ตอนที่ 6

"อืม เดี๋ยวกูลงแค่ครึ่งแรกก็พอ"

"เออมึงก็แค่ลง... ห๊ะ!!! มึงจะลงแข่งแค่ครึ่งแรกให้ทีม!!" วาโย พูดตามแต่ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนตอบรับคำขอของเขาที่จะช่วยคณะลงแข่ง

" ทำไมกูพูดดูไม่เคลียร์เหรอ.." จอมพลเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองหน้าเพื่อนด้วยความสงสัย

"ไม่เลย มึงพูดเคลียร์แบบสุดๆ งั้นกูไปลงชื่อมึงเลยนะ ไอ้ครามไปกัน" วาโยพูดตอบ ก่อนจะหันไปพูดกับครามที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกลด้วยรอยยิ้มกว้างและลุกขึ้นเดินไปหามันทันที 

 

" พ่อทูนหัวของกูลงสนามเอง สงสัยกูต้องส่งลูกแล้วให้มึงยิงสักสามสี่ประตูโชว์สกิลให้สาวๆกรี๊ดกันซะหน่อย" คราม พูดเอ่ยแซวจอมพลด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินไปกับวาโยเพื่อไปแจ้งรายชื่อกับโค้ชของทีมอย่างอารมณ์ดี

 

จอมพลขยับตัวลุกขึ้นแล้วหันไปมองทางลูกน้องของตัวเองเพื่อส่งสัญญาณให้มาอุ้มลูกชายของเขาที่กำลังนอนหลับอยู่ให้ไปรอที่รถ 

ก่อนเขาจะลุกขึ้นและเดินตามเพื่อนรักทั้งสองไปยังซุ้มที่นั่งพักของนักกีฬา แต่ระหว่างทางเขาก็บังเอิญได้ยินเสียงพูดคุยของเด็กรุ่นน้องในคณะที่กำลังนั่งจับกลุ่มเอ่ยดังขึ้น

 

" เชี้ย.. นั่นกลุ่มเด็กสถาปัตย์ เพื่อนของมึงใช่ไหมตะวัน หน้าตาโคตรแจ่มเลย "กาย พูดขึ้นและจ้องมองไปบนอัศจรรย์ที่นั่งของฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาเป็นประกาย

 

"นั่นดิ ยิ่งคนผูกโบสีขาว ชื่ออะไรนะมึง" เดย์ เอ่ยขึ้นตาม และหันไปเอ่ยถามตะวันเพื่อนในกลุ่มที่กำลังนั่งอยู่ใกล้ๆเขา

 

"ชื่อ อบเชย" ตะวัน พูดตอบพร้อมกับสายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังอบเชย ผู้หญิงที่เป็นรักแรกของเขา แต่เขาก็ถูกปฏิเสธอย่างตรงๆในช่วงรับน้องที่ผ่านมาจนตอนนี้หัวใจของเขาก็ยังไม่หายดีเลย

 

"เออ!! อบเชย แม่งโคตรน่ารักดูคุณหนูจัดๆ ถ้ามึงจีบไม่ติด กูจะลองจีบเอง ขอแค่ได้สักครั้งกูจะ.....

 

เดย์ ยังคงเอ่ยขึ้นและจ้องมองไปยังอบเชยอย่างหื่นกระหาย แต่เขาก็ยังพูดไม่ทันจบประโยคก็ถูกใครไม่รู้ปา กระป๋องน้ำอัดลมมาใส่หัวของเขาอย่างแรงจนต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนเขาจะได้ยินเสียงเข้มเอ่ยดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

//โป๊ก...///

 

"โอ๊ย!! สัส!!! ใครแม่งปากระป๋องใส่หัวกูวะ"

 

"กูเอง" จอมพล เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าและท่าทางเต็มไปด้วยความหงุดหงิด จนเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเขาจะโมโหทำไม เมื่อได้ยินคนเอ่ยถึงอบเชยแบบนั้น

 

"พี่จอมพล"

 

"ทำไมมึงอยากมีปัญหากับกู" จอมพลเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งด้วยรอยยิ้มบางๆแต่สายตากลับจ้องมองไปยังกลุ่มเด็กรุ่นน้องอย่างเอาเรื่อง

 

"ไม่ครับ คือพวกผม..."เดย์ ถึงกับรีบเปลี่ยนเสียง และยืนแข็งทื่อพูดอะไรไม่ออก เพราะรู้สึกหวาดกลัวเมื่อเห็นพี่จอมพลเดินเข้ามาใกล้ๆ ด้วยแววตาเจือไปด้วยรอยยิ้มแต่กลับมีกลิ่นอายที่ชวนเสียวสันหลัง

"อย่าให้กูได้ยินพวกมึง พูดถึงคนของกูแบบนี้อีก ถือว่าครั้งนี้กูเตือนพวกมึงแล้ว"จอมพล พูดแทรกขึ้น ด้วยน้ำเสียงและแววตาเต็มไปด้วยความนิ่งเรียบ

 

"คนของพี่ พี่จอมพลหมายถึงอบเชยเหรอครับ"ตะวัน รีบพูดถามขึ้นด้วยความสงสัยแทบจะทันที 

 

"แล้วมึงคิดว่าใคร?" จอมพล เอ่ยขึ้นและยกคิ้วเป็นเชิงคำถาม

 

