ตอนที่ 7 แถลงข่าว

วันแถลงข่าวมาถึง ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากที่ทิศตะวันรับปากกับพ่อเพียงสองวัน โดยที่เขาเองก็ไม่ทันตั้งตัว และไม่ทันได้ตกลงกับเขมมิกาด้วยซ้ำ

ดารินทร์นั่งมองภาพบนหน้าจอโทรทัศน์ ภาพของ ทิศตะวัน ในชุดสูทสีเข้ม ยืนเคียงข้างเขมมิกา นางแบบสาวสวยที่อยู่ในชุดเดรสเรียบหรู แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสุข

“ผมกับเขมมิการู้จักกันมานาน และตอนนี้เรากำลังจะหมั้นกันอย่างเป็นทางการ”

เสียงของเขาในโทรทัศน์หนักแน่น ชัดเจน ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว

ดารินทร์กอดอกพิงโซฟา มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไป เธอไม่แปลกใจที่เขาสามารถแก้สถานการณ์ให้บริษัทได้อย่างสมบูรณ์แบบ ที่ผ่านมาเธอชื่นชมในความสามารถของเขามาตลอด แม้กระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังทำมันได้ดี

เธอรู้สึกโล่งใจ อย่างน้อยตั้งแต่วันนี้เรื่องของเธอกับเขาก็จะถูกลบเลือนไป ผู้คนจะเชื่อว่า เขมมิกา คือผู้หญิงที่อยู่กับเขาในคืนนั้น และเธอหญิงสาวที่เคยทำงานอยู่ในบริษัทของเขาจะไม่มีตัวตนในความทรงจำของเขาอีกต่อไป

ดารินทร์ปิดโทรทัศน์ ก่อนจะถอนหายใจลึก ๆ เธอจะไม่กลับไปยุ่งเกี่ยวกับเขาและบริษัทของเขาอีกต่อไป ขอแค่ได้ใช้ชีวิตของตัวเองต่อไปเท่านั้นก็พอแล้ว

ดารินทร์ก้มมองโทรศัพท์มือถือที่เธอเปิดทิ้งไว้ บนหน้าจอปรากฎเพจคาเฟ่เล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากที่พักของเธอมากนัก เขากำลังประกาศรับสมัครพนักงาน และระหว่างรอบริษัทเรียกสัมภาษณ์งาน เธอควรจะลองไปสมัครงานที่นี่ดูก่อน

ด้านทิศตะวัน เดิมทีเขาคิดว่าจะตกลงกับเขมมิกาก่อนจะแถลงข่าวเพื่อทำให้ทุกอย่างเป็นเพียงการแสดง เป็นการหมั้นปลอม ๆ ที่มีไว้เพื่อดับข่าวลือและปกป้องชื่อเสียงของบริษัท แต่เขาคิดผิดเพราะสุดท้าย งานหมั้นก็ถูกจัดขึ้นจริง ๆ ไม่ใช่แค่เพราะความเต็มใจของเขมมิกา แต่เป็นเพราะ ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายได้ร่วมมือกันเพื่อให้การประกาศหมั้นครั้งนี้เกิดขึ้น

“ตะวัน ถ้าลูกไม่ยอมหมั้น คิดว่าชื่อเสียงของบริษัทจะเป็นยังไง”

“...”

“หรืออยากให้บอร์ดบริหารตั้งคำถามถึงความสามารถในการจัดการปัญหาของลูก ลูกโตพอที่จะคิดได้แล้วนะว่าอะไรสำคัญที่สุด”

“แต่แบบนี้มันไม่ถูกต้องนะครับ ผมไม่ได้ชอบเข็ม”

“ไม่ต้องห่วง ถ้าลูกแต่งงานกับหนูเข็มไปทุกอย่างก็จะดีเอง เธอเป็นคนสวยและเก่ง พ่อเชื่อว่าเธอจะทำให้ลูกตกหลุกรักได้แน่”

เขาเข้าใจดีว่านี่ไม่ใช่คำขอ แต่มันเป็นคำสั่งคำสั่งที่เขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

และนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเหมือน ตัวเองกำลังถูกบีบเข้ามุม

เดือนต่อมา

เสียงแฟลชกล้องดังวูบวาบภายในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูใจกลางโรงแรมห้าดาว ใต้แชนเดอเลียร์แก้วที่ระยิบระยับราวหยดน้ำแข็งแขวนกลางอากาศ ทิศตะวันยืนอยู่ข้างเขมมิกาด้วยใบหน้าขรึม เย็นชา ขณะที่นักข่าวจำนวนหนึ่งกำลังจดจ้องเขาด้วยความอยากรู้

