บทที่ 12

ริวอิจิจ้องมองแผ่นหลังบางนั้นอย่างไม่วางตาพร้อมกับบัตรนักศึกษาที่เขากำลังถืออยู่ในมือ อีกทั้งยังมีรูปถ่ายติดไว้อีกด้วย ไม่ถึงหนึ่งปีไม่น่าเชื่อว่าหญิงสาวในรูปกับตัวจริงจะแตกต่างกันถึงเพียงนี้ ในรูปก็ถือว่าดูดี แต่ทว่าตัวจริงเพียงแค่ด้านข้างก็จัดได้ว่าสวย เขาไม่ทันได้สังเกตอย่างอื่นเพราะสาวเจ้าสะพายกระเป๋าผ้าไว้ด้านข้างพอดี แต่ที่ริวอิจิยังติดใจไม่หายตรงชายหนุ่มข้างกาย ไม่รู้ว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ใดกันอยู่แน่

อีกอย่างถึงแม้เขาจะเป็นคนเจ้าชู้คาสโนว่าแต่เขาก็เลือกกินเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนที่มีเจ้าของอยู่แล้วอย่างแน่นอน

เขาละสายตาที่มองตามอีกฝ่ายจนหายลับไปกับมุมตึกก็กลับมามองบัตรในมืออีกครั้งก่อนจะเสียบไว้ในกระเป๋าหน้าอกของตัวเอง

พี่นุ้ยย้ำนักย้ำหนาว่าต้องตรงต่อเวลาเพราะท่านประธานเป็นคนตรงต่อเวลาฮัลโหล! นี่มันเลยเวลามาเกือบสิบนาทีอยู่แล้วอีกอย่างฉันต้องทำหน้าที่ล่ามด้วยเพราะระหว่างที่ฉันลาคลอดจะมีน้องฝึกงานเข้ามาทำหน้าที่แทนตรงนี้พอดีซึ่งจะมาในวันจันทร์หน้าอีกสามวันนับตั้งแต่วันนี้ฉันจะต้องทำหน้าที่ล่ามพ่วงด้วยอีกหนึ่งตำแหน่งแม้ว่าภพและเอแคร์พอจะพูดญี่ปุ่นได้บ้างก็ตาม

เซ็งชะมัดฉันก้มมองนาฬิกาบนข้อมืออย่างหัวเสียรีบกินข้าวแทบไม่ได้เคี้ยวเพราะกลัวว่าอีตาประธานจะมาก่อนเวลาปกติคนญี่ปุ่นเขามักจะมาก่อนเวลาอย่างน้อยสิบนาทีไม่ใช่เรอะฉันขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจเอาว่ะรออีกหน่อยถ้าไม่ท้องโตอย่างนี้ก็พอจะใจเย็นรอได้อยู่บ้างขาฉันที่ยืนอยู่กับที่นานๆเหมือนจะเป็นตะคริวขึ้นมาเสียอย่างนั้นกำลังจะก้มลงไปมองพลันได้ยินเสียงติ๊งขาฉันชาดิกจนขยับไม่ได้อีกทั้งพยายามจะสั่นขาตัวเองให้หายชากลัวว่าจะทำหน้าที่ล่ามได้ไม่ดีฉันที่ยืนอยู่กับตำแหน่งใกล้ลิฟต์มากที่สุดกำลังจะเงยหน้าเอ่ยทักทายท่านประธานพลันร่างกายก็โงนเงนไปข้างหน้าคล้ายจะเสียหลักไม่รู้เพราะสัญชาตญาณหรืออย่างไรฉันกางมือออกตั้งท่าเอาฝ่ามือลงเพื่อให้ท่อนแขนรับน้ำหนักไม่ให้เอาหน้าท้องลงแต่กลับกลายเป็นว่าคนตรงหน้าไวกว่าก้าวเข้ามาพยุงฉันไว้จากด้านข้างรู้สึกถึงท่อนแขนที่กอดรัดอยู่ตรงหน้าท้องอย่างพอเหมาะพอดี

