01.1

01

ลิ้นกับฟันเจอกันทีไรก็เรื่องใหญ่

จากที่เคยอยู่บ้านตัวเองดี ๆ กลับกลายเป็นถูกไล่ออกมาให้อยู่บ้านหลังใหม่ซึ่งอยู่ห่างจากในตัวเมืองไม่มากนัก ซึ่งเป็นของขวัญหลังแต่งงานที่พ่อของคนโปรดและพ่อมาก่อนร่วมกันหุ้นซื้อให้เป็นชื่อของลูกชายทั้งสองคน

แม้ว่าคนโปรดไม่ได้เต็มใจที่จะมาอยู่เท่าไรนัก แต่ก็ไม่อาจขัดใจพ่อได้จึงจำใจยอมขนข้าวขนของมาที่นี่

ระหว่างที่กำลังยกกระเป๋าลงจากท้ายรถ ก็มีเสียงท่อรถดังกระหึ่มแล่นมาถึงบริเวณหน้ารั้วบ้านก่อนจะเลี้ยวเข้ามา รถสปอร์ตคันสีแดงจอดเทียบข้างรถของคนโปรด ชายหนุ่มเปิดประตูลงมาจากรถด้วยท่าทีสบาย ๆ ก่อนที่ชายร่างสูงราว ๆ ร้อยเก้าสิบเห็นจะได้ก้าวเท้าเดินมาหยุดอยู่อีกฝั่งใกล้กับคนโปรด พอมาเทียบกันจริง ๆ คนโปรดก็เพิ่งจะสังเกตว่าตัวเองเตี้ยกว่าอีกฝ่ายเยอะพอสมควรทั้งที่เขาเองก็สูงถึงร้อยเจ็ดสิบ

ใบหน้าคมเข้มยกยิ้มให้คล้ายทักทายกัน พลางดึงมือข้างหนึ่งที่ล้วงกระเป๋ากางเกงออกมาเพื่อถอดแว่นตาดำที่ตนเองใส่อยู่

คงจะคิดว่าตัวเองเท่มากอย่างนั้นสินะ?

คนโปรดยังคงนิ่งเฉย ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรกับมาก่อน พลางยกกระเป๋าใบสุดท้ายลงจากรถก่อนจะใช้กุญแจที่พอให้มาไขประตูเข้าไปพร้อมกระเป๋าลากใบใหญ่สองใบ

มาก่อนยกยิ้มมุมปากเอาดุนลิ้นกระพุ้งแก้มมองการกระทำของคนโปรดพลางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ทำเป็นไม่สนใจกันแต่จริง ๆ ก็ใจเต้นแรงเพราะความหล่อของเขาอยู่ล่ะสิ ถึงได้รีบเดินหนีไป คงกลัวว่าเขาจะจับได้ คิดว่าเขารู้ไม่ทันหรือยังไง

เคยเป็นแฟนกันมาตั้งสี่ปีเห็นสายตาก็รู้แล้ว ไม่ผิดแน่!

ห้องนอนใหญ่มีแค่ห้องเดียว ส่วนอีกห้องเป็นห้องรับแขกอาจจะใหญ่ไม่เท่ากับอีกห้องแต่ก็ไม่เล็กจนเกินไป คนโปรดเลือกที่จะใช้ห้องนี้เป็นห้องนอนตัวเอง เพราะไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับอีกคน ที่ไม่เลือกห้องนอนใหญ่เพราะคาดไว้แล้วว่ามาก่อนคงไม่ยอมแน่นอน อย่างนั้นจึงตัดปัญหาตั้งแต่ตอนนี้เสียดีกว่า

ใช้เวลาเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้เกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนจะจัดมุมทำงานภายในห้องเพื่อที่จะได้ไม่ต้องจ้างช่างมาทำห้องเพิ่มให้เสียเวลา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มรำคาญ คนโปรดรู้อยู่แล้วว่าหน้าประตูเป็นใคร เพียงแต่ไม่อยากสนทนาด้วยจึงทำเป็นไม่สนใจ ทว่าอีกฝ่ายก็ยังไม่หยุดสร้างความกวนใจให้แก่กัน

