تسجيل الدخولพาไปอับอายชัดๆ ไอ้ลูกตัวดี เขามีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้วยังจะไปหน้าด้านไปสู่ขอลูกสาวเขา และมันมองไม่ออกรึไงว่าเขาไม่เต็มใจรับมันเป็นลูกเขย ไอ้ตัวดีงามหน้านัก พาพ่อไปโดนเขาถอนหงอกชัดๆ ไอ้ลูกเวรจัญไรไม่มีใครเกิน “แกเนี่ยนะไอ้เลว ทำไมไม่บอกพ่อว่าหนูแตงเขามีคู่หมั้น” “แล้วยังไงพ่อ ก็แค่คู่หมั้นเองยังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย ผมก็มีสิทธิ์จะพาพ่อไปขอเธอ” “แต่เธอไม่ได้เลือกแกไอ้เลว” “แล้วไง เลือกมันแล้วไงพ่อ ก็นั่นเมียผม” “เมีย?” ศิวดลเลิกคิ้วเป็นปมอย่างสงสัยแล้วถามต่อ “มึงคงไม่ข่มเหงเขาหรอกนะไอ้เลว” “ครั้งแรกใช่ แต่หลังๆ มันก็เต็มใจด้วยกันทั้งสอง และผมก็รักไปแล้วด้วย ผมไม่ยอมหรอกนะพ่อ ยังไงแตงก็ต้องเป็นของผม” เขาไม่สนใจ ถ้าไม่ได้ก็จะฉุด ให้มันรู้ไปว่าคนอย่างลภัชดนย์จะไม่ได้แตงไทยมาครอบครอง อะไรที่เขาปักใจไว้แล้วก็ต้องเป็นของเขาและไม่มีวันจะปล่อยไปง่ายๆ ด้วย “ของมึงยังไงไอ้เลว เขาไม่เอามึง” “แต่ผมจะเอา ผมจัดการเองได้ครับเรื่องความรักของผม ผมไม่ทำให้พ่อปวดหัวเป็นห่วงเหมือนคราวไอ้พี่โหด ไอ้ดีหรอกน่า ผมรู้ดีว่าผมจะทำอะไร” แล้วเขาก็ลุกเดินหนี
“ก็ต้องเป็นเฮียโป้งอยู่แล้ว อ้อ...ไหนๆ คุณเลวก็มาแล้ว แตงก็มีเรื่องจะบอกเหมือนกันไม่ต้องรอไปบอกพรุ่งนี้ คือแตงจะลาออกจากงานที่อู่กลับมาช่วยงานที่บ้านค่ะ” เธอคิดมาดีแล้วว่าจะลาออก แม้จะรักงานที่อู่มากก็ตาม แต่เธออยู่ที่นั่นไม่ได้แล้ว เพราะอีกไม่นานเจ้าตัวเล็กในท้องก็จะโตขึ้น “ลาออกจากงานฉันพอรับได้ แต่เลือกมัน ฉันไม่ยอม!” ลภัชดนย์ลุกขึ้นหมายจะเดินไปกระชากร่างเล็กที่นั่งข้างเตวิชออกไปคุยกันข้างนอก แต่ถูกพ่อฉุดรั้งกระชากมือไว้ “นั่งลงไอ้เลว!” ศิวดลสั่งเสียงแข็งและนั่นก็ทำให้ลูกชายตัวร้ายยอมนั่งลง แต่เสียงขบกรามดังลอดออกมาให้ทุกคนได้ยิน กรอด! “วันนี้ฉันต้องขอโทษด้วยที่ลูกชายมาสร้างเรื่องให้ ฉันกับไอ้ตัวดีกลับก่อนนะนายทองแท้ หนูแตง และพ่อหนุ่มด้วยนะ ต้องขอโทษแทนลูกชายฉันด้วยนะ” ชายแก่พูดพร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยฉุดกระชากดึงลูกชายตัวร้ายตัวเองให้ลุกขึ้นด้วย “ไม่เป็นไรครับคุณศิวดล” ทองแท้เอ่ยพร้อมลุกขึ้นยืนยกมือไหว้อีกฝ่ายที่อายุมากกว่าตนเอง ส่วนแตงไทยกับเตวิชก็ลุกขึ้นยืนพร้อมยกมือไหว้ท่านที่กระชากดึงลูกชายกลับบ้าน “มันไม่จบแค่นี้หรอกนะแตง ฉันไม่
