อ้อนวอน

เธอยืนอึ้งอยู่สักพัก​จากนั้นก็เดินขึ้นไปยังชั้นบนด้วยใบหน้าที่เต็ม​ไปด้วยคราบน้ำตา

" ข้าวของมีแค่นี้หรอ

เมื่อเขาเห็น​ว่าเธอเดินลงมาพร้อม​กับถือกระเป๋าใบเล็กจึงทักขึ้นด้วยความสงสัย ส่วนเธอนั้นไม่ยอมตอบคำถามแล้วเดินตรงเข้าไป​หาลูก​ชายที่กำลังหลับอยู่

" นั่นคุณ​คิดจะทำอะไรไม่เห็นรึไงว่าแกหลับอยู่

เขาที่เห็นดังนั้นจึงรีบตรงเข้าไปหาเธอเพื่อแย่งลูกชายกลับคืนมา

" อย่าเข้ามานะ

" วางลูกลงเดี๋ยว​นี้

" ไม่ ชั้นจะเอาลูกไปด้วย

" ผมสั่งให้คุณ​วางลูกลง นับหนึ่ง นับสอง.. นับ

" ก็บอกว่าไม่!

" แง! ๆๆๆๆๆ

" ปล่อยนะ! อย่ามาแตะต้อง​ตัวชั้นกับลูก

เมื่อเขาพยายาม​แย่งลูกชายออกจากอ้อมกอดของเธอ เธอยิ่งกอดลูกแน่น

" แง! ๆๆๆ ๆๆ

ส่วนเด็กชายก็ส่งเสียงดังลั่นด้วยความตกใจ​กลัว

ทั้งสองแย่งลูกกันอยู่สักพัก​จนกระทั่งเขาเริ่มเป็นห่วงความปลอดภัย​ลูกชาย

" ทำแบบนั้นลูกหายใจไม่ออกนะ!

" งั้นก็อย่าเข้ามาใกล้

เมื่อเขายอมถอยห่างเธอจึงรีบเดินออก​ไป​พร้อมกับอุ้มลูกชายตัวน้อยที่กำลังร้องไห้​ไม่หยุด

" คุณ​ฮาเตอร์​ครับทำยังไง​ดี

เขาพยักหน้า​ส่งสัญญาณ​ให้​ลูกน้องลงมือจัดการกับเธอ

" อย่าทำแบบนี้​กับชั้นเลยนะขอร้อง

จากที่ขัดขืนเธอก็เริ่มอ้อนวอน​แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ชายทั้งสามยอมถอยห่างเธอ

" ชั้นให้เวลาพวกแกหนึ่งนาที

เมื่อชายทั้งสามได้ยินดังนั้นจึงช่วยกันแกะแขนทั้งสองข้างของเธอออก ส่วนเขาก็เข้าไปรองรับตัวลูกชาย

" กรี๊ด​ด!!

และทันทีที่​ลูกชายหลุดจากอ้อมกอดเธอจึงกรีดร้อง​ออกมาด้วยความเจ็บปวด​

" ไม่นะ เอาลูกชายชั้นคืนมา!

เขาทำเป็น​ไม่ได้ยินเสียงเธอจากนั้นก็อุ้มลูกชายเข้าไปยังคฤหาสน์​

" ปล่อยนะชั้นจะเข้าไปหาลูก​

" อย่าขัดขืนเลยครับมันเสียเวลาและเสียแรงเปล่าๆ​

" ชั้นจะไปหาลูก ​ได้โปรดเห็นใจชั้นเถอะนะ

หญิงสาวร้องไห้​อ้อนวอน​อย่างน่าสงสาร แต่พวกมันกลับลากตัวเธอขึ้นรถอย่างไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลยแม้แต่นิด เนื่องจากไม่อาจขาดคำสั่งของเจ้านาย