8 - ใจเย็นพ่อครู

8 - ใจเย็นพ่อครู

เธอเคยบอกหรือยังว่า..

เธอเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ คงเพราะเธอโตมาพร้อมเมียพ่อหลายคน

ถึงแม้ว่ามันจะทำให้เธอไม่เคยเหงาก็เถอะ

แต่เธอก็เกลียดมันอยู่ดี

ฮูฮา ฮูฮา เช้า ตื่น สู้ สู้ สู้ เฮ เฮ เฮ

โปรดปรานสะดุ้งเฮือกลุกนั่งบนเตียง งัวเงียยกมือสางผมดำยาวเอี้ยวหน้ามองท้องฟ้ายังไม่ทันสางดีด้วยซ้ำเมื่อเสียงเด็กในค่ายดังกระหึ่ม

เฮ้อ.. เธอทอดถอนใจแล้วล้มตัวลงนอนต่อ เอาผ้าห่มปิดมิดศีรษะจมตัวเองอยู่ในความมืด พยายามถอยห่างความคิดถึงคืนนี้ ทว่าทำไม่ได้

พรวด...

เธอสะบัดผ้าห่มออกแล้ววางขาลงกับพื้นเดินไปยังหน้าต่าง ลอบมองนักมวยในค่าย ส อรุณกำลังออกกำลังกายยามเช้า และเธอมองเห็นร่างสูงใหญ่เป็นหนึ่งในจำนวนนักวิ่ง

“ฮึ” เสียงแค่นดังเบา ๆ แล้วพาร่างระหงเข้าห้องน้ำ ในเมื่อเธอเลือกตกลง ฉะนั้นทำมันให้สุด ๆ เลยโปรดปราน

โปรดปรานควานหาเสื้อผ้าที่เอามาแล้วถอยหลังออกยืนเอามือเท้าสะเอว

“ทำไมฉันถึงเอามาแต่เสื้อคอโปโล” คิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อยยามมองเสื้อผ้าในกระเป๋ามีแต่พวกกางเกงยีนส์ เสื้อกีฬาแสนเรียบง่าย แล้วโน้มตัวลงหยิบเสื้อยืดรัดรูปมาตัวหนึ่ง สีขาวและเสื้อชั้นในสีดำ โก่งคิ้วสูงอย่างสาวเจ้าเล่ห์ ขยับมุมปากคล้ายยิ้มแต่ไม่เชิงเสียทีเดียวแล้วจัดการแต่งตัวเพื่อออกไปทานข้าวเช้าพร้อมคนอื่น

เธอมองตัวเองในกระจกพยักหน้าเรียกขวัญในตนเอง ทั้ง ๆ ที่ยามปกติเธอเป็นพวกมั่นใจในตนเองสูงอยู่แล้ว แต่กับสิวากร อะไร ๆ มันไม่ง่ายเลย เธอพบว่าการจะควบคุมสิวากรให้อยู่ในอุ้งมือยากกว่าสิ่งใดทั้งสิ้นที่เธอเคยทำมา

โปรดปรานพาเรือนร่างอวบอิ่มเข้าสู่ห้องทานอาหารเช้า ส่งรอยยิ้มให้แม่ตรึงใจทันทีเมื่อสังเกตว่าแม่ตรึงใจดูตกตะลึงไปบ้างยามกวาดสายตามองเสื้อผ้าแปลกตา

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ น้าตรึงใจ” นั่นเห็นไหม เธอไม่ยอมเรียกแม่ตรึงใจว่า ‘แม่’ ทำสีหน้าเรียบเฉยขณะดึงเก้าอี้ออกนั่งลงยังเก้าอี้ตัวเดิมที่เธอนั่งเมื่อวาน

“อรุณสวัสดิ์จ้ะ เช้านี้น้าทำข้าวต้ม”

แม่ตรึงใจเองเมื่อได้ยินโปรดปรานเรียกตนเองว่า ‘น้า’ จะให้เธอทำเช่นไรได้ จึงตามน้ำแทนตัวเองว่าน้าเช่นกัน หมุนตัวกลับไปยังหม้อเล็กตักข้าวต้มส่งให้

