ตอนที่ 16 ลายประทับปรากฏ

“เอาล่ะมู่เฉิน เรามาปลดพันธสัญญากันเถอะ” ถิงถิงหันไปกล่าวกับมู่เฉินที่แอบนั่งซาบซึ้งใจกับความสัมพันธ์พ่อลูกระหว่างถิงถิงกับเมิ่งสือ

ซึ่งแตกต่างจากครอบครัวเขา บิดามักมีงานราชกิจทำให้ยุ่งวุ่นวายตลอด พอมีเวลาจิตใจและความหวังของบิดามารดามักมุ่งไปทางรัชทายาทอันดับหนึ่งซึ่งก็คือพี่ชายเขาเสิ่นไห่หนานนั่นเอง

“อาเฉิน!” ถิงถิงเห็นเงือกหนุ่มนิ่งเงียบไปจึงเรียกเขาออกมาเสียงดัง คราวนี้มู่เฉินสะดุ้งได้สติแล้วหันกลับมามองหน้าเธอทันที

“เมื่อครู่เธอเรียกฉันว่ายังไงนะ” มู่เฉินถามกลับไป

“อาเฉินไง ทำไมหรือ?” ถิงถิงตอบคิ้วขมวดเล็กน้อย มู่เฉินทำหน้าปูเลี่ยนชอบกล

‘เพศเมียตัวนี้ เมื่อก่อนหากไม่เรียกเขาว่ามู่เฉิน ก็เรียกหนุ่มรูปงาม โฉมงาม หรืออะไรที่น่าขนลุกกว่านั้น แต่นี่หันมาเรียกเขาอย่างสนิทสนม’

‘แม้นเธอดูเปลี่ยนไปคล้ายเพศเมียกลับใจได้แต่ไม่รู้ว่าเสแสร้งแกล้งทำอะไรหรือเปล่า เขาไม่ควรมองเยว่ถิงถิงในแง่ดีเกินไป ต้องระวังตัวเอาไว้ก่อน’

“เดี๋ยวเราปลดพันธสัญญาคู่ครองก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นแล้ว เธอเรียกฉันว่าคุณชายรองเสิ่นจะเหมาะกว่า” มู่เฉินกล่าว มีความเย่อหยิ่งในน้ำเสียง

‘ชิ สมเป็นเงือกราชวงศ์จริงๆ สามีแบบนี้เก็บไว้ไม่ได้มีแต่จะกดหัวภรรยาเปล่าๆ’ ถิงถิงนึกรังเกียจพวกหยิ่งยโสหัวสูงแบบนี้ รีบๆตัดขาดกันไปโดยเร็วได้ยิ่งดี

“อืม..คุณชายรองเสิ่น” ถิงถิงเปลี่ยนการเรียกขานเขาอย่างเสียมิได้

“เอาล่ะลุงกู่ หนูต้องรบกวนลุงแล้วล่ะค่ะ” ถิงถิงหันไปหาญาติสนิทอีกคนที่เป็นหมอผีประจำเผ่า ผู้ทำหน้าที่ผูกพันธสัญญาคู่ครองให้เธอก่อนหน้านี้ ตอนนี้ต้องรบกวนให้เขาปลดมันออก

หมอผีกู่พยักหน้าให้หลานสาว จากนั้นก็เรียกมู่เฉินมายืนเคียงข้างถิงถิง ก่อนยกไม้เท้าประจำกายขึ้นมา ยื่นไปด้านหน้าทั้งคู่แล้วเริ่มร่ายคาถาอะไรบางอย่างที่ถิงถิงฟังไม่เข้าใจ

‘ภาษาอะไรน่ะเหมียวเหมี่ยว ฟังไม่รู้เรื่องเลย’ ถิงถิงถามระบบ

[ภาษาโบราณน่ะพวกนักบวชเรียนรู้สืบทอดต่อกันมา ความจริงเธอก็เป็นหนึ่งในสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ หากต่อไปมีพลังวิญญาณแล้วอยากเรียนรู้ภาษากับเวทมนตร์โบราณก็ทำได้]

‘หา! นอกจากพลังวิญญาณพลังพิเศษอะไรพวกนี้ ยังมีเวทมนตร์คาถาด้วยเหรอ’