“แต่ก็อีกไม่นานจะแต่งงานกันแล้ว แล้วทำไมหลานชายถึงได้หน้ามืดมาขอลูกสาวของอาแบบนี้ ไปปิ๊งรักมันตอนไหนกัน” ท่านถามเพราะตัวเขาเองก็ชอบถูกชะตากับหลานชายคนนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะอยากได้มาเป็น ‘ลูกเขย’ เพราะลภัชดนย์ใช่หยอกๆ ที่ไหนกันล่ะ ได้ยินจากปากลูกชายบ่อยๆ ว่า ‘เอาไม่เลือก ผิดลูกผิดเมียชาวบ้านเป็นประจำ’ แล้วใครจะอยากยกลูกสาวให้คนแบบนี้กันล่ะ “ตั้งแต่แรกเจอครับคุณอา และที่ผมพาพ่อมาวันนี้เพื่อแสดงความจริงใจกับคุณอาว่าผมจริงจังไม่ได้ล้อเล่น” คำพูดจริงจังของหลานชายทำให้ทองแท้ยกมือขึ้นนวดขมับ ส่วนศิวดลก็ได้แต่ถอนหายใจกับความใจร้อนของลูกชาย และเขาเองก็ไม่รู้อะไร เพราะลูกชายให้พามาสู่ขอสาว ไอ้เขาก็มาด้วยใจที่ตื่นเต้น แต่พอมาแล้วมารู้ว่าลูกคนที่ลูกชายให้มาขอมีคู่หมั้นก็เป็นหนักใจ เพราะไม่รู้ว่าจะพูดยังไง อยากมีสะใภ้รองก็อยากมี แต่เหมือนว่าว่าที่พ่อตาของลูกชายจะไม่ยอมยกให้เนี่ยสิ แถมยังบอกปฏิเสธเป็นกลายๆ ด้วยในคำพูด ถึงแม้จะไม่ได้พูดตรงๆ ก็ตาม แต่ก็พอเข้าใจว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ยกลูกสาวให้ “ไอ้เลว พ่อว่าเรากลับกันดีไหม” ศิวดลบอกลูกชาย “ไม่กลับครับ จนกว่าผมจะได้คำตอบ ผมขอคุยกับแต
เตวิชมาฝากท้องที่บ้านของคู่หมั้นสาวแต่เช้า ส่วนคู่หมั้นสาวยังนอนไม่ตื่น เขาก็ไม่ได้เร่งรีบอะไร วันนี้เป็นวันหยุด เขามีเวลาให้แตงไทยทั้งวัน พอทานมื้อเช้าอิ่มก็นั่งพูดคุยกับเจ้าบ้าน ส่วนเพื่อนรักอย่างสิงห์พอทานมื้อเช้าอิ่มก็ขอตัวกลับขึ้นไปนอนต่อ “คุณลุง ถ้าผมจะแต่งงานกับแตง คุณลุงจะว่าอะไรไหมครับ ผมเห็นว่าเราหมั้นกันมานานแล้ว และผมก็ปรึกษากับพ่อและแม่แล้วครับ ท่านทั้งสองก็เห็นด้วยว่าผมกับน้องแตงถึงเวลาต้องแต่งงานกันแล้ว” เตวิชเอ่ยปรึกษาว่าที่พ่อตาตัวเองในอนาคต “ดีสิ ลุงเองก็อยากอุ้มหลาน แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็ขึ้นอยู่กับไอ้แตงของอาว่ามันพร้อมไหม