“วันนี้หนูโปรดตื่นเช้านะคะ”

“ค่ะ ปกติตื่นเช้าอยู่แล้วค่ะ พ่อครูสถิตคุณล่ะคะ เมื่อวานนี้โปรดลืมไปเลยว่าพ่อปลื้มฝากเหล้ามาให้ อยู่ในกระเป๋าของโต้ง”

“ยังไม่ออกมาจากห้อง แต่ว่าถ้าได้ออกมาก็ยังไม่มาทานข้าวเช้าหรอก ขานั้นน่ะ เดี๋ยวนี้รักนกเขาเสียยิ่งกว่าตัวเอง เช้ามาต้องไปจ๊ะจ๋าให้น้ำให้ข้าวก่อนจะมานี่”

โปรดปรานก้มหน้าลอบยิ้มเมื่อแม่ตรึงใจพูดเสียยืดยาว

“เห็นนกเขาดีว่าตัวเองน่ะดีแล้วแม่” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลัง ก่อนที่เธอจะรู้สึกถึงไออุ่นของฝ่ามือที่จงใจปัดลูกผมท้ายทอยเบา ๆ แล้วนั่งลงใกล้กัน “ผมขอไข่ลวกด้วยสองฟอง”

“สองฟองเลยหรือเสือ”

“อืม..ไม่ดีกว่าครับ ขอสามฟองเลยแล้วกัน คืนนี้ผมต้องใช้แรง”

พรวด... แค่ก ๆ

โปรดปรานสำลักข้าวต้มจนหน้าแดง มือควานหาทิชชูแต่สิวากรหยิบมาเช็ดปากให้เองเสียก่อน แล้วส่งน้ำยื่นจ่อที่ปาก

“รีบร้อนอะไรขนาดนั้นเจ้โปรด ค่อย ๆ กินก็ได้นะ ไม่มีใครแย่ง” สิวากรเอ่ยเย้าด้วยเสียงกระเซ้า “ขอบคุณครับแม่” เขารับข้าวต้มมาจากแม่ตรึงใจ ปรุงด้วยพริกไทยและกระเทียมเจียว

“เดี๋ยวสายกว่านี้เฮียจะออกไปรับพระแสน เจ้โปรดลงไปดูพวกเด็ก ๆ แล้วกัน”

“ทำไมต้องจัดแจงสั่งด้วย โปรดทำแบบนี้มาตลอดหลายปีแล้ว” เธอกวนข้าวต้มไปด้วยขณะที่พูดอึมอำในลำคอ

“อืม..”

สิวากรรับคำพยักหน้าเข้าใจอยู่คนเดียวจนโปรดปรานต้องหันไปมอง แล้วถึงกลับเป็นฝ่ายหูแดงเมื่อปะทะนัยน์ตาเสือแวววาวพิกล จึงรีบร้อนวางช้อนผลุนผลันลุกขึ้น

“โปรดอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนเลยนะคะน้าตรึงใจ”

ครืด...

“ขี้ขลาด” สิวากรเอ่ยลอยไปตามลมแบบตั้งใจให้โปรดปรานได้ยิน  แต่คงเพราะอายหรืออะไรสักอย่างเขายังไม่แน่ใจนัก ทำให้เธอไม่หยุดทะเลาะด้วยเหมือนเคย เร่งฝีเท้าไปยังโถงชานเรือนแล้วเขาก็ได้ยินเสียงร่มสะบัดกางออก จึงค่อยขยับมุมปากยิ้มเล็กน้อย

“เสือไปแกล้งแหย่หนูโปรด”

“จะได้คุ้นชินไงครับแม่ อีกหน่อยถ้ามาเป็นสะใภ้จะมาเอาแต่ใจหน้างอไม่ได้แล้ว”

“เสือพูดจริงหรือ?”

