ตอนที่ 6 เรื่องหลอก ๆ

หนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เธอลาออก

ข่าวลือในบริษัทไม่ได้เงียบลงอย่างที่ทิศตะวันคาดคิด ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งแพร่สะพัดออกไปไกลกว่าเดิม เพราะมีภาพหลุดออกมายืนยันว่าคืนนั้นเป็นทิศตะวันจริง ๆ ที่เดินเข้าไปในห้องกับหญิงสาว แต่ยังโชคดีที่ไม่ปรากฎใบหน้าของหญิงสาว

“ผมว่าคุณตะวันต้องทำอะไรสักอย่างแล้วครับ” กิตติชัยเอ่ยขึ้นขณะยื่นซิงสีน้ำตาลให้ทิศตะวัน

“อะไรล่ะ” เขาพูดขณะที่สายตายังคงมองเอกสารบนแฟ้ม

“ตั้งแต่คุณดารินทร์ลาออกไป ข่าวลือก็ยิ่งแรงขึ้นนะครับ ไม่มีท่าทีว่าจะซาลงเลย ยิ่งตอนนี้นักข่าวหลายสำนักก็ให้ความสนใจเรื่องนี้อยู่” เมื่อเห็นว่าเจ้านายไม่ได้ยื่นมือออกมารับ กิตติชัยจึงดึงภาพออกมาจากซองแล้วส่งให้ทิศตะวัน

“หรือจริง ๆ แล้วเธอไม่ใช่คนปล่อยข่าว?” เขาพึมพำเบา ๆ “แต่ถ้าไม่ใช่เธอ แล้วใครล่ะ?”

“คุณตะวันแน่ใจเหรอครับว่าคืนนั้นไม่มีใครเห็น ตอนที่คุณเข้าห้องไปกับคุณดารินทร์ แล้วภาพพวกนี้หลุดมาจากไหนครับ”

ทิศตะวันเริ่มครุ่นคิดกับตัวเองมากขึ้น ยิ่งเวลาผ่านไป ความมั่นใจที่เคยมีว่าเธอเป็นคนแพร่ข่าวก็เริ่มสั่นคลอน หากคืนนั้นไม่ได้มีแค่เธอกับเขาที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และยังมีใครอีก แล้วใครคนนั้นต้องการอะไรกันแน่

“ทำไมมีแต่ภาพที่ผมกอดเธอล่ะครับ” เขาเงยหน้าถามเลขา “ทุกภาพเลย คุณดูสิ”

“นั่นสิครับ ดูเหมือนจะมีแต่คุณที่ลวนลามเธอเลยนะครับ”

“หรือจะเป็นแผน” เขาเริ่มสับสน

“คุณตะวันคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอครับ”

ไม่หรอก...ตอนนี้ความคิดพวกนั้นเริ่มหายไปตั้งแต่เธอลาออกแล้วล่ะ เพราะหากดารินทร์ต้องการใช้ข่าวลือนี้เพื่อประโยชน์ของตัวเอง เธอคงไม่เลือกลาออกโดยไม่เรียกร้องอะไรเลย ถ้าเธอต้องการเงิน หรืออำนาจต่อรอง เธอควรจะใช้มันบีบเขา ไม่ใช่ลาออกไปแบบนี้

หรือบางที...เขาอาจจะมองเธอผิดไปตั้งแต่แรก

คืนนั้นที่คฤหาสน์ตระกูลชัยณรงค์เทพ

ทิศตะวันนั่งเงียบอยู่ในห้องทำงานของภาสกร ชัยณรงค์เทพ ผู้เป็นบิดา ขณะที่ชายสูงวัยเจ้าของอาณาจักรธุรกิจนั่งมองลูกชายคนเล็กด้วยสายตาเคร่งขรึม

“ข่าวที่ออกมา มันส่งผลกระทบกับบริษัทมากกว่าที่คิด” เสียงทุ้มของภาสกรเอ่ยขึ้นช้า ๆ แต่หนักแน่น “เราต้องแก้ไขสถานการณ์โดยเร็ว”

“ผมจัดการอยู่” ทิศตะวันตอบเรียบ ๆ

“จัดการ? แล้วทำไมข่าวถึงยังไม่เงียบลง?” ภาสกรขมวดคิ้ว “ตอนนี้คณะกรรมการบริษัทเริ่มกังวล พวกเขาไม่อยากให้ข่าวเสีย ๆ หาย ๆ แบบนี้ทำให้ภาพลักษณ์ของบริษัทเสียไป”

“แล้วพ่ออยากให้ผมทำยังไง?” ทิศตะวันถอนหายใจเบา ๆ

ภาสกรเหลือบมองเขาก่อนจะพูดออกมาชัดเจน “หมั้นกับหนูเข็มซะ”

ชื่อของ เข็ม หรือเขมมิกา ทำให้ทิศตะวันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจได้ทันทีว่านี่เป็นแผนของภาสกร พวกเขาเคยพูดถึงเรื่องนี้เมื่อนานมาแล้ว และในตอนนั้นทิศตะวันก็ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเพราะเขาไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับเธอตั้งแต่แรก

เขมมิกาเป็นนางแบบชื่อดังของบริษัทที่ทิศตะวันบริหารอยู่ และที่สำคัญ เธอเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทภาสกร เขารู้ดีว่าเธอแอบชอบเขามานาน แต่เขาไม่เคยให้ความสนใจ

“พ่อคิดว่าการหมั้นจะช่วยให้ข่าวเงียบลงอย่างนั้นเหรอครับ” ทิศตะวันถามเสียงเรียบ

“แน่นอน” ภาสกรตอบทันที “ถ้าลูกประกาศหมั้นกับหนูเข็ม คนก็จะคิดว่าผู้หญิงที่อยู่กับลูกในคืนนั้นคือหนูเข็ม ไม่ใช่พนักงานบริษัทอย่างที่เป็นข่าว”

ทิศตะวันเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ สายตาทอดมองไปที่โต๊ะทำงานของภาสกรโดยไม่พูดอะไร

เขาไม่แปลกใจกับคำสั่งนี้ พ่อของเขาเป็นคนฉลาด และมักมองทุกอย่างเป็นเกมทางธุรกิจเสมอ

“เข็มรู้เรื่องนี้แล้วหรือยังครับ” เขาถามในที่สุด

“รู้แล้ว และหนูเข็มก็ยินดี” ภาสกรตอบ “เธอเองก็ชอบลูกมานาน นี่เป็นโอกาสที่ดีสำหรับเธอ และสำหรับเรา”

ทิศตะวันเงียบไปครู่หนึ่ง เขาคำนวณความเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้นหากเขาประกาศหมั้นกับเขมมิกา บางทีเขาอาจจะกลบข่าวลือทั้งหมดได้ทันทีหากประกาศหมั้นผ่านสื่อ แล้วหลังจากนั้นล่ะ?

หรือเขาควรแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าไปก่อน หลังจากนั้นค่อยว่ากัน

 “ก็ได้ครับ ผมตกลง”

“ดี จัดงานแถลงข่าวเร็ว ๆ นี้ และทำให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผน” ภาสกรมองลูกชายด้วยความพึงพอใจ

ทิศตะวันลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินออกจากห้อง ก่อนจะพูดขึ้นมาลอย ๆ

“แต่ผมจะตกลงกับเข็มก่อน ว่าการหมั้นครั้งนี้มันเป็นแค่เรื่องหลอก ๆ”