บทที่8

หลังจากดูพลุจบ ผมก็พาเธอไปซื้อนมสดกลับมากินกันก่อนนอนที่ห้อง ห้องของเธอ

"พี่ไม่อยู่หลายวันนะ" เพราะผมต้องบินไปงานเปิดตัวไฮเปอร์คาร์รุ่นล่าสุดที่ต่างประเทศเพื่อนำเข้ามาเป็นน้องใหม่ที่โชว์รูม

"หลายวันคือกี่วัน" หลายวันของผมคือสามวัน ไม่รู้ว่าเป็นหลายวันสำหรับเธอด้วยรึเปล่า

"จะหนีเที่ยว?" 

"ป่าวซะหน่อย" คำถามรู้ทันจากผมทำเธอเลิ่กลั่กรีบยกแก้วนมสดที่ผมวางไว้ให้มาดื่ม แต่สายตายังคงแอบเหล่มองมาเล็กน้อย 'หึ' แสบมั้ยละ เพราะอย่างนี้ผมถึงไม่บอกวันกลับที่แน่นอน เก็บไว้หาเรื่องรอทำโทษเด็กแสบน่าสนุกกว่าเยอะ

จุ๊บ

"นมเลอะ พี่เช็ดให้"

"..."

"ฮัลโหล ลูกแพร" ฉันพึ่งเคลียร์ซีรีย์และงานบ้านเสร็จซึ่งหมดเวลาไปถึงสองวัน เลยอยากจะใช้วันว่างไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนสนุกๆ ซะหน่อย

"ว่าไงจ๊ะสาว"

"ไปดื่มไปแดนซ์กันมั้ย"

"สี่ทุ่มกลับไม่เอานะ" สงสัยนางจะเข็ดจากครั้งก่อน เพียงแต่วันนี้ทางสะดวกปลอดโปร่งมาก ฉันดูต้นทางมาแล้ว

"ใครบอก ร้านปิดเท่านั้นค่ะ"

"โอเคดิล เดี๋ยวฉันโทรหาแนนนี่ให้วนรถรับ"

"โอเค บายยยย"

และแน่นอนว่าชุดคืนนี้มันต้องจัดเต็มไม่ต้องกลัวพี่แฝดบ่นไม่ต้องห่วงว่าใครจะเอาเสื้อกันหนาวมาให้ใส่ บอกแล้วไงว่าทางสะดวก

"ยัยโฟ แกเริ่ดมาก"

"สวยใช่มั้ยละ"

"ก็สวยแต่น้อยกว่าฉัน" ยัยแนนนี่จีบปากจีบคอได้น่าหมันไส้มาก ทำฉันกับลูกแพรพร้อมใจกันเบะปากมองบน หันไปถ่ายรูปเล่นกันสองคน ปล่อยให้คนสวยเขาขับรถมั่นๆ ไปคนเดียว

"สุดท้ายก็มาร้านพี่ติณ"

"ก็จะได้เมาได้เต็มที่ไง" ร้านพี่ติณนี่แหละ เหมาะที่สุดแล้วสะดวกและปลอดภัยไม่มีใครกล้าเข้ามาเคลมพวกเราแน่นอน ถึงมี ฉันก็มั่นใจว่าลูกน้องพี่ติณจะต้องช่วยได้ทัน เพราะงั้น คืนนี้ฉันกับเพื่อนๆ สามารถปล่อยจอยได้เต็มที่

"เอ๊ะ!"

"เป็นไรไป ลูกแพร"

"แกแน่ใจนะว่าพี่ติณไม่อยู่"

"แน่ใจสุดสุด"

"หรอ งั้นฉันคงตาฝาด" ยัยแพรนี่กลัวพี่ติณจนหลอนไปแล้วแน่ๆ ฉันยังไม่เห็นกลัวเลยสักนิด

อีกเหตุผลที่ฉันเลือกร้านนี้ก็เพราะดนตรีดีมาก ส่วนนักร้องไม่ต้องพูดถึงเป็นพี่นิวพี่ชายสุดหล่ออีกคนของฉันเอง ถึงไม่ใช่พี่แท้ๆ แต่ก็สนิทกันมากเพราะเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก พี่นิวหันมายักคิ้วทักทายฉันหนึ่งที ก่อนจะหันไปโปรยเสน่ห์แจกรอยยิ้มให้สาวๆ ที่มายืนกรี๊ดหน้าเวทีจนฉันไม่สามารถแทรกตัวบางๆ นี้เข้าไปได้

จนถึงเวลาของดีเจนั่นแหละ ฉันกับเพื่อนๆ ถึงได้พากันไปแดนซ์หน้าเวทีโชว์ลีลาโยกย้ายเบาเบา แต่ที่ไม่เบาเห็นจะเป็นยัยแนนนี่ที่ใช้พื้นที่ได้เปลืองมาก

'รู้มั้ยว่าเธอน่ารัก ตอนเมา

โอ้ธารารัตน์ เบาเบา

แต่ไม่ตกหลงหลุมรักคนเมา ไม่เอาหรอก'

...

