ท่านฮ๋องสมองกลับหรอเพค่ะ

หลินหลานถอยหลังจนแผ่นหลังชนผนังอิฐที่เย็นเฉียบตั้งแต่ปลายจรดปลายเท้า สายตาพล่านมองแผงอกกว้างแกร่งของอ๋องเต้ที่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ปนกับอากาศเย็นของยามราตรีลอยมาจะที่จมูก ทำให้นางรู้สึกอึดอัดจนต้องเอียงหน้าหนีไปอีกทาง ทั้งที่รู้ดีว่าไม่มีที่ให้หลบหนีไปได้อีกแล้ว

“คอยรับใช้ข้างกายทุกวันงั้นหรือเพคะ?” หลินหลานทวนคำเสียงต่ำ แววตาสะพรั่งด้วยความไม่อยากเชื่อ “ฝ่าบาท... หม่อมฉันโดนกักบริเวณอยู่ในตำหนักเงียบๆ แบบนี้ก็ดีอยู่แล้วเพคะ ให้หม่อมฉันอยู่อย่างไร้ตัวตนในตำหนักร้างนี้แหละ เหมาะสมที่สุดแล้ว ไม่รบกวนใคร ไม่ถูกใครรบกวน”

ฮ๋องเต้เลิกคิ้วคู่เข้มขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือไปแตะผนังอิฐข้างแก้มเนียนของนาง กักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนทั้งสองข้างอย่างสมบูรณ์ ไม่ให้หลบเลี่ยงแม้แต่นิดเดียว “ปกติสนมคนอื่นหากได้รับโอกาสเช่นนี้ คงดีใจจนลืมตาย แต่นี่เจ้ากลับปฏิเสธอย่างไม่มีรีรอ... หลินซินเอ๋อร์ เจ้ากำลังทำให้ข้ารู้สึกว่า การบังคับเจ้า มันน่าสนุกกว่าการตามใจเจ้าเสียอีก”

‘ไอ้หมอนี่มันเป็นมาโซคิสต์หรือไงวะ!’ หลินหลานคิดในใจอย่างขมขื่น สบตาฮ๋องเต้ด้วยสีหน้าปลงตกที่สุด “หม่อมฉันปรารถนาความสงบเพคะ และการไปอยู่ใกล้ฝ่าบาท ก็คือศูนย์รวมของความวุ่นวายที่สุด สนมรักอีกสามคนของท่านคงได้แห่กันมาจิกหัวหม่อมฉันวันละแปดรอบพอดี แบบนั้นไม่เรียกว่าคอยรับใช้ แต่เรียกว่าไปรับกรรมแทน!”

“ใครกล้าจิกหัวเจ้า?” ฮ๋องเต้ตรัสเสียงเรียบเย็น แต่แฝงความดุดันจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้าน “วังหลังแห่งนี้ข้าเป็นใหญ่ ใครกล้าแตะต้องคนที่ข้าให้คอยรับใช้ข้างกาย แม้แต่ปลายเส้นผมเส้นเดียว ก็ต้องถามข้าก่อน”

“แต่หม่อมฉันกลัวเจ็บเพคะ!” หลินหลานโพล่งออกมาอย่างเหลืออด ทั้งที่รู้ว่าพูดกับผู้เป็นฮ่องเต้แบบนี้เสี่ยงตัวนัก “การต้องไปรบรากับเหล่าสนมผู้ทรงอิทธิพลของท่าน หรือการต้องไปรองรับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของท่านเอง มันเสี่ยงต่อชีวิตและแขนขาของหม่อมฉันมาก! ขาเคยบอกแล้วไงว่า... ขากลัวเจ็บ”

ฮ๋องเต้ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสดใสที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างจริงจัง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอทำให้บารมีอันน่าเกรงขามที่เคยปกคลุมรอบกายดูอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด “เจ้ากลัวเจ็บ... แต่เจ้ากลับกล้าปีนหน้าต่างกลางดึกเพื่อจะกระโดดลงมาเนี่ยนะ?”