คราวนี้เฮียเสือถึงกับลืมตัวสบถออกมา เพราะเสียงทุ้มที่พูดลอยมาหาใช่ใครที่ไหน คือ พ่อครูสถิตคุณ ที่บัดนี้ถัดฝีเท้าเร็วบนพื้นไม้ ทำตาโตเบิกกว้างพราวระยับระงับความดีใจไม่อยู่ ลากเก้าอี้จนเสียงดังแล้วนั่งลงตรงข้าม เขามองเห็นหนวดเหนือริมฝีปากพ่อครูกระดุกกระดิก - ฮึ คล้ายกับตัวอะไรสักอย่างเวลาดีใจ

“แต่งเมื่อไร ให้พ่อหาฤกษ์เลยไหม”

“พ่อจะออกนอกหน้ามากไปหน่อยหรือเปล่า หนูโปรดเขายังไม่มีท่าทีอะไรเลย” แม่ตรึงใจพูดพลางว่าข้าวต้มตรงหน้าพ่อครูสถิตคุณ

“เอ้ย...แม่ ลองไอ้เสือมันพูดแบบนี้แสดงว่าชัวร์แล้ว” น้ำเสียงร่าเริงขึ้นอีกหลายเท่า “เอาแบบนี้ เดี๋ยวพ่อไปหาท่านเจ้าอาวาสที่วัด สักวันมะรืนแล้วกัน ดูฤกษ์ไว้ก่อน เร็วสุดนี่ สามเดือนทันไหมไอ้เสือ”

“ใจเย็นพ่อครู” สิวากรวางช้อนแล้วเช็ดปากเรียบร้อย “เดี๋ยวผมอาบน้ำแล้วไปรับพระแสนเลย ส่วนเทียนหอมให้ลุงพรตไปรับแล้วกันนะครับ”

พูดจบสิวากรพลันลุกจากเก้าอี้ตรงไปทางฟากห้องนอนตนเอง ยิ้มกริ่มไปตลอดทาง แว่วเสียงพ่อครูยังตะโกนดังไล่หลัง

“เฮ้ย! ไอ้เสือ เสือออออ” พ่อครูสถิตคุณยกมือเกาศีรษะ “อะไรกันแม่ จู่ ๆ เจ้าเสือก็พูดขึ้นมา มันจะทำให้คนแก่ดีใจเก้อหรือเปล่า”

“โธ่พ่อ อย่างเสือไม่พูดเป็นเล่นเหมือนพระแสนหรอก แม่ว่าคราวนี้เสือคงเอาจริงแล้ว หลังจากมองหนูโปรดมาตั้งนาน”

“เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน พ่อเพิ่งได้คุยกับไอ้ปลื้ม ดูท่ามันก็อยากดองกับเราเต็มแก่ แต่ติดที่หนูโปรดยังไม่เอาด้วย” พ่อครูนิ่วหน้าครุ่นคิด “ไม่รู้ว่าไอ้ปลื้มมันไปทำท่าไหน หนูโปรดมารอบนี้ดูอ่อนลงเยอะ”

“อย่าเที่ยวเดาเลยพ่อครู หนูโปรดยังไงเสียก็เป็นคนเด็ดขาดคล้ายเจ้าเสือลูกเรา แข็งกับแข็ง ไม่รู้ว่าจะเป็นใครกันที่เป็นฝ่ายอ่อนลงให้ใคร”

พ่อครูสถิตคุณเมื่อได้ฟังภรรยาสุดที่รักและเคารพเอ่ยเพียงสั้น ๆ ทว่าแยกแยะนิสัยได้ตรงจุดของทั้งคู่ ถึงกับอึ้งงันไป

เอาว่ะ ลองดูสักตั้งไอ้เสือลูกพ่อ

ร่มของเจ้โปรดเป็นร่มคันใหญ่พอประมาณ ตัวร่มสีขาวเมื่อกางออกแล้วราวกับจุดด่างบนสนามหญ้าญี่ปุ่นตัดเรียบสีเขียว ยามเมื่อโปรดปรานพาร่างอวบอิ่มเดินลัดไปยังโรงยิมของค่ายมวย ส อรุณ