แถมมันเพิ่งอายุสิบเก้าเองนะโป้ง มันเรียนจบแค่ช่างยนต์ไม่ได้จบสูงอะไรด้วย นี่ลุงก็อยากให้ไปเรียนต่อที่ฮ่องกง แต่มันไม่อยากไป” ทองแท้เอ่ย “เรื่องนั้นผมไม่ได้สนใจอะไรครับคุณลุง พ่อกับแม่ก็ด้วย ผมรักน้อง ผมพร้อมจะดูแลน้องแล้วครับคุณลุง” เตวิชเอ่ยอย่างจริงจัง “ลุงดีใจที่โป้งเอ็นดูน้อง แต่อย่างที่ลุงบอกนั่นแหละ ทั้งหมดทั้งมวลก็ขึ้นอยู่กับเจ้าตัวเขา ถ้าเขาพร้อม ลุงก็ไม่ว่าอะไรถ้าจะแต่งงานกันในปีนี้ เพราะลุงเองก็อยากอุ้มหลานเหมือ
“เอาล่ะ กินข้าวกันได้แล้ว จะพูดอะไรกันนักหนา พวกแกไม่มีใครดีสักคนหรอก มันก็สมกับชื่อเล่นที่ตั้งให้นั่นแหละ” ศิวดลเอ่ยแทรกแล้วหยิบช้อนตักข้าวต้มปลาทาน “ก็แหงล่ะ มันมีพ่อมันเป็นตัวอย่าง” ลภัชดนย์เอ่ยไหวไหล่พร้อมหยิบช้อนตักข้าวต้มทาน “ไอ้ลูกเวร!” ศิวดลวางช้อนในมือกระทบขอบชามข้าวต้มถลึงตาใส่ลูกชาย ส่วนคนที่ถูกมองเอาเรื่องก็ได้แต่อมยิ้มก้มหน้าก้มตาทานข้าว ไม่สนใจพ่อที่กำลังหงุดหงิดตัวเองและพูดลอยๆ ออกมาทั้งๆ ที่ก้มหน้ากับชามข้าวต้มปลาว่า... “เดี๋ยวความดันขึ้นนะครับพ่อ รีบกินเถอะครับ เรายังมีที่ที่ต้องไปอยู่นะ” “ถ้าเรื่องไปขอเมีย กูไม่ไป!” ให้มันรู้ไปว่าใครพ่อใครลูก เพล้ง! ช้อนในมือของดิฐาหลุดมือกระทบกับทานข้าวเมื่อได้ยินพ่อพูดจบประโยค ส่วนจันทร์เจ้าเองก็ตกใจไม่แพ้สามี “ว่าไงนะพ่อ ใครขอเมีย อะไร ยังไง” ดิฐาถามพ่อ “ก็ไอ้เลว พี่ชายดีเนี่ยแหละ เมื่อคืนมันไปขอร้องให้พ่อไปขอเมียให้มัน มันดูรีบๆ จนพ่อไม่อยากเชื่อว่าคนเลวๆ ถ่อยๆ อย่างมันจะมีความรัก” ศิวดลเอ่ย “คนอย่างไอ้พี่เลวเนี่ยนะพ่อ แล้วไอ้พี่โหดมันรู้ยังว่าไอ้พี่เลวให้พ่อไปขอเมียใ
“อื้อ...ลึกอีก อ่า...ลึกอีกคุณเลว อ่า...นั่นแหละ อ่า...ซี้ด”เธอเกลียดที่ต้องการลภัชดนย์มากมายขนาดนี้ เหมือนว่าความใหญ่โตที่หยั่งลึกกระแทกเสียดสีซอยถี่จะไม่ถึงใจ อยากให้เขาสอดลึกกว่าที่ทำทั้งๆ ที่รับรู้ได้ว่ามันยาวลึกจนทะลุเลยผ่านมดลูกมากระแทกลิ้นปี่ แต่ก็ยังรู้สึกไม่พอกับความใหญ่ยาวของบุรุษเหนือร่าง พั่บ! พั่บ! พั่บ! “ลึกแล้วได้ใจไหม อ่า...แน่นเสียว โอว์...