แอบหนีวัง

เสียงตึงตังและเสียงตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยวของสนมเอกเฉินค่อยๆ ไกลออกไป จนกระทั่งความเงียบสงบกลับคืนสู่ตำหนักฝูซินอีกครั้ง เสี่ยวถาวที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าห้องนอนรีบถอนหายใจยาวเหยียด ถูมือที่เย็นเชียบไปมาด้วยความโล่งอกที่ไม่ถูกเอาเข้าไปด้วย ก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูห้องเข้ามาหานายตน เสียงฝีเท้าค่อยๆ ย่ำลงบนพื้นไม้ราวกับกลัวจะทำให้ใครตกใจ

“พระสนมเพคะ... พระสนมเอกเฉินเสด็จกลับไปแล้วเพคะ แต่นี่มัน... มันอันตรายเกินไปแล้วนะเพคะ!” เสี่ยวถาวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ตาแดงก่ำด้วยความกังวล “ทรงไปหักหน้าพระสนมเอกเช่นนั้น หากนางนำเรื่องนี้ไปกราบทูลฝ่าบาท พระสนมจะไม่ยิ่งเดือดร้อนหรือเพคะ? พระองค์ทรงกริ้วเป็นหนักแน่”

หลินหลานซึ่งนอนแผ่อยู่บนเตียงไม้สี่เสาถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางพลิกตัวหันมามองสาวใช้ด้วยสายตาอ่อนโยน “เสี่ยวถาวเอ๋ย... ถ้าข้าเอาแต่นั่งก้มหน้ารับกรรม ยอมให้คนอื่นตบปากตบท้องตามใจชอบ ข้าคงได้ตายเจ็บๆ ก่อนจะได้หาทางกลับบ้านพอดี”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่ทั้งนั้นแหละ” หลินหลานลุกขึ้นนั่ง พลางยกมือขยี้เส้นผมเบาๆ ให้เข้าที่ “สิ่งที่ข้าต้องทำตอนนี้ ไม่ใช่การมานั่งเอาอกเอาใจใครในวังหลัง แต่คือการหาทางออกไปจากวังหลวงแห่งนี้ต่างหาก”

หลินหลานเริ่มลำดับความคิดในหัวอย่างเป็นระบบ สถานที่แรกอย่าง ‘เหวเซียนหลิง’ ที่เสี่ยวถาวเล่าให้ฟังยังคงเป็นเป้าหมายหลัก ที่นั่นดูเหมือนจุดที่มีโอกาสมากที่สุด แต่นางที่ถูกสั่งกักบริเวณอยู่ตอนนี้ มีทหารเฝ้าหน้าประตูตำหนักตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง การจะเล็ดลอดออกไปทางหน้าประตูโดยไม่ให้ใครจับได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แถมถ้าถูกจับได้ แผนอาจพังทลายทั้งหมด

‘ต้องหาทางสำรวจเส้นทางรอบตำหนักก่อน หาจุดอ่อนที่เขายามไม่ถึง’ หลินหลานคิดในใจ ขณะที่สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้อง มุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

...

ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักทรงงานอันกว้างใหญ่และเงียบสงบ

อ๋องเต้นั่งอยู่หลังโต๊ะพระอักษรไม้ชิงชันลวดลายวิจิตร ในมือถือพู่กันค้างไว้กลางอากาศนานเกินกว่าปกติ หยดหมึกหยดลงบนกระดาษแต่เขาไม่ได้สนใจ สายตาจ้องมองข้ารับใช้คนสนิทอย่าง ‘ขันทีหลิว’ ที่กำลังก้มรายงานเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตำหนักฝูซินเมื่อช่วงสายของวันด้วยความตั้งใจ

“เรียนฝ่าบาท... พระสนมเอกเฉินเสด็จไปที่ตำหนักฝูซินจริงพะยะค่ะ แต่พระสนมคนที่ห้าทรงปฏิเสธที่จะรับการลงโทษ และยังกล่าวอ้างพระนามของฝ่าบาท จนพระสนมเอกเฉินต้องเสด็จกลับไปอย่างขุ่นเคืองพะยะค่ะ”

อ๋องเต้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มสายหนึ่งปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างยากจะสังเกต “นางกล้าเอาชื่อข้าไปอ้างข่มขู่สนมเอกเชียวหรือ?”