"ครับ ครับ พี่จอมพล พวกผมเข้าใจแล้วครับ ขอโทษด้วยครับพี่" กาย รีบพูดแทรกอย่างเลิ่กลั่ก ก่อนจะดึงเพื่อนทั้งสองคนให้รีบเดินหนีรุ่นพี่ที่น่ากลัวที่สุดในคณะไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

 

จอมพล ยืนมองตามหลังเด็กรุ่นน้องที่วิ่งหนีไปอีกทางด้วยแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และ หันไปมองยังจุดที่เด็กน้อยกำลังนั่งพูดคุยและยิ้มกว้างหัวเราะกับเพื่อนของเธออีกครั้ง คำว่าหวงมันดันแทรกซึมเข้ามาอยู่ภายในใจของเขาตอนไหนก็ไม่รู้ ก่อนเขาจะบ่นพึมพำขึ้นมาในใจอย่างหงุดหงิด

 

" อย่ายิ้มแล้วน่ารักได้ไหมวะ อบเชย "

 

 

#ด้านอบเชย

ฉันที่นั่งหัวเราะและพูดคุยกับเพื่อนทั้งสองคนอย่างเพลิดเพลิน ก่อนที่จะได้ยินเสียงนกหวีดจากกรรมการที่เป่าดังขึ้นพร้อมกับเกมการแข่งขันก็เริ่มขึ้นในทันที สายตาของฉันก็จับจ้องมองไปยังพี่จอมพลที่กำลังวิ่งส่งบอลอยู่ในสนามอย่างไม่ละสายตา เขาดูโดดเด่น มีเสน่ห์และความหล่อเหลาที่แผ่กระจายออกมา จนเรียกเสียงกรี๊ดของสาวๆกองเชียร์ แทบทั้งสนามในตลอดเกมการแข่งขัน

ภาพเหตุการณ์เมื่อเช้าที่พี่จอมพลพูดหยอกเย้าฉันก็ดันลอยขึ้นมาในหัว แต่ฉันก็ต้องนิ่งชะงักและรู้สึกหัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุอกออกมา เมื่อสายตาดันหันไปเห็นพี่จอมพล กำลังเงยหน้าขึ้นมาสบตามองฉัน พร้อมกับส่งยิ้มกว้างที่กระแทกหัวใจของฉันอย่างจัง จนทุกอย่างรอบตัวถึงกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ 

 "พี่จอมพลหล่อจัง" 

ฉันพูดพึมพำคนเดียวในใจเบาๆ ราวกับคนตกอยู่ในภวังค์ ก่อนจะได้ยินเสียงประกาศของโฆษกสนามแจ้งผลสกอร์ของคณะวิศวะและชื่อของพี่จอมพลที่ทำประตูให้คณะวิศวะมีคะแนนนำคณะสถาปัตย์ของฉันถึงสามลูก พร้อมเสียงเป่านกหวีดหมดเวลา การแข่งขันในครึ่งแรกทันที 

"พี่จอมพล ยิ้มมาทางพวกเราด้วย กรี๊ด หล่อมาก"

"พี่เขายิ้มที พากูใจสั่นไปหมดเลยพวกมึง"

"เป็นข่าวลือหรือเปล่าที่บอกว่าพี่เขาโหดน่ากลัวสุดๆในคณะ"

ในระหว่างที่พักเกมการแข่งขันช่วงครึ่งแรก ฉันก็ได้ยินกลุ่มสาวๆต่างพูดคุยเรื่องของพี่จอมพลที่ส่งยิ้มหล่อขึ้นมาบนอัศจรรย์ที่นั่งอย่างเมามัน ก่อนจะได้ยินเสียงของวิวเอ่ยถามขึ้นมาเบาๆ 

"พวกมึงว่า พี่จอมพลส่งยิ้มให้ใครวะ" วิว พูดขึ้นและหันมองหน้าเพื่อนรักทั้งสองคนอย่างรอคำตอบ

"กูก็สงสัยนะแต่ก็แอบเห็นสายตาของพี่เขาถ้ามองจากตรงนั้นมันก็มาทางพวกเรานั่งเลยนะ หรือว่าจะมอง.."

บลูพูดตอบด้วยสีหน้านิ่วคิ้วขมวด ก่อนจะเบนสายตามองไปยังจุดที่พี่จอมพลยืนอยู่ และค่อยๆหันมาตามแนวสายตาของพี่เขาจนเงยหน้ามองอบเชย ด้วยความแปลกใจ 

 "เอ่อ พวกมึงกูขอตัวไปซื้อน้ำก่อนนะ พวกมึงอยากได้อะไรไหม "ฉันพูดแทรกขึ้นมาอย่างคนเก็บอาการเพื่อไม่ให้พวกเพื่อนสงสัย และเปลี่ยนเรื่องพูดคุยในทันที 

" มึงเอาน้ำเปล่ามาเผื่อพวกกูด้วยแล้วกัน" วิว เอ่ยตอบพร้อมกับยื่นเงินส่งให้กับอบเชย 

"อือ เดี๋ยวกูรีบมานะ" 

ฉันพยักหน้ารับพร้อมกับเอ่ยขึ้นก่อนจะ เดินออกจากสนามกีฬาไปอย่างรวดเร็ว เพราะถ้าฉันนั่งอยู่นานกว่านี้ มีหวังฉันคงต้องเผลอทำตัวมีพิรุธให้เพื่อนจับผิดฉันว่าฉันเคยเจอพี่จอมพลมาก่อนแน่ๆ