ซี้ด” เขาถาม เพราะสิ่งที่ต้องการคือหัวใจมากกว่าร่างกายของสาวเจ้าใต้ร่าง สองแขนตวัดโอบกอดรัดร่างน้อยยกขึ้นหาพร้อมกับเอวสอบกดคลึงหนักหน่วงจ้วงลึกตามความปรารถนาของแตงไทย “อ่า...ไม่! เกลียด อะ...อุ๊ย! อ่า...เสียว” พั่บ! พั่บ! พั่บ! “งั้นจะทำจนกว่าจะได้ใจ และจะทำจนท้องโตด้วย มาดูกันสิ ถ้าอุ้มท้องลูกฉันแล้วเธอยังจะเกลียดจะผลักไสฉันอยู่ไหมแตง อ่า...พร้อมกัน ไม่ไหวแล้ว โอว์...ทูนหัว” พั่บ! พั่บ! พั่บ! รถยนต์คันหรูไหวโยกตามแรงขับเคลื่อนของทั้งสองที่กำลังบดเอวเร่าร้อนยกเด้งบิดส่ายเสียวไปตามจังหวะของกันและกัน และเหมือนว่าค่ำคืนกลางดึกนี่ทุกอย่างจะเป็นใจไปหมดสำหรับลภัชดนย์ ไม่มีแม้แต่รถเล็กรถใหญ
ดิฐาไม่อาจทนความอยากรู้ของตนเองได้ เพราะวันนี้ตลอดทั้งวันแทบไม่มีสมาธิกับการทำงานเลยสักนิด ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงความเย็นชา ห่างเหิน เฉยเมยจากสายตาของจันทร์เจ้า รับรู้ได้ว่ามันไม่เหมือนเดิม ก่อนจะไปซื้อข้าวราดแกงยังดูสนใจ ใส่ใจตน แต่พอกลับขึ้นมาอีกครั้งเหมือนกับว่าเป็นคนละคนอย่างนั้นแหละซ่า!เสียงน้
ผ่านไปนานเกือบชั่วโมงที่ศิวดลนั่งคุยกับลูกชายในห้องทำงาน ไม่ใช่แค่เรื่องของดิฐา แต่ยังมีเรื่องของลภัชดนย์ที่อายุไม่น้อยแล้วแต่ยังทำกร่าง ซ่าแบบเด็กหนุ่มเลือดร้อนชอบสร้างแต่เรื่องให้ปวดหัว ในหนึ่งอาทิตย์ต้องมีขึ้นโรงพักสักครั้ง ถ้าไม่ก็ไม่ใช่ลภัชดนย์ ส่วนหฤทย์นั้นตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไรให้คนเป็นพ่ออย่
“ทำไมไปเข้าห้องน้ำนานจังฮึ” พอเปิดประตูเข้ามา ดิฐาก็เดินมาช้อนอุ้มพาเดินไปนั่งยังเก้าอี้ราคาแพงของเขาที่นั่งทำงานประจำทันที “พอดีปวดท้องค่ะ” “อือ...จะเที่ยงแล้ว อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม” เขาถามพร้อมกับเอามือม้วนผมยาวสลวยสีดำเข้มของเธอเล่นไปมา “แล้วแต่คุณดีค่ะ” “แน่ใจนะว่า
“อ๋อ...ลูกรักของพ่อนี่เองสร้างเรื่องให้เครียด ผมจะไปรู้เหรอครับว่าทำไมไอ้ดีมันถึงไม่กลับบ้าน มันคงอยู่คอนโดมันนั่นแหละครับ” “แล้วทำไมไปค้างที่คอนโด ปกติลูกดีกลับมานอนค้างบ้าน และคนอย่างดีไม่มีทางจะนอนค้างคอนโด รายนั้นน่ะติดบ้านจะตาย” “พ่อครับ คือคนเรามันก็เปลี่ยนกันได้นะครับ แล้วพ่อแน







