ตอนที่ 16 โกหก

ดารินทร์เอนหลังพิงโซฟา เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ มองเพดานห้องนั่งเล่น เกือบสองอาทิตย์แล้วที่เธอย้ายเข้ามาอยู่กับเขา ทุกเช้าจะมีอาหารถูกนำมาส่ง เธอแทบจะไม่ต้องหยิบจับอะไรเลย เรียกได้ว่าสบายสุด ๆ แต่มันก็เท่านั้นเพราะที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ ต่อให้สบายแต่เธอก็รู้สึกอึดอัดอยู่ดี ยิ่งเวลาก่อนเข้านอน เขามักจะเรียกเธอออกมาจากห้องเพื่อถามถึงอาการต่าง ๆ ของเธอ

ฟังดูเหมือนเขาจะเป็นห่วง แต่เธอไม่เคยคิดแบบนั้น เพราะเธอรู้ว่าเขาแค่ไม่อยากให้สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในท้องของเธอเป็นอันตราย จึงคอยเช็คอยู่ตลอดเวลาเท่านั้น

“เมื่อไหร่ถึงจะได้กลับไปนอนที่บ้านนะ คิดถึงจะแย่แล้ว” เธอกำลังคิดถึงตุ๊กตาขนนุ่มฟูตัวโปรดของเธอ

ยามเช้าตรู่ แสงแดดอ่อน ๆ สีทองส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง ดารินทร์ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ เปลือกตายังหนักอึ้งจากการนอนเต็มอิ่ม เธอกะพริบตาปรับสายตา พลางยกมือขึ้นกดขมับเบา ๆ ความรู้สึกแรกที่เข้ามาคือความแปลกใจ

นี่มัน…ห้องนอน

ดารินทร์นิ่วหน้าอย่างสับสน เธอจำได้แม่นว่าเมื่อคืนเธอนั่งดูซีรีส์อยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เธอเหนื่อยเกินกว่าจะลุกไปไหน และสุดท้ายก็เผลอหลับไปตรงนั้น แต่ตอนนี้กลับพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง ผ้าห่มคลุมถึงอก หมอนวางตรงแน่นพอดีราวกับมีใครจัดไว้ให้

เธอค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น นั่งพิงหัวเตียงด้วยความมึนงง ความคิดตีกันอยู่ในหัว

‘คุณตะวัน’

เธอพึมพำชื่อนั้นในใจ เพราะมั่นใจว่าเป็นเขาแน่ ๆ

หัวใจของดารินทร์เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ความสงสัยปนวุ่นวายถาโถมเข้ามา เธอไม่รู้ว่าควรดีใจ หรือควรรู้สึกกระอักกระอ่วนกับความเอาใจใส่แบบเงียบ ๆ ของเขา

“โอ๊ย ช่างเถอะ” เธอห้ามความคิดตัวเอง “ตอนนี้กี่โมงแล้วเนี่ย”

เมื่อเห็นว่าตอนนี้เกือบ 7.30 น.แล้ว ดารินทร์ก็รีบลงจากที่นอน เธอต้องรีบไปทำงานเพราะเดี๋ยวจะสาย

ระหว่างที่ดารินทร์อยู่ที่คอนโดของทิศตะวัน เธอขอเปลี่ยนกะเข้างานเป็นเวลา 8.30 น.ของทุกวัน เธอรอให้ทิศตะวันออกไปทำงานก่อนที่เธอจะออกไป เป็นแบบนี้มาสองอาทิตย์แล้ว โดยที่เขาไม่รู้

จนกระทั้งวันหนึ่งกิตติชัยพาภรรยาไปตรวจครรภ์ ระหว่างทางที่กลับภรรยาของเขาขอให้แวะที่คาเฟ่แห่งหนึ่ง เขาเองก็ลืมไปเลยว่าดารินทร์เคยทำงานที่นี่ เพราะตอนที่ดารินทร์ย้ายเข้าไปอยู่ในคอนโดของทิศตะวัน เขาจ้างให้เธอลาออกจากงาน โดยเขาจะยอมจ่ายเงินเดือนให้เธอมากกว่าที่คาเฟ่สองเท่าเพื่อให้เธออยู่เฉย ๆ ที่คอนโดจนกว่าจะคลอด

และความบังเอิญก็เกิดขึ้นเมื่อเขาผลักประตูเข้าไปก็เห็นคนที่เจ้านายฝากฝังให้เขาช่วยเป็นหูเป็นตา กำลังอุ้มท้องกลม ๆ นั้นยืนเช็ดโต๊ะอยู่ เป็นสัปดาห์แล้วที่เขาไม่เห็นดารินทร์ ความคิดแรกที่เข้ามาในหัวคือ ทำไมท้องของเธอโตกว่าท้องของภรรยาของเขาซะอีกทั้ง ๆ ที่ภรรยาของเขาท้องแก่กว่าตั้งสองเดือน

กิตติชัยทำทีเป็นรับโทรศัพท์แล้วบอกให้ภรรยาเดินเข้าไปนั่งด้านในก่อน ส่วนเขาขอออกไปคุยงานกับท่านประธานสักครู่

“คุณตะวันครับ”

‘มีอะไรครับคุณกฤษณ์’

“คือผมเห็นคุณไข่มุกครับ”

‘เธอไปตรวจครรภ์เหรอ ไม่เห็นบอกผมเลย’ เขาคิดว่ากิตติชัยเจอดารินที่คลินิกฝากครรภ์ เพราะเขารู้ว่าวันนี้เลขาของเขาลางานเพื่อพาภรรยาไปตรวจครรภ์

“เปล่าครับ”

‘เธอช็อปปิ้งอยู่เหรอ’ เขาถามเพราะไม่รู้

“เปล่าครับ”

‘คุณก็บอกมาสิครับ’ เขาเหนื่อยที่จะเดา

“ผมเจอคุณไข่มุกที่คาเฟ่ครับ”

‘อ๋อ เธอคงหิว’

“เธอไม่ได้หิวครับ แต่เธอกำลังทำงานอยู่” กิตติชัยบอกออกไปตรง ๆ

‘ว่าไงนะ!!’

“ผมว่าคุณไข่มุกยังไม่ได้ลาออกจากงานครับ”

‘คุณจะบอกว่าเธอโกหกผมงั้นเหรอ’ นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน การที่เธอยอมย้ายมาอยู่กับเขา ทำให้เขาเข้าใจว่าเธอคงจะลาออกจากงานเรียบร้อยแล้ว ที่ไหนได้เธอยังแอบบออกไปทำงาน

“ครับ”

ทิศตะวันวางสายไป เขากำลังข่มใจแล้วเซ็นเอกสารตรงหน้าต่อ เพียงไม่นานข้อความของเขาก็แจ้งเตือน ทันทีที่เปิดดูรูปถ่ายของดารินทร์ กำลังทำงานอยู่ในร้าน แม้จะสวมเสื้อโค้ทตัวยาว แต่หน้าท้องที่โตขึ้นอย่างชัดเจนก็ปิดไม่มิด ทิศตะวันกำหมัดแน่น ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกคิดว่าเธอจะว่านอนสอนง่าย ตอนนี้เขาขอถอนคำพูดแล้วกัน

“คุณไข่มุกไปทำงานทุกวันเลยครับ ผมแอบถามพนักงานในร้านมาแล้ว”

ทิศตะวันมองรูปด้วยแววตาแข็งกร้าว กรามขบแน่นจนเป็นสัน

“กล้าดียังไง”