ผมคิดไว้แล้วไม่มีผิด ทันทีที่ลงจากเครื่องเสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นเป็นข้อความจากผู้จัดการในร้านที่ส่งมารายงานตามที่สั่งไว้ แต่ภาพที่เห็นทำไม้เรียวในมือผมสั่น ตัวเล็กกับเสื้อผ้าน้อยชิ้น เกาะอกรัดๆ กับกางเกงยีนส์ขาสั้นกุด เกล้าผมสูงยิ่งเผยให้เห็นผิวขาวเนียน ไหนจะก้อนกลมๆ ที่ล้นขึ้นมาอีก จากที่ตั้งใจจะกลับไปเก็บกระเป๋าที่คอนโดก่อนก็ต้องเปลี่ยนใจขับรถตรงเข้าร้านทันที

"อุ้ย" ร่างบางสะดุ้งเฮือกกับสัมผัสจากมือหนาที่ยื่นมาวางทาบเนินเนื้อส่วนที่โผล่พ้นออกมาจากเกาะอกสีดำ จนกระทั่งจมูกทรงสวยได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยถึงได้คลายความกังวลลงไปได้บ้าง อย่างน้อยก็ไม่ใช่ใครอื่น

"เด็กดื้อต้องโดนลงโทษยังไงดีนะ" อยู่ๆ เสียงทุ้มที่กระซิบดังข้างหู ก็ทำขนแขนเรียวลุกซู่เหมือนในร้านปรับอุณหภูมิให้เย็นลงจนติดลบ ไหนว่าไปหลายวันไง หลอกกันนี่

"โฟไม่ดื้อ"

"หึ" ถึงอย่างนั้น ตัวเล็กก็ยังมีสติพอสามารถจำผมได้ทันทีทั้งๆ ที่ผมยืนซ้อนอยู่ข้างหลัง แถมยังเงยหน้าขึ้นมาเถียงผมได้ทันควันอีกด้วย 

คนโตกว่าจัดการอุ้มคนตัวเล็กเหมือนซ้อมอุ้มเด็กเดินออกจากร้านตรงไปที่รถทันที พาตัวเราทั้งคู่นั่งลงฝั่งคนขับ พร้อมขยับเบาะหนังถอยหลังให้มีพื้นที่พอให้ร่างสูงทำโทษร่างบางได้

"พี่ติณ โฟมากับเพื่อน"

"อืม เดี๋ยวแนนนี่ไปส่งลูกแพร"

"ฮือ โฟอยากกลับกับเพื่อน"

"ไม่มีสิทธิ์​ต่อรองนะ"

"พี่ติณนั่นละ... อื้อ" 

ใจผมมันร้อนเกินกว่าจะรอให้เธอพูดจบรีบโน้มไปกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังจะพูดอะไรไม่เข้าหู เปลี่ยนเป็นเปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานผสมกลิ่นแอลกอฮอล์​เบาบางชวนให้ผมยิ่งอยากลองชิมให้มากกว่านี้

"อื้อ พะ พี่ติณ" เสียงหวานร้องประท้วงขออากาศหายใจ ซึ่งผมก็ใจดีให้เวลาเธอพักเพียงเสี้ยววินาที

จุ๊บ

"ยะ อย่าแกล้ง" 

"ไม่แกล้ง"

"พี่ทำโทษโฟอยู่"

มือหนาออกแรงอุ้มคนน้องให้นั่งคร่อมตักแกร่งในท่าทางที่ล่อแหลมจนอะไรต่อมิอะไรแนบชิดมีเพียงกางเกงของเราทั้งคู่กั้นกลางเอาไว้

จับสองแขนเรียวมาคล้องคอราวกับกลัวว่าเธอจะซุกซนจนเผลอไปโดนอะไรที่ยังไม่ควรสัมผัส

 

 

 

 

 

#Cr. เพลง ธารารัตน์ : ยังโอม