Home / รักโบราณ / โบยบินสู่คิมหันต์ / บทที่ 27.2 เด็กสาวเติบใหญ่

Share

บทที่ 27.2 เด็กสาวเติบใหญ่

last update publish date: 2026-10-09 13:04:11

ภายในห้องนอนกลิ่นสะอาดสะอ้าน ทั้งแสงเทียนสลัวและลมคิมหันต์ที่พัดผ่านเข้ามาภายในห้อง เร่งอาการซีซว

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • โบยบินสู่คิมหันต์   บทที่ 28.1 หญิงสาวระทมใจ

    “ท่านพ่อข้าทรมานนัก” ไท่ซูลี่หอบหายใจหนักหน่วง นางอยากปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกไปจากกาย แต่ทำได้เพียงฝืนกลั้นเท่านั้น“เจ้าเด็กไม่รักดี ริอ่านใช้ยาปลุกกำหนัดกับท่านแม่ทัพเฉิง หากข้าไม่ไหวตัวทันคงไม่สามารถพาเจ้าหลบสายตาฝูงชนได้” เสนาบดีไท่กุมศีรษะตนเอง ก่อนจะเดินไปเดินมานึกคำด่าลูกสาวตน“คำพูดที่เจ้าว่าจะทำให้ท่านแม่ทัพเฉิงยอมแต่งงานกับเจ้า มันคือเยี่ยงนี้เองรึ!”ซูลี่กัดฟันแน่น นางนึกถึงเถ้าแก่เนี้ยที่เป็นคนมอบแผนการนี้ให้แก่นาง นางอยากฆ่าหญิงสาวผู้นั้นเสีย แต่น่าเจ็บใจกว่าคือศัตรูตัวฉกาจนาง กลับได้อยู่ใกล้ชิดกับท่านแม่ทัพเฉิงแทน“โอ้! อะไรกันนี่~ สิ่งที่ข้าได้ยินคือเรื่องจริงงั้นรึ ท่านเสนาบดีไท่” เสียงนุ่มลึกดังขึ้นจากทางประตูห้องรับรอง สองพ่อลูกหันไปมองยังที่มาของเสียงโดยพร้อมเพรียงกัน“เจ้า!” ซูลี่ชี้นิ้วใส่อีกฝ่าย ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยอันใดเวยจางหมิ่นก็เดินยิ้มหน้าตาระรื่นเข้ามาในห้องนอน“ให้ข้าเดานะ ตัวยาที่พวกเจ้าใช้ คงจะเป็นยาเสน่หาไร้พัวพัน อื้ม!ฤทธิ์ยาตัวนี้รุนแรงนัก หากไม่ได้รับการถอนพิษภายในสองชั่วยาม มีหวังเจ้าได้กล

  • โบยบินสู่คิมหันต์   บทที่ 27.2 เด็กสาวเติบใหญ่

    ภายในห้องนอนกลิ่นสะอาดสะอ้าน ทั้งแสงเทียนสลัวและลมคิมหันต์ที่พัดผ่านเข้ามาภายในห้อง เร่งอาการซีซวนให้อยากปลดเปลื้องผ้าเสียให้ได้ อาฟู่ลูบแผ่นหลังนายสาวที่กำลังพยายามล้วงคออยู่ตรงบานหน้าต่าง ในยามนี้หว่างมู่ถูกห้ามไม่ให้เข้ามาข้างใน อันที่จริงแม้แต่อาฟู่เองก็ควรถูกห้ามด้วย ถึงกระนั้นเด็กสาวก็ยังคงเป็นห่วงนายตน“เป็นอย่างใดบ้างเจ้าคะนายหญิงน้อย” อาฟู่เอ่ยอย่างร้อนรน แต่ซีซวนยังคงโก่งคออ้วก “ท่านดื่มน้ำสักหน่อยเถอะเจ้าค่ะ”“...ออกไป” ซีซวนกัดฟันแน่น สัมผัสที่ฝ่ามือเล็กของบ่าวสาวลากผ่านแทบลุกเป็นไฟ “รีบออกไปเสีย!” ซีซวนหันไปตะคอกใส่อีกฝ่าย พลางจิกเล็บเข้ากับขอบไม้แน่นอาฟู่แทบอยากร้องไห้ให้ได้ แต่นางจำใจต้องทำตามคำสั่ง เด็กสาวรีบลุกขึ้นแล้วออกจากห้องนอนโดยเร็ว ในยามนี้นางต้องปกป้องคุณหนูให้พ้นจากอันตรายที่อาจเกิดขึ้นจากผู้ไม่หวังดียังไม่ทันที่คำปฏิญาณจะได้รักษา นายท่านเฉิงก็เดินมาพร้อมใบหน้าเรียบนิ่ง ในใจอาฟู่แทบสิ้นลมเสียให้ได้ นางรีบไปยืนขวางนายท่านเฉิงพลางเอ่ยเสียงหนักแน่น “ยามนี้คุณหนูยังไม่พร้อมรับรองท่านเจ้าค่ะ”เฉิงซีห่าวกดสายตามองอีกฝ่าย แม้ใบ