[ใช่สิ แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะใช้เวทมนตร์ได้นะ ต้องเป็นผู้สืบทอดหรือไม่ก็มีพลังศักดิ์สิทธิ์ อย่างแม่ของเธอ เอ่อ..เจ้าของร่างนี้น่ะเป็นจิ้งจอกแดงเพลิงศักดิ์สิทธิ์ใช้เวทมนตร์ได้เช่นกัน]

[เธอที่มีจิตวิญญาณเป็นจิ้งจอกแดงเพลิง หากไม่พิการไร้ความสามารถ อาจได้เป็นจิ้งจอกแดงเพลิงศักดิ์สิทธิ์หายากหลายร้อยปีจึงถือกำเนิดขึ้นมาสักครั้งสืบต่อจากมารดาไปแล้ว]

‘มีเรื่องแบบนี้ด้วย?’ ถิงถิงนึกแปลกใจเล็กน้อย การที่เธอตายแล้วข้ามมิติมาอยู่ในโลกสัตว์วิเศษมันน่าเหลือเชื่อพออยู่แล้ว หากมีอะไรพิสดารไปกว่านี้เธอย่อมยอมรับได้

“อ๊ะ นี่พวกเจ้าร่วมหอผูกสัมพันธ์แลกเปลี่ยนตราประทับกันแล้วรึ” จู่ๆหมอผีกู่ก็เอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าท่าทางตกใจ ทำให้คนอื่นๆที่ได้ยินตกใจตามไปด้วย

“สองคนนี้ร่วมเตียงกันแล้วเหรอ?” หลี่เจี๋ยเอ่ยขึ้นแปลกใจไม่น้อย

“นั่นสิ ไหนว่ามู่เฉินนั่นกรีดตัวเองจนบาดเจ็บกดข่มอารมณ์เอาไว้ได้ยังไงล่ะ” หลิวหยางเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน

“อะไรนะคะ ผูกสัมพันธ์งั้นเหรอ ไม่นะ..หนูกับเขาพวกเรายังไม่ได้”

“เอ่อ ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งกันเลยนะคะ” ถิงถิงปฏิเสธในขณะที่มู่เฉินหน้าตาแดงก่ำเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

“นายพูดอะไรหน่อยสิ ฉันกับนายเราไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ ทำไมเราถึงแลกเปลี่ยนตราประทับกันได้ล่ะ”

ถิงถิงเอ่ยกับมู่เฉิน ก่อนจะรู้สึกร้อนวาบตรงตราประทับสัญลักษณ์เงือก ซึ่งมีแสงสีฟ้าสว่างขึ้นมาบริเวณข้อมือข้างขวาของเธอ

ส่วนมู่เฉินมีรอยประทับรูปจิ้งจอกแดงเพลิงตัวน้อยอยู่บริเวณหน้าอกเหนือตำแหน่งหัวใจ ซึ่งมีสีแดงเพลิงสว่างวาบขึ้นมาให้เห็น

“เอ่อ ท่านหมอผีกู่ ผม ผมกับเธอไม่ได้มีอะไรกันจริงๆนะครับ” มู่เฉินละล่ำละลักตอบ ใบหน้างามของชายหนุ่มยังมีริ้วรอยแดงระเรื่อปรากฏให้เห็น

‘ไม่ยักรู้ว่าเจ้าเงือกตัวผู้ท่าทางหยิ่งยโสจะขี้อายขนาดนี้’ ถิงถิงคิด

[ถิงถิงเห็นแบบนี้ มู่เฉินยังเป็นเพศผู้ที่บริสุทธิ์อยู่นะ] เหมียวเหมี่ยวให้ข้อมูล

‘อะไรกัน เขาคบชู้มาตั้งนานยังบริสุทธิ์อยู่ได้ยังไงล่ะ ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ’ ถิงถิงคิดจินตนาการความสัมพันธ์ระหว่างมู่เฉินกับซูเหยาหญิงคนรักว่าคงก้าวหน้าไปไกลนานแล้ว

[อาจเป็นเพราะมีพันธะคู่ครองกับเธออยู่จึงหักห้ามใจกระมัง]

‘อืม ไม่นึกว่าเจ้าปลาตัวนี้จะเป็นคนดีนิดหน่อย แต่..ยังไงเขาก็มีชู้สวมหมวกเขียวให้ฉันอยู่ดีนั่นแหละ’ ถิงถิงยังคงไม่ชอบมู่เฉินที่ลอบคบชู้