บทที่ 2.1 เด็กสาวในค่ำคืน

“หากไม่ใช่เพราะท่านชื่นชอบคนหน้าตาดี ข้าก็คงไม่ต้องดูแลตัวเองขนาดนี้หรอก” หว่างมู่กล่าวพลางยกมือลูบศีรษะของหญิงสาว

ซีซวนยิ้มจนตาหยี ก่อนหมุนตัวเดินออกไปทางประตูจวน คนที่ปกป้องนางจากนรกไม่ได้มีเพียงแค่ท่านแม่ทัพเฉิงเท่านั้น แต่มีหว่างมู่เนี่ยแหละที่คอยดูแลนางตั้งแต่วัยเยาว์

จนกำแพงความเป็นนาย-บ่าวไม่มีเหลือระหว่างพวกเขา แต่ถึงอย่างงั้นชายหนุ่มกลับไม่มีความคิดจะทอดทิ้งนางไป

จนเวลาพลั่บค่ำซินซีซวนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในโถงกลาง โดยมีอาฟู่คอยปรนนิบัติอยู่ไม่ห่าง ทันใดนั้นเสียงความวุ่นวายภายนอกจวนก็ดังขึ้น ซีซวนเงยหน้าจ้องไปยังที่มาของเสียง ทันใดนั้นหว่างมู่ก็รีบเข้ามาภายในโถงกลาง

“ข้างนอกเอะอะอะไรโวยวายอันใดกัน? มีใครเป็นอันใดหรือไร?” ซีซวนมุ่ยปาก หนังสือเล่มนี้นางจำเป็นต้องรีบอ่านให้จบโดยเร็ว เพราะไม่อย่างงั้นนางคงไม่สามารถไปอวดกับเจ้าของจวนได้

“ท่านแม่ทัพเฉิงมาถึงแล้ว”

หลังจบประโยคคำพูดของหว่างมู่ ซีซวนก้าวเท้ายาว ๆ มุ่งไปยังทิศที่มีเสียงแห่งความวุ่นวาย พอยิ่งใกล้ก็ยิ่งได้ยินเสียงที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ ยังไม่ทันที่นางจะเปิดประตูเข้าไป พ่อบ้านฮุ่ยก็เปิดประตูออกมา ทั้งสองจ้องหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่หญิงสาวจะสังเกตเห็นหางคิ้วอีกฝ่ายมีเลือดซึม

“ท่านบาดเจ็บได้อย่างไร?” ซีซวนเอ่ยถามพลางขมวดคิ้ว

แต่พ่อบ้านฮุ่ยเพียงแค่แค่นหัวเราะเท่านั้น “บุรุษและสตรีไม่ควรอยู่ภายในห้องเพียงลำพัง ท่านคงไม่คิดว่าข้าจะปล่อยให้ท่านเข้าไปหรอกกระมัง”

“ข้าไม่ได้มีความคิดเช่นนั้น อามู่พาพ่อบ้านไปทำแผลเถอะ” ซีซวนไม่แม้แต่จะสนใจสายตาคัดค้าน และคำสั่งของนางมีหรือที่ชายหนุ่มคนนั้นจะไม่ปฏิบัติตาม

“ข้าเป็นพ่อบ้าน ณ จวนแห่งนี้ ท่านไม่...”

“ข้าขอเสียมารยาทแล้วท่านพ่อบ้าน” อามู่กล่าวขัด ก่อนที่เขาจะเข้าไปหิ้วปีกอีกฝ่ายออกไป พ่อบ้านฮุ่ยส่งเสียงก่นด่าชายหนุ่มมารยาททรามผู้นี้ตลอดทางจนกระทั่งลับสายตา ซีซวนถอนหายใจเบา ๆ พลางแทรกตัวเข้าไปสู่ห้องแห่งความวุ่นวาย

“นายท่านใจเย็น ๆ ด้วยเถอะขอรับ!” บ่าวชายผู้หนึ่งเอ่ยพลางพยายามหลบเชิงเทียนที่ถูกโยนไปรอบทิศ ห้องที่เคยสว่างก่อนหน้า กลับกลายเป็นเพียงแสงไฟสลัว ๆ

ซีซวนแตะไหล่ของบ่าวชายผู้นั้น พลางส่งสัญญาณให้เขาออกไป อาฟู่ที่เดินตามอยู่ไม่ห่าง จึงออกไปเช่นเดียวกับบ่าวคนนั้น ณ เวลานี้ภายในห้องที่มีเพียงแสงเทียนไม่กี่เล่มกับแสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านบานหน้าต่าง ซีซวนมองชายหนุ่มแสนองอาจในชุดสีดำขรึม อีกฝ่ายไม่ได้หันมามองหญิงงามเลยแม้แต่น้อย เขากลับเอาแต่จ้องมองฝ่ามือที่หยาบกร้าน ก่อนจะคว้าสิ่งของที่อยู่ใกล้มือเพื่อเขวี้ยงทิ้งอีกครั้ง

“ท่านต้องการทำลายข้าวของไปอีกนานเพียงใด?” ซีซวนเอ่ยขึ้นในที่สุด เมื่อหมอนใบหนึ่งเกือบพุ่งโดนใบหน้านาง

แม่ทัพเฉิงที่ได้ยินเสียงหวานเงยหน้าสบตากับเจ้าของเสียง พลันแววตาวูบไหว “ซิงเยียน...”

“ข้าไม่ใช่ท่านแม่ และข้าไม่ใช่พี่สาวของท่าน” ซีซวนกล่าวเสียงเรียบอีกครา แต่เฉิงซีห่าวกลับพุ่งมาประชิดตัวนาง พร้อมทั้งกุมไหล่เล็กทั้งสองข้างด้วยมือที่สั่นเทา

“ซิงเยียน ไม่ว่าจะต้องอยู่ภายใต้เงาของใคร ข้านั้นยินยอมทุกสิ่ง ได้โปรดเถิดอย่ากล่าวเช่นนี้เลย” ซีห่าวกล่าวเสียงสั่น พลางดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมอกแกร่ง