เข้าสู่ระบบเสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างแรง ดารินทร์ที่เพิ่งกลับมาถึงยังไม่ทันได้ถอดเสื้อนอกก็ต้องเผชิญกับดวงตาวาวโรจน์ของทิศตะวัน
“คุณทำบ้าอะไรอยู่!” เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้อง
“อะไรคะ”
“ออกไปไหนมา”
“ไปตรวจครรภ์มาค่ะ”
“ไม่ใช่ว่าหมอคนนี้เปิดแค่ตอนเช้าหรอกเหรอ” เขาเคยได้ยินกิตติชัยบอกมาแบบนั้น
“คะ...คือ ฉันยังไม่บอกคุณเหรอคะ ว่าฉันเปลี่ยนหมอแล้ว”
“เปลี่ยนหมอ หรือปิดบังอะไรอยู่กันแน่” เขาขยับเข้าไปใกล้ดารินทร์ “คุณทำอะไรไว้อย่าคิดว่าผมจะไม่รู้”
ดารินทร์ชะงัก ก่อนจะตั้งสติแล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา โดยเธอเลือกที่จะพูดความจริง “ฉันแค่ทำงาน”
“ผมให้เงินคุณใช้! เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องไปลำบากอุ้มท้องออกไปทำงาน!”
“ฉันไม่ได้ต้องการเงินของคุณ”
“นิสัยหยิ่งของคุณแก้ไม่หายเลยนะ”
“แล้วคุณสนใจไหมว่าฉันต้องการอะไร?” เธอย้อนถาม “ฉันไม่ได้ขอเงินคุณ ฉันปฏิเสธทุกครั้งที่คุณยัดเยียดให้ฉัน ฉันแค่ต้องการใช้ชีวิตของตัวเองก็แค่นั้น”
“ใช้ชีวิต...” เขาทวนคำ “ใช้ชีวิตด้วยการอุ้มท้องลูกของผมไปทำงานงั้นงก ๆ นะเหรอ”
“แล้วไงคะ นี่มันร่างกายของฉัน”
“คุณคิดบ้างไหมว่าถ้าเกิดอะไรขึ้น จะทำยังไง!” ทิศตะวันกัดฟันแน่น
ความเงียบเข้าปกคลุม ทิศตะวันจ้องเธอราวกับจะเผาผลาญเธอด้วยสายตา แต่ข้างในใจของเขากลับรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
“ขอร้องล่ะ เลิกยุ่งกับชีวิตของฉันสักทีเถอะ” ดารินทร์โกรธที่ทิศตะวันทำเหมือนเป็นห่วงเธอและลูก “ทั้ง ๆ ที่คุณเองก็มีคู่หมั้นแล้ว ฉันไม่ได้เรียกร้องหรือต้องการอะไรจากคุณตั้งแต่แรก แล้วคุณจะทำให้เรื่องมันยุ่งยากไปทำไม แค่ปล่อยให้ฉันไปตามทางของฉันทุกอย่างก็จบ ไม่ต้องสนว่าเด็กในท้องจะเป็นลูกของใคร”
ทิศตะวันกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หลังมือ “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ดารินทร์จ้องเขาอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาฉายแววเจ็บปวดปะปนไปกับความโกรธ
“ฉันบอกให้คุณเลิกยุ่งกับฉันสักที! คุณมีคนรักของคุณอยู่แล้ว จะมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตฉันทำไม?”
ทิศตะวันรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยคำพูดของเธอ หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างรุนแรง
“ผมกำลังพยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง”
“สิ่งที่ถูกต้อง สำหรับใครสำหรับตัวคุณเองเหรอ คุณไม่เคยสนใจด้วยซ้ำว่าฉันรู้สึกยังไง คุณแค่รู้ว่าฉันท้อง คุณก็เลยคิดว่าต้องรับผิดชอบ คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลย” ดารินทร์ตะโกนสวนกลับ น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นที่ขอบตาแต่เธอพยายามกักเก็บมันไว้
ทิศตะวันก้าวเข้ามาใกล้ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาล
“ใช่! ฉันต้องรับผิดชอบ เพราะเด็กคนนั้นอาจเป็นลูกของฉัน”
“แล้วถ้าฉันบอกว่ามันไม่ใช่ล่ะ ไม่สิฉันเคยพูดเรื่องนี้ไปแล้ว” ดารินทร์พูดสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แววตาของเธอเยาะเย้ยอย่างท้าทาย “จะเป็นไงถ้าฉันบอกว่าฉันไม่แน่ใจว่าพ่อของลูกฉันเป็นใคร”
ปัง!