  • โบยบินสู่คิมหันต์   บทที่ 27.1 เด็กสาวเติบใหญ่

    ทั้งสามตกอยู่ภายในความเงียบงัน ฤทธิ์ของยาเป็นเช่นไร ทำไมซีซวนจะไม่รู้ หัวใจนางเริ่มเต้นแรงขึ้น พลางภาพในหัวขาวเบลอ หูอื้ออึงเสียจนแทบอยากวิ่งออกไปล้วงคอเสียให้ได้“ข้ารู้สึกคลื่นไส้นัก ขอตัวก่อน” ซีซวนรีบพูดรัวเร็วพลางก้าวยาว ๆ ออกไปจากจุดนี้โดยฉับพลัน เวยจางหมิ่นหันมายกยิ้มให้เฉิงซีห่าว ก่อนเดินตามหญิงสาวออกไปโดยเร็วซูลี่ที่อาการไม่แตกต่างกัน กลืนน้ำลายลงไปอย่างยากลำบาก นางไม่นึกว่าฤทธิ์ยาจะออกเร็วเพียงนี้ ใบหน้าหวานเริ่มแดงก่ำ ราวกับเห็นภาพหลอนเมื่อนางมองไปทางแม่ทัพเฉิงที่ราวกับมีหลายหน้าซีห่าวมองตามแผ่นหลังหญิงสาวที่ออกไปโดยเร็ว แม้จะขัดใจที่คุณชายเวยวิ่งตามแม่นางซินไป แต่เขาจะต้องส่งแขกให้เรียบร้อยเสียก่อน“วันนี้ก็ดึกมากแล้ว ขอเชิญทุกท่านเดินทางกลับโดยสวัสดิภาพด้วย” ซีห่าวลุกขึ้นก่อนเอ่ยเสียงราบเรียบชายหนุ่มปรายตามาทางซูลี่ที่ก้มหน้าซ่อนความแดงก่ำ ก่อนหันไปเอ่ยกับเสนาบดีไท่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล “ดูเหมือนสุราขวดนี้คงมีฤทธิ์แรงเกินไป ขอท่านเสนาบดีไท่พานางกลับไปพักผ่อนเสีย”เสนาบดีไท่มองไปทางลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน เขานึกย้อนไป

  • โบยบินสู่คิมหันต์   บทที่ 26.2 งานเลี้ยงที่เริ่มต้นขึ้น

    ซีซวนเมื่อเห็นใบหน้าแสนคุ้นเคย นางแทบด่าบรรพบุรุษอีกฝ่ายดังลั่น ถึงกระนั้นก็ทำได้เพียงกำหมัดแน่น แล้วปล่อยให้เรื่องราวดำเนินต่อไป โดยหวังว่าอรพิษร้ายตัวนี้จะไม่ทำแผนการนางพัง“คารวะท่านแม่ทัพเฉิง หวังว่าข้าจะไม่ได้มาช้าเกินไป” เวยจางหมิ่นเผยยิ้มกว้าง พลางกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณ “บารมีท่านยิ่งใหญ่นัก ขุนนางแต่ละคนที่มาในวันนี้ต่างก็ช่างมีชื่อเสียงทั้งสิ้น นับถือ ๆ”“ข้าไม่นึกว่าคุณชายเวยได้รับเทียบเชิญด้วย มิเช่นนั้นคงได้รอต้อนรับด้วยตัวเอง” ซีห่าวเอ่ยเสียงราบเรียบ“ช่างปะไร ช่างปะไร~ ข้าไม่ถือสาอันใดอยู่แล้ว” เวยจางหมิ่นหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง “อันที่จริงของขวัญที่ข้าจะมอบให้แก่ท่าน ข้าอยากมอบในนามข้าและซีเอ๋อร์ โอ้!เจ้าอยู่เสียไกลเลยมาตรงนี้เสียสิ” จางหมิ่นส่งเสียงเรียกหญิงสาวที่กำลังขมวดคิ้วแทบเป็นปมความน่าหงุดหงิดเริ่มก่อตัวในความคิดซีซวนจนแทบจะกลืนกินนาง นางรินสุราเสียจนเต็มแก้ว ยังไม่ทันได้ยกขึ้นดื่มเพื่อดับความโมโห เจ้าตัวการอย่างอรพิษเช่นเวยจางหมิ่น ดันส่งเสียงบอกตำแหน่งที่นั่งของนางจนได้ มีหรือที่คนร้ายกาจเช่นเวยจางหมิ่นจะไม่เจ้าเล่ห์เสียจ

