ให้ฉันไปด้วยนะฝ่าบาท

แสงอรุณรุ่งสางส่องสว่างกระทบยอดหลังคาตำหนักในเขตวังหลวงด้วยแสงสีทองนวลอุ่นไอ แม้เพิ่งจะรุ่งริ่ง แต่เสี่ยวถาวก็ตื่นแต่เช้าตรู่ด้วยความวุ่นวายใจ จัดเตรียมชุดเสื้อผ้าชั้นในและเสื้อชั้นนอกผ้าไหมปักลายดอกเหมยสีฟ้าอ่อนให้หลินหลานอย่างพิถีพิถัน ทั้งเกลี่ยรอยยับจนเรียบเนียน ทั้งจัดทรงผมให้เรียบร้อยสง่างาม สายตาของสาวใช้เต็มไปด้วยความกังวลปะปนกับความหวังที่แสนจะเบ่งบาน

“พระสนมเพคะ ทรงแต่งกายให้เรียบร้อยและสง่างามที่สุดนะเพคะ วันนี้เป็นวันแรกที่ฝ่าบาททรงโปรดให้เข้ารับใช้ใกล้ชิดในห้องพระอักษร” เสี่ยวถาวจัดชายเสื้อและรอยพับให้นายตนอย่างเบามือราวกับจับดอกไม้ “หากพระสนมคอยรับใช้เอาอกเอาใจฝ่าบาทให้ดีจริงๆ บางทีอาจจะได้เป็นที่โปรดปรานขึ้นมาจริงๆ ก็ได้นะเพคะ! ชีวิตที่นี่คงจะดีขึ้น”

หลินหลานหมุนตัวมองภาพตัวเองในกระจกเงาผืนใหญ่พลางถอนหายใจยาวอย่างไร้เรี่ยวแรง “โปรดปรานอะไรกันเล่าเสี่ยวถาว ข้าไปที่นั่นก็เพราะโดนขู่ว่าจะโดนโบยต่างหากล่ะ ไม่ใช่เพราะทรงเมตตาแต่อย่างใด”

นางยกมือขึ้นลูบเบาๆ ที่แผ่นหลังและบั้นท้ายตัวเอง นึกถึงคำขู่เรื่องไม้โบยหนาๆ ที่ดังก้องในหูเมื่อคืนนี้ แล้วก็ยังรู้สึกสยดสยานไม่หาย ความกลัวเจ็บมันฝังลึกจนขึ้นสมองจริงๆ!

“เอาเถอะ… ถือเสียว่าไปทำงานออฟฟิศยามเช้าก็แล้วกัน” หลินหลานพึมพำปลอบใจตัวเอง ก่อนจะก้าวเท้าออกจากตำหนักฝูซิน มุ่งหน้าไปตามทางเดินหินลาดที่นำไปสู่ใจกลางวัง สู่ห้องพระอักษรอันเป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจและหน้าที่

...

ณ ห้องพระอักษรขนาดใหญ่ที่เงียบสงบ กลิ่นหมึกจีนเข้มข้นและกลิ่นกระดาษเก่าอบอวลไปทั่วห้อง แถวชั้นวางตำราเรียงรายกันสูงตระหง่านหลายสิบชั้นจากพื้นจรดเพดาน บรรยากาศร่มรื่นและเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านบานหน้าต่างไม้และเสียงกระดาษเสียดสีกันเบาๆ

ฮ๋องเต้นั่งประทับอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งขนาดใหญ่ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองฎีกาแผ่นหนาในมือด้วยความตั้งใจ พลางช้อนสายตาขึ้นมองสตรีที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ

หลินหลานย่อตัวลงทำความเคารพตามระเบียบอย่างถูกต้อง “หม่อมฉัน สนมห้า มาคอยรับใช้ตามพระราชโองการแล้วเพคะ”

ฮ๋องเต้วางพู่กันในมือลงบนแท่นรอง พลางพินิจมองร่างบอบบางในชุดสีฟ้าอ่อน ใบหน้าสะอาดหมดจดปราศจากเครื่องประดับฉูดฉาดหรือทาแต้มสีแดงเข้มเหมือนเหล่าสนมคนอื่น แต่กลับดูสดใส สบายตา และมีเสน่ห์อย่างประหลาดที่ยากจะอธิบาย

“งานของเจ้าไม่ซับซ้อน” ฮ๋องเต้เอ่ยเสียงเรียบ พลางชี้ไปที่มุมโต๊ะด้วยท่าทางสุขุม “คอยฝนหมึก รินชา และจัดเก็บฎีกาที่ข้าตรวจเสร็จแล้วให้เป็นระเบียบเรียบร้อย… ทำได้หรือไม่?”