ภายในช่องท้องม้วนตัวเป็นลูกกลม ส่งเสียงราวกับมีผีเสื้อนับล้านกำลังกระพือปีก

คืนนี้ มัดจำ

สองคำที่ยังวนเวียนอยู่ไม่อาจสลัดทิ้งออกไปจากสมองอันเฉียบคมได้เลย สองนัยน์ตาเพ่งมองทางทอดยาว ทุกสิ่งถูกปลายร่มปิดบังไว้ดั่งตัวเธอที่ปกปิดตัวตนมาโดยตลอด

“เจ้โปรด..”

เสียงบิ๊กโต้งเอ่ยทักเมื่อโปรดปรานเดินมาถึงหน้าโรงยิม มือเรียวสวยเกร็งกระชับด้ามร่มก่อนจะวาดมือสะบัดหุบรวบไว้ในอุ้งมือ

“เช้านี้เด็ก ๆ เป็นยังไงบ้าง”

“ไอ้พวกเด็ก ๆ มันคุ้นเคยดีกับค่าย ส อรุณอยู่แล้วครับเจ้ ว่าแต่เจ้เถอะ” โต้งเดินนำเจ้โปรดไปยังด้านในโรงยิม “เป็นไงบ้าง”

“ก็ดี”

“ก็ดี คำนี้เจ้โปรดไม่เคยพูดมาก่อน” บิ๊กโต้งเดินวนรอบตัว กวาดสายตามองจนทั่ว “ต้องมีอะไรแน่เลย อยากเล่าให้โต้งฟังไหม”

โปรดปรานปรายตามองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของโต้งแล้วถอนหายใจ โต้งเองถือว่าเป็นเพื่อนสนิทอีกคน เพราะตัวเธอนั่นไม่คบใครหรือเรียกให้ถูกไม่มีใครคบนอกจากน้อง ๆ

“ฉันอายุเท่าไรแล้วโต้ง”

“ถึงกลับจำอายุตัวเองไม่ได้ สงสัยอาการหนัก”

“นายว่าฉันแก่เกินไปไหม”

เสียงทุ้มแหบเสน่ห์ต่ำเบาลงอีกยามเอ่ยคำถามนี้แก่โต้งทั้งที่ดวงหน้ายังมองตรงไปบนเวทีมวย ที่ซึ่งพวกเด็กในค่ายเริ่มขึ้นไปลองซ้อมวัดสนามกันแล้ว

“แก่เกินไปสำหรับอะไรล่ะเจ้โปรด”

“ความสัมพันธ์ทางกาย หรือเซ็กซ์”

บิ๊กโต้งถึงกับถลึงตาเบิกกว้าง ทว่าโปรดปรานคงไม่เห็นเพราะนัยน์ตาคมดั่งแขกยังจับจ้องไปยังนักมวยคนหนึ่ง

“ไอ้แคล้วคลาด เจ้เลือกมันขึ้นชกชิงแชมป์”

“อ้าว จู่ ๆ เปลี่ยนเรื่องนะเจ้” บิ๊กโต้งบ่นอุบเพราะตัวเองกำลังตั้งใจฟัง แต่โปรดปรานกลับหันเหความสนใจไปเรื่องมวย “มันก็พอฟัดพอเหวี่ยงกับบิ๊กบอยค่าย ส อรุณหรอกนะ แต่หมัดไม่หนักเท่า”

“อย่างน้อยก็ไม่ใช่ชานนท์”

“ถือว่าโชคดีที่ชานนท์แขวนนวมไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเฮียเสือไม่ปล่อยให้รอดหรอกนะเจ้”

คราวนี้โปรดปรานหันกลับไปจ้องบิ๊กโต้งตรง ๆ แน่วแน่จนบิ๊กโต้งเสียวสันหลังวาบ ในใจคิดว่ามีเรื่องแน่ ๆ

“เฮียเสือจะยอมล้มมวยถ้าเจ้ยอมเสียตัวให้สี่เดือน” เจ้โปรดพูดโพล่งไม่มีปี่มีขลุ่ยจนบิ๊กโต้งตกใจหน้าเหวอ

“ห๊า!”