เสียงกำปั้นของทิศตะวันกระแทกเข้ากับผนังข้างตัวเธออย่างแรง ดารินทร์สะดุ้ง แต่ยังคงเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมแสดงความหวาดกลัวออกมา
“คุณคิดว่าผมจะเชื่อเรื่องไร้สาระแบบนั้นเหรอ?” เขากัดฟันแน่น สายตาของเขาเหมือนพายุที่กำลังพัดกระหน่ำ “คุณแค่พูดเพราะอยากให้ผมปล่อยคุณไปเท่านั้น”
“ใช่! ฉันแค่อยากเป็นอิสระจากคุณ” ดารินทร์เบือนหน้าหนี “ฉันจะทำงานใช้หนี้คุณ”
ทิศตะวันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงต่ำและเย็นชา
“ถ้าคุณคิดจะหนีจากผมล่ะก็...ไม่มีวัน ส่วนเรื่องใช้หนี้ก็ตามที่ระบุในสัญญานั่นแหละ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง”
ดารินทร์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสั่นไหวด้วยความตกใจ ทิศตะวันสบตาเธอแน่นิ่งราวกับกำลังประกาศให้เธอรู้ว่า ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไปเด็ดขาด
หลังจากวันนั้นบรรยากาศภายห้องก็ดูจะอึดอัดเพิ่มขึ้น เพราะทั้งคู่ยังไม่ยอมคุยกัน ดารินทร์ทำเพียงแค่ออกมาทานข้าวแล้วกลับเข้าไปขลุกตัวอยู่ในห้อง เป็นแบบนี้มาตลอดสามวัน จนทิศตะวันเองก็รู้สึกไม่สบายใจที่เห็นดารินทร์ทานอาหารน้อยลง
ทุกวันหลังจากกลับจากบริษัท เขามักจะซื้อขนมติดมือกลับมาด้วย เขาวางไว้บนโต๊ะเพราะหวังว่าดารินทร์จะหิวแล้วออกมาหาอะไรทานตอนดึก แต่พอเช้ามาเขากลับพบว่าขนมที่เขาซื้อมายังวางอยู่ที่เดิม
สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ dexnarak เองนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านและชื่นชอบผมงานเรื่องอื่น ๆ ของไรท์ ฝากนิยายเรื่องใหม่ 'โซ่รักหลอมใจ' ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคะ
ดารินทร์มองทั้งคู่สลับกัน บทสนทนาของพวกเขาทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ “สวัสดีค่ะ” เธอหันมาทักทายแล้วยิ้มให้ดารินทร์ ดารินทร์ยิ้มตอบ แม้ภายในใจจพมีคำถามมากมายอยากจะถามทิศตะวันก็ตาม “เลือกเจ้าสาวได้ไม่เลวนี่” เธอพูดกับทิศตะวัน “แต่ถ้ายังทำนิสัยเดิม ไม่มีใครอยู่กับนายได้นานหรอก” “เลิกพูดจาไร้สาระแล้วเข้างานไปซะ” “นี่นายกล้าพูดกับแขกแบบนี้เหรอ” “ฉันกล้าทำมากกว่านี้ ถ้าคิดจะมาทำให้เจ้าสาวของฉันคิดมาก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” “นี่คือคำขู่เหรอ” เธอไม่ได้สะทกสะท้านต่อคำพูดของทิศตะวันเลยสักนิด ทิศตะวันขบกรามแน่น รู้สึกไม่สบอารมณ์ คำพูดพวกนั้นทำให้ดารินทร์คิดมากได้เลย ยิ่งเธอเป็นคนขี้คิดมากอยู่แล้วด้วย แต่เขาจะใช้วิธีไหนไล่คน ๆ นี้ไป “คุณไม่สงสัยเหรอคะ ว่าฉันเป็นอะไรกับเขา” หญิงสาวชี้ไปที่ทิศตะวัน “นี่...” ทิศตะวันขยับมายืนด้านหน้าของดารินทร์ “ถ้าจะมาแสดงความยินดีก็เชิญด้านใน แต่ถ้ามาป่วนก็เชิญกลับไป” “หยาบคายสิ้นดี” เขาว่าทิศตะวัน ก็จะเอียงตัวมองดารินทร์ที่ถูกซ่อนไว้ด้านหลัง “คุณเห็นหรือเปล่าว่