“ก็นั่นมัน... หม่อมฉันลังเลอยู่ไงเล่า!” หลินหลานเถียงหน้าดำหน้าแดง รู้ตัวว่าถูกจับได้แต่ก็ยังดึงดัน “ถ้าเห็นว่ามันสูงไปจนเสี่ยงเจ็บ หม่อมฉันก็ไม่กระโดดหรอก! หม่อมฉันแค่... แค่หาทางออกอื่นเฉยๆ”

“เอาล่ะ... ไม่ว่าจะอย่างไร คำสั่งข้าถือเป็นเด็ดขาด” อ๋องเต้ถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว ปล่อยให้นางได้หายใจสะดวกขึ้น ท่าทางกลับคืนสู่ความนิ่งสุขุมตามเคย “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ปลดโทษกักบริเวณของสนมห้า! และให้นางย้ายไปช่วยงานข้าที่ห้องพระอักษรทุกวันยามเช้า”

“ฝ่าบาท!” หลินหลานร้องประท้วงอย่างไม่คิดคาด “ทำไมถึงต้อง...”

“หากเจ้าขัดคำสั่งราชโอการ... โทษคือการโบยยี่สิบที” อ๋องเต้ยิ้มกวนโทโส พลางก้มลงกระซิบข้างหูของนางจนขนลุกซู่ “การโดนไม้โบยหนาๆ ตีลงบนเนื้อ... ข้าประกันได้เลยว่า มันเจ็บยิ่งกว่าการตกหน้าต่างอย่างแน่นอน”

หลินหลานกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ เพียงได้ยินคำว่า ‘โดนโบย’ แผ่นหลังของนางก็เย็นวาบราวกับถูกน้ำแข็งลูบไล้! ร่างกายสั่นเล็กน้อยไม่ใช่จากความหนาว แต่จากภาพที่คิดตามมาถึงความเจ็บปวดที่จะตามมา

‘ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ฮ่องเต้เผด็จการ!’ หลินหลานกัดฟันข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ย่อตัวลงทำความเคารพอย่างกึ่งเชื่อฟังกึ่งจำยอม “รับด้วยเกล้าเพคะ... ฝ่าบาท!”

ฮ๋องเต้มองท่าทีฮึดฮัดของสตรีตรงหน้าด้วยความพึงพอใจที่ซ่อนอยู่ แววตาอ่อนโยนลงมากกว่าที่เคยเป็น ก่อนจะหมุนตัวทะยานร่างหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้หลินหลานยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้าช่องหน้าต่างที่เพิ่งหลุดรอดไปได้

“หนีก็ยาก... แถมยังต้องไปเป็นเบ๊ให้ฮ่องเต้ปัญญาอ่อนนี่อีก!” หลินหลานบ่นพึมพำกับตัวเองขณะเดินกลับเข้ามาภายในห้อง ปิดหน้าต่างและลั่นกลอนด้วยความหงุดหงิด “ไม่ได้การ... แต่การไปห้องพระอักษรก็ดีเหมือนกันนะ อาจจะมีแผนที่แผนผังวังหลวง หรือบันทึกเก่าๆ เรื่อง ‘เหวเซียนหลิง’ ซ่อนอยู่ก็ได้ ถ้าเจอทางกลับบ้านจริงๆ... ไม่ว่าจะยากเย็นเพียงใด หม่อมฉันต้องพยายาม!”

นางเดินไปนั่งบนขอบเตียง มองเงาตัวเองที่สะท้อนบนพื้นผิวนิ่งของแจกันดินเผา ความหวังเล็กๆ ที่คิดว่าจะได้กลับสู่โลกเดิมยังคงอยู่ แต่เส้นทางข้างหน้าดูจะคดเคี้ยวและอันตรายไม่น้อย “ฮ่องเต้... ไม่ว่าท่านจะคิดอะไรอยู่ หม่อมฉันไม่ได้มาเพื่อเป็นของใคร และไม่ได้มาจะอยู่ที่นี่ตลอดไป” เสียงของนางแผ่วเบาแต่หนักแน่น “รอเถอะ... สักวันหม่อมฉันจะหาทางกลับไปให้ได้”