บนเวทีเล็ก ๆ ตกแต่งด้วยดอกไม้สีขาวและทอง แหวนหมั้นแบรนด์ดังจากต่างประเทศถูกวางอยู่ในกล่องหรูหรากลางโต๊ะ รอให้ใครคนหนึ่งหยิบขึ้นมาเพื่อสวมลงบนนิ้วนางของผู้หญิงตรงหน้า

เขมมิกาหญิงสาวในชุดเดรสกูตูร์ราคาแพงยิ้มหวาน กล้องทุกตัวจับจ้องที่เธอราวกับเจ้าหญิงผู้สมบูรณ์แบบของงานนี้

“ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมแสดงความยินดีกับเราในวันนี้” เธอพูดเสียงใส ชัดเจน มั่นใจ พร้อมกระชับมือของทิศตะวันแน่นขึ้นราวกับย้ำชัยชนะของตน

ทิศตะวันหันมามองเธอช้า ๆ แววตาเยือกเย็นและว่างเปล่า แฝงความฝืนใจที่คนทั่วไปอาจมองไม่เห็น เขาไม่ได้ยิ้มเลยแม้แต่นิดเดียว ในหัวมีเพียงเสียงสะท้อนของประโยคจากผู้เป็นพ่อเมื่อไม่กี่วันก่อน

“สวมแหวนซะ ถ้าอยากรักษาชื่อเสียงบริษัทของตระกูลไว้”

เขาเหลือบตาลงไปมองแหวน ก่อนจะคว้ามันขึ้นมาอย่างลังเล มือของเขมมิกายื่นมาหาเขาทันทีอย่างมั่นใจ

ทิศตะวันเม้มริมฝีปากแน่น หายใจช้า ๆ แล้วจึงค่อย ๆ สวมแหวนลงบนนิ้วของหญิงที่เขาไม่ได้เลือกเองเสียงปรบมือดังขึ้นเหมือนมีดเฉือนใจ

กล้องบันทึกภาพรอยยิ้มปลอม ๆ ไว้ได้อย่างชัดเจน แต่ไม่มีใครได้ยินเสียงเงียบภายในใจของชายหนุ่มคนนั้นเลยแม้แต่คนเดียว

หน้าจอโทรศัพท์สะท้อนแสงจาง ๆ บนใบหน้าดารินทร์ ขณะเธอนั่งอยู่บนโซฟาเก่าในห้องเช่าขนาดเล็ก ๆ เสียงไลฟ์สดจากเพจข่าวบันเทิงยังคงดังแผ่วในห้องเงียบ ๆ ผู้คนในไลฟ์แชตส่งอิโมจิหัวใจและแสดงความยินดีกันอย่างต่อเนื่อง

เธอมองภาพทิศตะวันในสูทเข้ารูปยืนข้างหญิงสาวที่สวยสมบูรณ์แบบ ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันเหลือเกิน ราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแต่งงาน หัวข้อไลฟ์สดขึ้นตัวโต

“หมั้นแล้ว! ทายาทธุรกิจพันล้านจับมือคู่หมั้นนางแบบสาว”

มือของเธอที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าเพราะอารมณ์หรือเพราะเธอกำมันแน่นเกินไป หัวใจเธอเหมือนถูกบีบอย่างไม่มีสาเหตุ หรือจริง ๆ แล้วมันมีความรู้สึกอะไรซ่อนอยู่

“เขาไม่ใช่ของเรา ไม่เคยเป็นด้วยซ้ำ” เธอบอกกับตัวเองในใจเสียงเบา

เธอไม่ควรเจ็บ เธอไม่ควรรู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่มีสถานะ ไม่มีสัญญา ไม่มีคำพูดใดที่ผูกมัด...มีแค่ความทรงจำแย่ ๆ ต่อกันเท่านั้น

“ฉันควรยินดีกับเขาสิ ถึงจะถูก” คำพูดนั้นลอยอยู่ในใจเหมือนบทท่องจำ

แต่เมื่อภาพเขาสวมแหวนให้เขมมิกาปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ หัวใจเธอก็เหมือนหยุดเต้นไปชั่วครู่ เธอกดปิดไลฟ์ทันที ราวกับไม่อาจทนฟังเสียงปรบมือที่ไม่มีเธอร่วมอยู่ในนั้นได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว

เธอวางโทรศัพท์ลงช้า ๆ พิงหัวกับพนักโซฟา ดวงตาจ้องเพดานว่างเปล่า ในห้องที่เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน

เธอควรลืมเรื่องทั้งหมดแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ เพราะจากนี้ความสงบสุขจะกลับมาเยือนเธออีกครั้ง