ดารินทร์ออกมาจากห้องสปา เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนคุยกับทิศตะวัน และหญิงสาวคนนั้นก็เดินไปก่อนที่เธอจะเดินไปถึงโซฟาตัวที่ทิศตะวันนั่ง เธอจึงไม่ทันได้เห็นหน้า “เสร็จแล้วเหรอครับ” ดารินทร์มองตามผู้หญิงคนนั้นไปโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่ทิศตะวันถาม ทิศตะวันก็มองตามสายตาของดารินทร์ไปเช่นกัน เขารู้ได้ในทันทีว่าดารินทร์คงจะเห็นตอนที่เขาคุยกับเธอคนนั้นและคงจะสงสัยว่าเป็นใคร “อยากไปไหนต่ออีกมั้ย” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วโอบเอวของเธอไว้ “อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” “ไม่มีค่ะ” ดารินทร์หันไปตอบเขา “งั้นไปกันเถอะ” ทั้งคู่เดินออกไป ดารินทร์ก็ยังคงมองหาหญิงสาวคนนั้น ไม่รู้ทำไมเธอแค่รู้สึกว่าอยากเห็นหน้าเธอก็แค่นั้น “ที่รัก” เหมือนทิศตะวันจะรับรู้ได้ถึงความผิดปกตินั้น เขาจับมือเธอแน่น “ผมอยากให้คุณมีความสุขมากกว่านี้” “...” “ถ้ามีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจ ผมอยากให่พูดกับผมตรง ๆ อย่าเก็บไว้เลย” “มุกไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย” เธอพูดปัดพลางบีบมือเขาแน่น จริง ๆ เธอไม่ได้อยากคิดมาก มันเป็นแค่เสี้ยวของ
ไม่กี่นาทีต่อมา ผ้าม่านถูกเลื่อนออกช้า ๆ ทิศตะวันที่นั่งรออยู่เงยหน้าขึ้นแล้วก็หยุดนิ่งไปชุดเจ้าสาวสีขาวเรียบหรูโอบรับรูปร่างของเธออย่างพอดี ลูกไม้บาง ๆ คลุมไหล่ ทำให้เธอดูอ่อนโยนและสง่างามในเวลาเดียวกัน“เป็นยังไงคะ” ดารินทร์ถามเสียงเบา มือกำชายกระโปรงแน่น “มันดูแปลก ๆ มั้ย”ทิศตะวันลุกขึ้นยืนช้า ๆ เดินเข้าไปหาเธอทีละก้าว เขาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอื้อมมือเชยคางให้เธอเงยขึ้นมาสบตา“แปลกครับ”คำตอบของเขาทำให้ดารินทร์รู้สึกประหม่า“แปลกตามาก และก็สวยมากด้วย” “งั้นตกลงเอาชุดนี้ค่ะ” แค่ทิศตะวันบอกว่าเธอใส่แล้วสวย เธอก็โอเคแล้ว “ไม่ลองชุดอื่นก่อนเหรอเผื่อที่รักจะชอบ” ทิศตะวันเสนอทางเลือก “แต่ไม่ว่าที่รักจะใส่ชุดไหน พี่เชื่อว่าสวยทุกชุด” “นั่นเป็นคำพูดของคุณพนักงานหรือเปล่าคะ” ดารินทร์เอ่ยแซวทิศตะวันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะจับชายกระโปรงของเธอจัดให้เข้าที่อย่างระมัดระวัง“หมุนตัวหน่อยสิครับ”เธอลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมหมุนตัวช้า ๆ กระโปรงสีขาวบานออกอย่างสวยงาม เขามองตามทุกการเคลื่อนไหว ก่อนจะพึมพำเบา ๆ“สวยชะมัด…” “คุณผู้ชายเชิญทางนี้ค่ะ” “ค