“เบา ๆ สิ เรื่องแค่นี้ทำตกใจไปได้”

“ตกใจ! โต้งยิ่งกว่าตกใจเรียกได้ว่าตื่นตระหนกจนขนลุกไปถึงง่ามตูด”

“โต้ง!”

“ก็ได้ โต้งไม่พูดเล่นแล้ว” โต้งผ่อนลมหายใจยาวสงบสติยกมือทาบอก “เอาล่ะ แล้วเจ้ตกลงไปแล้วใช่ไหมถึงได้ถามขึ้นมาเรื่อง อะไรนะ ความสัมพันธ์ทางกาย คำหรูเป็นบ้าเลยเจ้”

“ใช่ ตอนแรกว่าจะไม่ขอร้องแล้ว แต่ในไลน์กลุ่มพวกน้อง ๆ บอกว่าไอ้เสี่ยเป๊กมันยกพานพุ่มมาแล้ว ดูท่าจะพาผู้ใหญ่มาพูดเจรจาสู่ขอ”

“เจ้ก็เลยหน้ามืดเพราะความหล่อของเฮียเสือใช่ไหม”

“ไม่ตลกนะโต้ง” เธอเค้นเสียงพูดลอดไรฟัน “เจ้เห็นข้อความไม่รู้จะทำยังไง หน้าไอ้เป๊กมันลอยมา เจ้เลยไปขอร้องเฮียเสือให้ช่วยออมมือให้หน่อย”

“ฮ่ะ ฮ่า เจ้ก็รู้ว่าเฮียเสือชอบเจ้มานาน”

โปรดปรานเงียบงันไป เบือนหน้ากลับจ้องแต่เวทีมวยทั้งที่ภายในปั่นป่วน

“ใช่ ที่คิดไว้แต่แรกไม่ใช่แบบนี้ ตั้งใจจะใช้ความชอบของเฮียเสือให้ออมมือกับนักมวยเราลงหน่อย ทว่า…”

“เป็นเจ้ที่พลาดท่า แล้วเผลอตกลงเพราะต้องเอาชนะพ่อปลื้มสินะ”

โปรดปรานหันกลับมามองโต้งตรง ๆ ยิ้มบางเบาเพราะเขารู้ใจเธอจริง ๆ

“ใช่ โต้งเข้าใจเจ้เสมอ”

“ฮึ แล้วที่นี่ยังไง ตั้งใจจะถามอะไรโต้ง เอาตรง ๆ เจ้”

นิสัยของโปรดปรานเป็นคนตรง ๆ ไม่เคยอ้อมค้อม คิดสิ่งใดพูดสิ่งนั้น เช้านี้โต้งเลยได้เจอคำถามชนิดที่ทำให้บิ๊กโต้ง LGBT ตัวพ่อคิดหนัก

“เจ้ต้องการควบคุมเฮียเสือ ต้องการทำให้เฮียเสือหลง ให้เฮียเสือยอมทุกอย่าง เจ้ต้องทำยังไง”

บิ๊กโต้งนักมวยเก่าค่ายศรเพชรจัดได้ว่าเป็นตัวพ่อเรื่องบนเตียง มารวมค่ายทีไรเป็นได้กินเด็กต่างค่ายโดยไม่มีใครระแคะระคาย ทว่าพอได้ยินคำขอของโปรดปรานเท่านั้น ทำเอาบิ๊กโต้งอยากใช้ส้นตีนก่ายหน้าผากแทนท่อนแขน ยิ่งจ้องดวงหน้าแขกของเจ้โปรดที่มีสีหน้ามุ่งมั่นเอาจริง ยิ่งทำให้บิ๊กโต้งปวดขมับ

เอาไงดีว่ะ เจ้โปรดอ่อนหัดขนาดนี้จะไปรุกฆาตเฮียเสือได้ยังไง