“พะยะค่ะ... แถมพระสนมคนที่ห้ายังทรงเอ่ยกับพระสนมเอกด้วยว่า หากอยากจะลงโทษนาง ต้องไปขอพระราชทานอนุญาตจากฝ่าบาทเสียก่อน” ขันทีหลิวรายงานตามจริงโดยไม่ปิดบังสิ่งใด

“หึ... มารยาฉลาดขึ้นนิดหน่อยนี่” อ๋องเต้วางพู่กันลงบนที่วาง พลางเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบาย “เดิมทีข้านึกว่านางจะร้องไห้คร่ำครวญเมื่อถูกกักบริเวณ แต่กลับกลายเป็นว่านางสามารถรับมือสนมเอกได้ด้วยตนเอง แถมยังดู... มีความสุขดีเสียด้วย?”

“เอ่อ... จากที่สายสืบรายงาน พระสนมคนที่ห้าทรงเสวยและนอนหลับได้ตามปกติ ไม่ได้มีท่าทีโศกเศร้าเลยสักนิดพะยะค่ะ”

คำรายงานนั้นทำให้อ๋องเต้รู้สึกจี๊ดขึ้นมาในอกอีกครั้ง สตรีผู้นี้ถูกเขาสั่งกักบริเวณแท้ๆ แต่กลับนอนหลับปุ๋ยได้อย่างสบายใจ! นางไม่ได้แคร์เขา ไม่ได้คิดถึงเขา และไม่ได้แยแสบทลงโทษใดๆ เลยจริงๆ หรือ? หัวใจที่เคยเย็นชากลับเริ่มรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“ขันทีหลิว...”

“พะยะค่ะฝ่าบาท?”

“คืนนี้... เตรียมการให้ข้า จะไปตรวจดูตำหนักฝูซินเสียหน่อย” อ๋องเต้ตรัสเสียงเรียบ แต่แววตาแฝงความอยากรู้อยากเห็น “ข้าอยากจะดูนักว่า สนมคนที่ห้าผู้ไม่เคยคิดจะรักข้า... กำลังทำอะไรอยู่กันแน่!”

...

ตกดึก คืนนี้แสงจันทร์ทอประกายนวลตาสาดส่องลงมาทำให้พื้นดินสว่างไสวราวกับกลางวัน สายลมเย็นพัดผ่านบานหน้าต่างของตำหนักฝูซินนำพากลิ่นหอมดอกไม้ป่าเข้ามา

หลินหลานแอบลุกขึ้นมาจากเตียงนอนหลังจากที่เสี่ยวถาวหลับไปแล้ว นางสวมชุดสีเข้มที่ดูคล่องตัวและกลมกลืนกับความมืด ก่อนจะค่อยๆ ย่องไปที่บานหน้าต่างด้านหลังตำหนัก ซึ่งเชื่อมต่อกับสวนหินร้างที่ไม่มีทหารยามเฝ้าอยู่ ตรงนี้คือจุดเดียวที่นางพอจะมองเห็นทางออก

นางก้มลงมองความสูงของหน้าต่างจากพื้นด้านนอก แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ‘สูงประมาณเมตรกว่าๆ... ถ้ากระโดดลงไปแล้วข้อเท้าพลิก มันต้องเจ็บแน่ๆ เลยว่ะ’ นางยืนลังเลก้มๆ เงยๆ มือยกขึ้นจับขอบหน้าต่างแต่ก็ถอยกลับทุกที

ขณะที่หลินหลานกำลังยืนลังเลอยู่ตรงขอบหน้าต่างด้วยความกลัวเจ็บ สายตาคู่หนึ่งจากบนต้นไม้ใหญ่ใกล้ตำหนักก็กำลังจ้องมองพฤติกรรมประหลาดของนางอยู่อย่างเงียบๆ

เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทของอ๋องเต้ที่แอบเร้นกายมาในยามค่ำคืน หรี่ตาลงมองสตรีที่กำลังทำท่าทางแปลกๆ อยู่ตรงหน้าต่าง เขาแอบมาโดยไม่ให้ใครรู้ เพียงเพราะอยากเห็นด้วยตาเอง

‘สตรีผู้นี้... คิดจะทำอะไรของนางอีก?’ อ๋องเต้คิดในใจ พลางเฝ้ามองดูนางด้วยความสนใจที่เริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่นางเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่าถูกจับตามองอย่างใกล้ชิด