ภาสกรนั่งมองทั้งคู่เดินลงมาด้านล่าง ดารินทร์หลบสายตาพ่อสามีเพราะรู้สึกว่าตัวเองนั้นกำลังบกพร่องในหน้าที่ “ย้ายเข้าไปอยู่คืนแรกก็ทำเมียลงมาทานข้าวช้ากว่าทุกวันเลยนะ” “ข้าวใหม่ปลามันครับพ่อ” “นี่คุณ” ดารินทร์หยิกไปที่เอวของเขา “พ่อคงผ่านเรื่องแบบนี้มาหลายสิบปีแล้ว คงจะจำไม่ได้แล้วใช่มั้ยครับ” ภาสกรรู้ว่านี่ไม่ใช่คำถามแต่เป็นคำโอ้อวดซะมากกว่า “แกมันไม่รู้จักโต” “ไม่โตได้ยังไงละครับ มีทั้งเมียและแถมลูกมาอีกสอง แบบนี้พ่อยังว่าผมไม่โตอีกเหรอ” “แก” “ครับคุณพ่อ” ภาสกรสะบัดหน้าหนี อยากเขวี้ยงอะไรสักอย่างใส่ลูกชายแต่ก็กลัวว่าหลานกับลูกสะใภ้จะตกใจ “ขอโทษนะคะคุณแม่” “จะขอโทษทำไมล่ะ” “ก็หนูไม่ได้ลงมาช่วยแต่งตัวให้ลูก” “ปกติหนูมุกก็ทำไม่เคยขาดตกบกพร่องนี่ ไม่ได้ทำสักวันจะเป็นอะไรไป” ทิพย์สุดาพูดปลอบดารินทร์ เธอเข้าใจถึงความกังวลนั้น แต่เธออยากให้ดารินทร์คิดว่าเธอก็คือแม่คนหนึ่งที่สามารถทำทุกอย่างให้ดารินทร์ได้ “ปกติเช้ามาแม่ก็ไม่ได้ทำอะไร วันนี้ได้ตื่นมาแต่งตัวใ
ความปวดระบมแล่นไปทั่วร่างกายเมื่อคนตัวเล็กขยับเริ่มตัว หลังลืมตาตื่นดารินทร์ก็มองไปรอบ ๆ จนเห็นใครบางคนนอนมองเธออยู่ตรงหน้า“ทำไมไม่ปลุกคะ” เธอถามเขา“ไม่อยากรบกวน อยากให้ที่รักนอนให้เต็มอิ่ม” เขาเกลี่ยผมที่หล่นมาปรกหน้าของเธอ“กี่โมงแล้วคะเนี่ย”“เกือบเจ็ดโมงแล้วครับ”“ตายจริง” ดารินทร์ตกใจจนตาโต เธอไม่เคยตื่นสายขนาดนี้ หรือเป็นเพราะเมื่อคืนกันนะ“วันนี้เราจะลางานกันนะ”“ทำไมคะ” ดารินทร์สงสัย หรือเขามีโปรแกรมจะไปที่ไหน“ก็ดูเหมือนว่าที่รักจะเดินไม่ไหวนี่ครับ" เขาสังเหตเห็นว่าเธอขมวดคิ้วทุกครั้งที่ขยับตัว“...”“ประธานบริษัทอยู่ตรงนี้จะไปกลัวอะไรละครับ”“แต่...”“ไม่มีแต่นะ” นิ้วยาวจิ้มไปที่ปลายจมูกของดารินทร์“งั้นเอามือออกก่อนค่ะ มุกจะไปดูเด็ก ๆ”“แม่จัดการเด็ก ๆ ให้แล้วครับ”ดารินทร์ขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ดี เธอมาอยู่บ้านเขาแต่กลับนอนสบายให้ผู้ใหญ่ดูแลลูก ๆ แทน“พี่เป็นคนบอกแม่เองว่าเมื่อคืนที่รักไม่ค่อยสบาย”ดารินทร์เงยหน้ามองเขา เธอไม่คิดว่าเขาจะรอบคอบขนาดนี้ แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ เขาก็ยังปกป้องเธอ"เดี๋ยวพี่พาไปอาบน้ำนะ""มุกอาบเองดีกว่าค่ะ""ไม่เป็นไร" ทิศตะวันช้อนตัวดารินทร์ขึ้นอุ้ม "