  • โบยบินสู่คิมหันต์   บทที่ 26.1 งานเลี้ยงที่เริ่มต้นขึ้น

    ซีห่าวหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นเมื่อไป๋หลิ่งหงรายงานถึงสิ่งที่ได้รับรู้ เมื่อวานนางลักลอบหนีออกจากจวน เพื่อไปกระทำสิ่งนี้เองหรือ ยิ่งคิดซีห่าวยิ่งเผยรอยยิ้มร้าย เขาส่ายศีรษะเพียงเล็กน้อย ท่าทางที่แลดูสบายใจเช่นนี้เล่นเอาจิตใจของไป๋หลิ่งหงแทบดิ่งออกจากอก“นางอยากให้ข้ากลายเป็นคนเถื่อนเช่นนั้นรึ!” ซีห่าวเอ่ยขึ้นในที่สุด เขานึกขันนักที่คนเช่นนางกล้าคิดวางแผนต่ำช้าเช่นนี้ได้เป็นโชคดีของชายหนุ่มที่ได้ส่งคนไปสอดส่องถึงในโรงเตี้ยม แต่เดิมเขาตั้งใจไว้ว่าจะปล่อยวางเรื่องของนาง หญิงสาวอยากทำเช่นไรก็จะไม่ก้าวก่ายนางอีก แต่...“ถ้าเช่นนั้นก็ให้แผนของนางสำเร็จไปเลยดีหรือไม่ เจ้าว่าอย่างไรสหายสนิทของข้า” แม้รอยยิ้มร้ายของแม่ทัพหนุ่มจะยังไม่จางหายไป แต่น้ำเสียงของเขาช่างดูสุขสมนัก“ท่านชื่นชมในตัวแม่นางไท่งั้นรึ! ข้านึกว่าท่านแอบชอบแม่นางซินเสียอีก” ไป๋หลิ่งหงเบ้ปาก พลางบ่นพึมพำกับตัวเอง“ปากมากเสียจริง แม่นางไท่ก็ดูเป็นหญิงที่เพียบพร้อมอยู่หรอก แต่ข้าอยากเห็นความสิ้นหวังในดวงตาของหญิงเจ้าเล่ห์เสียยิ่งนัก ว่ายามที่เห็นตนเองตกอยู่ในหลุมพรางที่เป็นคนขุดขึ้น

  • โบยบินสู่คิมหันต์   บทที่ 25.2 แผนการของเด็กสาว

    ซีซวนวางกล่องไม้ขนาดเล็กไว้บนโต๊ะ พร้อมทั้งกระดาษแผ่นหนึ่งที่นางเป็นคนเขียนขึ้นมาด้วยตัวเอง “ภายในกล่องนี้คือยาเสน่หาไร้พัวพัน เป็นยาปลุกกำหนัดชั้นดีที่ไร้สี ไร้กลิ่น แม้แต่เข็มเงินก็ไม่สามารถตรวจสอบได้ เพียงหยดเดียวก็สามารถทำให้ท่านแม่ทัพเฉิงโหยหาแต่เจ้าตลอดค่ำคืน เจ้าจะได้เสพสุขสมที่แม้แต่แม่นางซินก็ไม่ได้รับอย่างไรละ”“เจ้าจะให้ข้าใช้ยาปลุกกำหนัดกับท่านแม่ทัพเฉิงหรือ!” ซูลี่เบิกตากว้าง วิธีไร้คุณธรรมเช่นนี้ แม่นางผู้นี้ช่างหาญกล้านัก“เป็นอันใด เพียงวิธีนี้ท่านถึงจะได้แต่งงานกับท่านแม่ทัพเฉิง ท่านไม่สนใจหรือ” ซีซวนหัวเราะเสียงหวานแสนกังวาน นางเปิดกล่องเผยเห็นขวดยาสีขาวหิมะ “อีกสองวันแม่นางซินก็จะจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ต้อนรับท่านแม่ทัพเฉิง ท่านก็นำสุราฤทัยไร้โศกของโรงเตี้ยมข้าไปเป็นของกำนัลเสียสิ เพียงผสมลงไปหนึ่งหยด ด้วยกลิ่นสุราอันหอมหวานคงกลบตัวยาได้แน่”“เจ้า” ซูลี่ขมวดคิ้วเพียงเล็กน้อย “เจ้าเอาจริงรึ” น้ำเสียงหวาดหวั่นเพียงน้อยของแม่นางไท่ แลดูแล้วเหมือนคนที่สนใจในข้อเสนอ“เห็นข้าเป็นคนพูดเล่นหรือ” ซีซวนหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง นางส่งกระดาษแผ่นในมือให้ซู

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status