“เจ” หลายคนร้องเสียงหลงภพเองที่อยู่ตรงข้ามก็ชะงักเมื่อเห็นว่าคนที่ช่วยพยุงฉันเป็นใครพอตั้งสติได้ก็เอ่ยขอโทษขอโพยก้มหัวปลกๆสี่สิบห้าองศาตามแบบฉบับคนญี่ปุ่นแต่อีกฝ่ายกลับไม่ตอบอะไรออกมาจนฉันใจเสียเลยค่อยๆยืดตัวขึ้นแต่ไม่ได้เงยหน้าสบตาท่านประธานหลายคนนิ่งเงียบเมื่อเห็นว่าท่านประธานหนุ่มไม่เอ่ยอะไรออกมาพอเห็นว่าท่านประธานพยักหน้าก็เอ่ยต้อนรับและยืนตรงอยู่อย่างนั้นรอท่านประธานเดินผ่านไปพร้อมกับเลขาพอเห็นว่าท่านประธานเดินผ่านไปหัวแถวอย่างฉันก็เดินตามไปเว้นระยะห่างคุณเลขาหลายก้าวฉันลอบสังเกตสีหน้าพี่นุ้ยกับพี่สจีที่ทำท่าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพลันนึกไปถึงตอนที่บอกว่าท่านประธานใจดีอย่างนั้นใจดีอย่างนี้ฉันก็กลอกตาขึ้นมาทันทีดูวางท่าออกขนาดนั้นแถมยังมาสายอีกไม่รู้ว่าท่านประธานกระซิบกระซาบอะไรกับคุณเลขาก่อนจะเดินเข้าห้องไป

คุณเลขาหันกลับมาถามเป็นภาษาญี่ปุ่นสีหน้าราบเรียบดูจากเสื้อผ้าทรงผมแล้วก็คงจะเป็นเลขามือฉมังอายุรุ่นๆเดียวกับพี่นุ้ยแต่ดูจากการวางตัวการพูดจาแล้วเหมือนมีรัศมีบางอย่างที่ทำให้คนตรงหน้าพลันจริงจังตามไปด้วย

“สวัสดีค่ะ…ฉันนากามูระ” ทันทีที่ฉันได้ยินคุณเลขาแนะนำตัวฉันก็ยืนตัวตรงแน่วก่อนจะค้อมหัวให้เล็กน้อยก่อนจะยืดตัวกลับมาเหมือนเดิมพร้อมกับแนะนำตัว

“สวัสดีค่ะฉันปภาดาค่ะ”

“ไม่ทราบว่าใครเป็นล่ามคะ”

“ดิฉันเองค่ะ”

“เชิญค่ะ” คุณนากามูระพูดพร้อมกับผายมือไปยังหน้าห้องท่านประธานก่อนจะกล่าวอะไรกับพี่นุ้ยเล็กน้อยแล้วเดินนำหน้าฉันเข้าไปในห้องเชือดเพราะความรู้สึกฉันมันบอกว่าท่านประธานไม่ได้เป็นคนที่คุยด้วยง่ายๆเหมือนอย่างที่พี่นุ้ยและพี่สจีเม้ามอยให้ฟังยิ่งท่าทางที่นั่งกุมขมับนั้นพร้อมกับใบหน้าด้านข้างที่เคร่งขรึมทำเอาฉันแทบจะกลั้นหายใจบรรยากาศมันเย็นเยียบจนน่าขนลุกเหมือนว่าทั้งแผนกส่งฉันมาเป็นหนังหน้าไฟยังไงยังงั้นทั้งๆที่พี่นุ้ยเองทักษะภาษาญี่ปุ่นก็ออกจะดีฉันพลันนึกถึงที่รุ่นพี่ที่รู้จักทำงานเป็นล่ามที่เล่าถึงเรื่องการทำงานและการแปลเมื่อนายญี่ปุ่นด่าเช็ดแต่ต้องแปลออกมาให้สุภาพและถนอมน้ำใจทุกฝ่ายมากที่สุดคำด่าล้วนๆแต่ต้องแปลและสื่อสารเพื่อประนีประนอม…ฉันยืนมือประสานตรงหน้าท้องอย่างสงบเสงี่ยมแม้ว่าท่านประธานจะเบ้าหน้าดีแต่รังสีอำมหิตที่ปล่อยออกมาไหนจะมาไม่ตรงเวลาในใจฉันไม่มีอารมณ์มาหวีดใดๆทั้งสิ้นถ้าเป็นพี่เอแคร์ป่านนี้หวีดเรื่องความหล่อของท่านประธานไปสามวันเจ็ดวันยิ่งสายตาที่ตวัดมองมาที่ฉันทำฉันทำตัวไม่ถูกรีบก้มหน้าก้มตาหลบเลี่ยงสายตาที่มองมาอย่างไม่เป็นมิตร