ร่างเพรียวทอดน่องตรงมาถึงประตู ถอนหายใจออกมาราวกับคนหนักอกหนักใจ หากเป็นอย่างที่เคยได้ยินมาว่าถอนหายใจมากทำให้แก่เร็ว คาดว่าอีกไม่นานหน้าเขาคงเหี่ยวย่นแน่

“มีอะไร”

“ก็แค่มาทักทาย ไม่คิดว่าจะนอนแยกห้องกับกู”

“ทักทายแค่นี้ใช่ไหม เสร็จแล้วก็ถอยออกไป”

“อะไรวะ!คุยกับผัวตัวเองสักนาทีมันจะขาดใจหรือไง”

“เออ ถอยไป” มือเล็กผลักร่างสูงให้ถอยออกจากห้องก่อนจะปิดประตูและล็อกกลอนตามเดิม

คนโปรดไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับอีกฝ่ายมากนัก เขายังจัดการเรื่องของตัวเองไม่เสร็จ ไม่อยากจะเสียเวลากับอะไรไร้สาระ ดูก็รู้ว่าจงใจจะแกล้งปั่นประสาทกัน

คิดว่าเขาจะดูแฟนเก่าตัวเองไม่ออกหรือยังไง

นึกแล้วยังเจ็บใจพ่อตัวเองไม่หายที่จับเขามาแต่งงานกับไอ้ตามาก่อนนี่!

ก่อนหน้านี้เขาเรียนปริญญาโทอยู่ที่ฝรั่งเศสประมาณสองปี ก่อนจะเริ่มทำงานที่บริษัทชื่อดังโดยมีรุ่นพี่ที่เรียนมาด้วยกันช่วยแนะนำ ทำงานเป็นดีไซเนอร์ออกแบบเสื้อผ้าอยู่ที่นั่นได้ปีกว่า ๆ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ต่าง ๆ มาอย่างเต็มที่ ก่อนลาออกกลับมาสานต่อธุรกิจแบนเสื้อผ้าของพ่อที่ประเทศไทย

ระยะเวลาภายในสามเดือนคนโปรดทำให้ยอดขายพุ่งขึ้นมาได้อย่างน่าเหลือเชื่อ แม้ว่าแบรนด์ Chaucer จะเป็นที่รู้จักทั้งในและต่างประเทศอยู่แล้ว แต่มันก็ยิ่งดีขึ้นไปอีกหลังจากที่เขาได้เริ่มทำงาน ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี

แต่แล้ววันหนึ่งคุณปิติภัทร วรากุลปรีชาทรัพย์ พ่อของคนโปรดนัดไปทานข้าวเย็นด้วยกันที่ร้านอาหารชื่อดังใจกลางเมือง ชมวิวบรรยากาศตอนกลางคืนจากชั้นดาดฟ้า

ในตอนแรกคนโปรดคิดว่าเป็นการฉลองเรื่องยอดขายของบริษัทภายในครอบครัวของเรา แต่ทว่าเมื่อมาถึงกลับมาอีกครอบครัวที่เขารู้จักเป็นอย่างดีนั่งอยู่ด้วย

ระหว่างทานข้าวมีการพูดคุยเรื่องต่าง ๆ ราวกับไม่เจอกันมานาน ก่อนจะเริ่มเข้าประเด็นสำคัญที่ต้องการจะพูดจริง ๆ

การแต่งงานของเขากับมาก่อนเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจากการตัดสินใจของผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งที่เคยตกปากรับคำกันไว้ตั้งแต่สมัยไหนก็ไม่รู้