"เมียจ๋ากอดผัวแน่น ๆ นะ อ่าส์"ทิศตะวันใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวดารินทร์ไว้ให้เผยอตัวขึ้นมาแนบชิดกับเขา หลังดารินทร์ทำมุมกับที่นอน 45 องศา ขาเรียวเกี่ยวเอวสอบของทิศตะวันไว้ ตอนนี้ไม่มีช่องว่างใด ๆ ระหว่างคนทั้งสอง เสียงครวญครางดังระงมไปทั่วห้อง แรงปรารถนาที่โถมใส่ร่างบางกลับได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี"พี่ตะวัน มุกไม่ไหวแล้วนะ" เสียงกระซิบข้างหูทำทิศตะวันขนลุกซู่ “มุกอยากเสร็จ”"พร้อมกันนะครับ"ทิศตะวันเร่งจังหวะเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะดันเข้าไปจนสุดแล้วทั้งคู่ก็กระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาพร้อมกัน เสียงหอบหายใจและเม็ดเหงื่อที่ท่วมกายของคนทั้งสองบ่งบอกว่าศึกรักครั้งนี้ใช้เวลานานแค่ไหน"ที่รักครับ""คะ""อีกรอบได้มั้ย" ดารินทร์กลับมองทิศตะวันนิ่งไม่ยอมตอบ จนทิศตะวันคิดว่าดารินทร์ไม่โอเคกับสิ่งที่เขาขอแน่ ๆ "ที่รักไหวหรือเปล่า"ดารินทร์ช้อนสายตามองทิศตะวัน แค่นี้เอ็นร้อนก็พองคับแน่นเต็มรูของดารินทร์อีกครั้ง จนรู้สึกได้"ค่ะ...อ๊ะ" ดารินทร์ตาโตทันทีเมื่อทิศตะวันเริ่มขยับอีกครั้ง เธอไม่คิดว่าจะเร็วแบบนี้"น่ารัก"ทิศตะวันไม่รอช้ามอบบทรักให้ดารินทร์ตลอดทั้งคืน เท่าไหร่เขาก็ไม่พอ แต่เพราะรัก
ทั้งที่ทิศตะวันตั้งใจไว้ว่าเลิกงานวันนี้จะไปเยี่ยมดารินทร์ที่โรงพยาบาล แต่เหมือนทุกอย่างจะไม่เป็นใจ เพราะบอร์ดบริหารเรียกร้องให้มีการประชุมหารือเรื่องแผนการตลาดตลอดสามวันมานี้ จนเขารู้สึกหงุดหงิด กว่าเขาจะไปถึงโรงพยาบาลก็ดึกจนคนป่วยหลับไปแล้วทุกครั้ง“ทำไมไม่กลับไปพักผ่อน”“ผมแค่จะแวะมาดู”“พรุ่งนี
“ทิศตะวัน ลูกชายคนเล็กของตระกูลชัยณรงค์เทพ ซ่อนผู้หญิงท้องไว้ในบ้านแม่ตัวเอง”ข่าวลือนั้นลามไปถึงวงสังคมระดับสูง จนกระทั่งไปถึงหูของทศพลพ่อของเขมมิกาที่พ่อของทิศตะวันหมายมั่นให้แต่งงานด้วย“ถ้าเรื่องนี้เป็นจริง มันกระทบชื่อเสียงลูกสาวของผม” เสียงของทศพลเอ่ยหนักแน่นในห้องทำงานของภาสกร “ผมว่าเราไม่คว
ร่างอวบโดนอุ้มขึ้นจนตัวลอย เธอไม่กล้าดิ้นเพราะกลัวจะตกลงไปพรึ่บ!! แผ่นหลังของเธอทาบลงไปบนที่นอนที่เย็นเฉียบเพราะแอร์ที่เปิดทิ้งไว้ เจ้าของร่างสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างเมื่อมีอะไรบางอย่างกำลังถูไถอยู่ตรงกลีบกุหลาบ หน้าอกแอ่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อโดนบีบคลึงด้วยมือหนา ทิศตะวันขบกรา
ดารินทร์ที่ได้ยินทุกประโยคของทิศตะวันก็รู้สึกหน้าชา ทั้ง ๆ ที่คำพูดเหล่านั้นไม่ได้เกินความคาดหมายของเธอสักเท่าไหร่ แต่ทำไมพอได้ยินจากปากของเขาแล้วมันทำให้เธอรู้สึกจุกอยู่ในอกทิพย์สุดาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอมองลูกชายสลับกับหญิงสาวที่กำลังอุ้มท้องหลานของเธอ“เธอเป็นแม่ของเด็กที่ลูกคิดว่าเป็นเลือดเนื







