มาช่วยฉันทำไม...ฉันอยากตาย”

เปมิกาเริ่มทำทีสะอึกสะอื้นบีบน้ำตา

“อกหักใช่หรือเปล่า”

“ฮือๆๆ...ฉันรักเค้ามากขนาดนั้นแต่เค้ากลับทิ้งฉันลง...ฮือๆๆ”

เปมิกาเริ่มบีบน้ำตาสะอื้นเล่นใหญ่แต่ในใจยิ้มร่าที่ชายหนุ่มเข้าใจว่าเธออกหักโดยที่ไม่ต้องพูดหรืออธิบายอะไรมากนัก

“ชีวิตคนเรามีค่ามากกว่าจะมาตายเพราะผู้ชายทิ้งนะครับ...นี่ถ้าพ่อแม่คุณรู้เค้าจะเสียใจแค่ไหนทำไมทำอะไรไม่คิดเลย”

ภูมิไทนั่งขมวดคิ้วมองหน้าหญิงสาวก่อนจะสอนเธอให้เห็นค่าในตัวเองมากกว่านี้

“ฮือๆๆๆ..”

เปทิมานั่งทำทีปาดน้ำตาไม่ยอมหยุด

“ฉันแค่อยากหาที่เงียบๆอยู่ให้สบายใจแต่ไม่มีเลย...ฉันคิดว่าใต้ทะเลคงเงียบสุดสำหรับฉัน..ฉันเลยพร้อมที่จะมอบชีวิตให้ทะเล...ฮื่อๆๆ”

ดวงตาคมมองหญิงสาวด้วยความกลุ้มใจกับอาการของเธอครู่หนึ่งก่อนจะเสนอให้เธอไปอยู่ที่เกาะของเขาหากที่เกาะทำให้หญิงสาวอาการดีขึ้นได้เขาก็เขาก็ยินดี

“ถ้าผมมีที่สงบๆให้คุณอยู่เพื่อพักใจ..สัญญากับผมได้หรือเปล่าว่าจะไม่คิดสั้นแบบนี้อีก”

“คุณจะให้ฉันไปอยู่ที่ไหน”

“เกาะนั่นไง”

ชายหนุ่มชี้มือไปที่เกาะส่วนตัวของเขาที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้นัก

“เอ่อ..จะดีเหรอ”

แม้นตอนนี้อยากจะกระโดดกรีดร้องดีใจออกมาดังๆแต่สาวเจ้าก็ยังคงต้องเก็บอาการเอาไว้ทั้งยังต้องทำสีหน้าหมดอาลัยตายอยากตลอดเวลาเพื่อให้อีกฝ่ายได้เห็นว่าเธอพร้อมที่จะคิดสั้นได้ตลอดเวลา

“ดีสิ..ถ้าคุณไว้ใจผม..ผมก็จะพาคุณไป”