คนโปรดพูดเชิงปฏิเสธไปแล้ว อ้างว่ายังไม่พร้อมบ้างอะไรบ้าง แต่สุดท้ายสิ่งที่พ่อทำคือหาฤกษ์ให้เร็วที่สุด เพราะกลัวลูกชายเพียงคนเดียวจะขึ้นคาด อีกทั้งไม่อยากผิดคำพูดตัวเอง ไหนจะที่ทั้งคู่เคยเป็นแฟนกันมาก่อนเรื่องนี้ทั้งสองครอบครัวต่างรับรู้มาโดยตลอด ยังรู้ด้วยว่าเขากับมาก่อนเลิกรากันไปแล้ว แต่ก็ยังจับมาแต่งงานกัน

‘เรือล่มในหนอง ทองจะไปไหน’ คำที่พ่อพูดในวันนั้น เขาอยากตอกกลับเสียจริงว่าทองที่ว่ามันมีแต่ทองปลอมทั้งนั้น!!!

ไอ้คนที่สมควรจะช่วยต่อต้านกลับนั่งนิ่ง ทำหน้าตาราวกับผู้ชนะยิ้มเยาะเย้ยตอนเห็นเขาอยู่ไม่สุข สุดท้ายมาก่อนก็ตอบตกลงที่จะแต่งงานโดยไม่โต้แย้งใด ๆ หากเป็นแต่ก่อนเขาคงบิดหูอีกฝ่ายให้ยานไปถึงพื้นแล้วแน่ ๆ

พลันความหงุดหงิดในใจสงบลงคนโปรดก็เก็บข้าวของจำเป็นใส่กระเป๋าสะพายแบรนด์ดังของไทยเพื่อเดินทางไปบริษัท ถึงเวลาที่เขาต้องกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว

.

.

“ในส่วนของชายกระโปรงถ้าเปลี่ยนเป็นสีที่เด่นกว่านี้หน่อยคุณโปรดว่าดีไหมคะ?” เลขาสาวออกความคิดเห็น

“เดี๋ยวเอาให้ฝ่ายออกแบบลองทำมาเสนออีกทีในห้องประชุมแล้วกันครับ”

“ได้ค่ะ”

ณิชาเก็บแฟ้มการออกแบบบนโต๊ะมาถือไว้ ก่อนจะเดินออกไปปล่อยให้เจ้านายของเธอได้ใช้เวลาทำงานในส่วนที่เหลือ

คนโปรดพยายามมองจุดผิดพลาดและแก้แบบที่ฝ่ายออกแบบส่งมาให้ ที่เสนอมาก็สวยดีแต่เขาคิดว่าควรทำให้มันเป็นเอกลักษณ์อีกสักหน่อย ไม่อย่างนั้นก็คงซ้ำกับแบรนด์อื่น ๆ ไม่เป็นที่น่าจดจำ

และนี่คงเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้แบรนด์เสื้อผ้าของพ่อเขาเป็นที่รู้จักมากยิ่งขึ้น เพราะความใส่ใจทุกรายละเอียดของคนโปรดทำให้ลูกน้องในบริษัทกระตือรือร้นอยู่เสมอ ไม่เช่นนั้นก็จะถูกแก้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะเป็นที่พอใจ

----- โปรดอย่าหย่าก่อน -----

Talk Talk

เอาตอนแรกมาเสิร์ฟแล้วค่าาา ความมั่นหน้ามั่นใจอาจจะดูน่าหมั่นไส้นิดหนึ่งนะคะ (ไม่นิด) ย้ำอีกครั้งว่าเรื่องนี้ดราม่าเท่าหางอึ่ง อันนี้เพิ่งจะตอนแรก ความแสบของพระเอกมันจะเริ่มตั้งแต่ตอนที่สองเป็นต้นไปค่ะ แม่ ๆ กำยาพาราไว้ให้แน่น หรือถ้ามืออีกข้างยังว่างเตรียมไม้เรียวไว้ตีไอ้ลูกเขยตัวดีด้วยก็ได้ค่ะ 5555555555