“รับด้วยเกล้าเพคะ” หลินหลานตอบรับอย่างว่าง่าย ก้มหน้าลงตามมารยาท

นางเดินเข้าไปยืนข้างโต๊ะ จับแท่งหมึกดำค่อยๆ ฝนลงบนแท่นหินอย่างตั้งอกตั้งใจ แม้ช่วงแรกจะเกร็งและทำท่าจะมือไม่ถนัดอยู่บ้าง แต่เพราะความฉลาดและหัวไวที่สะสมมาจากยุคปัจจุบัน ทำให้นางจับจังหวะการทำงานได้อย่างรวดเร็วและราบรื่นในเวลาไม่นาน

ทว่า… สายตาของหลินหลานกลับไม่ได้หยุดอยู่แค่งานตรงหน้า นัยน์ตาคู่สวยคอยกวาดมองไปยังชั้นวางตำราขนาดใหญ่ด้านหลังฮ่องเต้อย่างมีเลศนัย เปรียบเสมือนคนที่กำลังตามหาอะไรบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่างานที่ได้รับมอบหมาย

‘ชั้นหนังสือเยอะขนาดนี้… ต้องมีแผนที่ผังภูมิประเทศวังหลวง หรือบันทึกเกี่ยวกับตำนาน ‘เหวเซียนหลิง’ แน่ๆ!’ หลินหลานคิดในใจ หัวใจเริ่มเต้นตึกตักด้วยความหวังที่เพิ่งผลิกลางขึ้นมา

เมื่อเห็นฮ๋องเต้ก้มหน้าก้มตาอ่านฎีกาอย่างเคร่งเครียด นิ้วมือเคลื่อนไหวตามหน้ากระดาษอย่างสม่ำเสมอ หลินหลานจึงทำเป็นค่อยๆ ขยับตัวทีละนิด ก้าวเท้าช้าๆ ไปจัดระเบียบม้วนกระดาษบนชั้นวางที่อยู่ไม่ไกล พลางกวาดสายตาอ่านชื่อเรื่องและหมวดหมู่บนสันหนังสืออย่างรวดเร็ว

ฮ๋องเต้ที่ทำทีเป็นจดจ้องฎีกา จริงๆ แล้วสายตาคู่คมกลับคอยสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของนางผ่านมุมสายตาตลอดเวลา รอยยิ้มเสน่หาฉายวูบขึ้นที่มุมปากอย่างรู้ทันอย่างเงียบๆ

‘คิดจะแอบหาอะไรอยู่กันแน่ สนมห้า…’ ฮ๋องเต้คิดในใจ พลางแกล้งทำเป็นถอนหายใจยาว แล้วยกมือขึ้นนวดขมับราวกับเหน็ดเหนื่อย “หมึกหมดแล้ว…”

หลินหลานสะดุ้งเล็กน้อย รีบถอยกลับมารินชาและฝนหมึกเพิ่มให้ทันทีด้วยท่าทางกระตือรือร้น “ฝ่าบาททรงเหน็ดเหนื่อยจากการตรวจราชการ ลองจิบชาร้อนๆ ผ่อนคลายพระวรกายก่อนนะเพคะ”

ฮ๋องเต้ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ สายตาจ้องมองใบหน้าหวานที่พยายามทำตัวเนียนอย่างจับผิด “เจ้าดูสนใจชั้นตำราด้านหลังข้าเป็นพิเศษนะ หลินซินเอ๋อร์… อ่านออกด้วยหรืออย่างไร?”

หลินหลานชะงักไปแป๊บหนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มซื่อๆ ปนเกร็ง “หม่อมฉันพอจะอ่านออกเขียนได้บ้างเพคะ แค่เห็นหนังสือเยอะแยะก็เลยรู้สึกแปลกตา อยากรู้ว่ามีเรื่องอะไรบ้าง ไม่ได้มีสิ่งใดเป็นพิเศษหรอกเพคะ”

“งั้นหรือ?” ฮ๋องเต้เลิกคิ้ว ยื่นมือไปหยิบฎีกาม้วนใหม่ขึ้นมา “พรุ่งนี้ข้าต้องออกไปตรวจราชการนอกวัง แถบเทือกเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ… งานในห้องพระอักษรคงต้องงดไปก่อน”

คำว่า ‘ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ’ ทำเอาหูของหลินหลานผึ่งขึ้นมาทันที!

‘ทิศนั้น… นั่นมันทิศทางของเหวเซียนหลิงนี่หว่า!’

หลินหลานเผลอก้าวก้าวเข้าไปโดยไม่รู้ตัว โพล่งถามออกไปก่อนจะคิด “ฝ่าบาทจะเสด็จไปเทือกเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือหรือเพคะ?! หม่อมฉัน… หม่อมฉันขอติดตามเสด็จไปด้วยได้หรือไม่เพคะ!”