ตอนที่ 4

" คนประสาท... "

ฉันบ่นพึมพำขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเพื่อขอโทษที่ไปเผลอพูดแอบอ้างว่าเขาเป็นแฟนของฉัน แต่กลับได้ยินเสียงของน้องแมวร้องดังขึ้นมาเบาๆ

//เหมียว....///

ฉันรีบชะเง้อหน้ามองไปยังข้างหน้า ก็เห็นใบหน้าหล่อของพี่ผู้ชายที่เจอเมื่อสามวันก่อน รวมทั้งแมวอ้วนกลมที่สวมใส่หมวกกันน็อกเล็กๆโดยที่เจ้าอ้วนเริ่มดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของพี่ผู้ชายหล่อคนนั้นราวกับต้องการมาหาฉันพร้อมส่งเสียงร้องเรียกตลอดเวลา

"ปลาทู อย่าดื้อ!!" 

//แง่ว...//

จอมพล เอ่ยดุเจ้าลูกชายตัวดีเสียงเข้ม เมื่อเขาได้ยินเสียงร้องขู่ใส่เขาราวกับไม่พอใจ โดยสายตาของเขาก็แอบชำเลืองมองไปยังอบเชยเล็กน้อย ก่อนจะได้ยินเสียงหวานของเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างหลังเอ่ยดังขึ้นมาเบาๆ 

" เอ่อ. พี่กับน้องแมว ก็พักอยู่ที่คอนโดนี้ด้วยเหรอคะ??" ฉันพูดถามขึ้นอย่างรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเข้มดุของพี่ผู้ชายตรงหน้า รวมทั้งสายตาของฉัน ก็เริ่มสำรวจไปยังเสื้อผ้าที่พี่เขาสวมใส่และคิดว่าพี่เขาคงเรียนอยู่ที่มหาลัย G อย่างแน่นอน

"จอมพล "

" อะไรนะคะ" ฉันพูดออกมาเบาๆ และมองพี่เขาด้วยความสงสัย

" พี่ชื่อจอมพล ส่วนเจ้านี่ ชื่อปลาทู และอยู่ชั้นบนของคอนโดนี้แหละ" จอมพล เอ่ยย้ำชื่อตัวเองอีกครั้งและแนะนำชื่อลูกชายของเขา พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงระรัวขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยตรงหน้ากำลังจ้องมองเขาตาใสแป๋ว 

" อ๋อค่ะพี่จอมพล เอ่อ คือ เมื่อกี้หนูขอโทษนะคะ ที่พูดแอบอ้างว่าพี่เป็นแฟนของหนู "

ฉันพยักหน้ารับอย่างรับรู้และรีบพูดขอโทษพี่เขาทันที เพราะคิดว่าพี่จอมพลน่าจะได้ยินทั้งหมด ก่อนจะเบนสายตามองไปยังเจ้าอ้วนกลมในอ้อมแขนแกร่ง และส่งยิ้มหวานให้กับเจ้าปลาทูที่กำลังยกเท้าหน้าเขี่ยที่แขนเสื้อของฉันเบาๆ

"มันมาจีบเรา??" จอมพลเอ่ยถามขึ้นและยกมือจับอุ้งเท้าของปลาทูไม่ให้ซน

"ก็ประมาณนั้นค่ะ แต่หนูไม่ชอบพี่เขาก็เลยปฏิเสธไป"ฉันพูดตอบด้วยรอยยิ้มแห้งๆ แต่ ฉันก็ต้องนิ่งชะงัก เมื่อได้ยินเสียงของพี่จอมพลเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง

"แล้วชอบไหม"

" ชอบอะไรเหรอคะ? "ฉันเงยหน้ามองพี่จอมพล ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

"เราอ่ะ ชอบพี่ไหม" 

จอมพล พูดถามพร้อมสบตามองน้องอบเชยด้วยหัวใจที่เต้นแรงระรัวขึ้นมาอีกครั้ง และอยากจะยกมือตบปากตัวเองที่ดันแผลอปากไวไปพูดในสิ่งที่คิดออกมา แต่อีกใจก็อยากแกล้งเด็กน้อยคนนี้ที่กำลังทำหน้าตาเลิ่กลั่กใส่เขาจนเขาแอบอมยิ้มอยู่ในใจ " หึหึ เด็กอะไร น่าแกล้งชะมัด" 

 

"เอ่อ..คือวันนี้น้องปลาทู ใส่หมวกกันน็อกด้วย น่ารักจังเลยนะคะ " ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างเลิ่กลั่ก และแอบคิดในใจว่า พี่จอมพลอ่อยฉันเหรอ ก่อนจะรีบเงยหน้ามองไฟตัวเลขที่แผงลิฟต์ว่ากำลังอยู่ชั้นไหนแล้ว แต่หัวใจของฉันก็เริ่มทำงานอย่างหนัก เมื่อได้ยินประโยคถัดมาของพี่จอมพลที่เอ่ยดังขึ้นมาเบาๆ 

 

" เดี๋ยวพี่ก็จะใส่หมวกกันน็อกเหมือนกัน จะได้ดูน่ารักเหมือนเจ้าปลาทูบ้าง "

จอมพล เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหยอกเย้าพร้อมกับยกคิ้วจ้องมองน้องอบเชยที่กำลังทำสีหน้าตื่นตกใจจนเขาแอบยิ้มและหัวเราะออกมาเบาๆอย่างชอบใจ

 

" หึหึ เราทำหน้าตลกจัง" 

 

ฉันยืนจ้องมองใบหน้าหล่อของพี่จอมพลด้วยความตื่นตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก เมื่อเห็นรอยยิ้มกว้างของพี่เขาที่ทำเอาหัวใจของฉันแทบจะละลายตายไปได้เลย ก่อนจะได้ยินเสียงสวรรค์ดังขึ้นมาช่วยชีวิตของฉันไว้ พร้อมกับประตูลิฟต์ที่เปิดออกกว้างเพื่อบ่งบอกว่าได้ถึงชั้นล่างของคอนโดเรียบร้อยแล้ว 

//ติ๊ง//แอ๊ด....///

" นะ หนูขอตัวไปก่อนนะคะพี่จอมพลไว้เจอกันค่ะ พี่ไปก่อนนะเจ้าปลาทูน้อย"

ฉันรีบเอ่ยขอตัวแทบจะทันที ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตามองพี่จอมพล ก่อนจะแอบยกมือลูบหัวเล็กของเจ้าปลาทูที่สวมใส่หมวกกันน็อกอย่างเอ็นดู และ ก้าวเดินออกจากลิฟต์ไปอย่างรวดเร็วด้วยความเขินอายและสับสนกับหัวใจของตัวเองไปหมด " งือ...พี่จอมพลจะหล่อเกินไปแล้วนะ"

 

จอมพล ค่อยๆก้าวเดินตามหลังอบเชย ออกจากลิฟต์มาอย่างช้าๆ และหยุดยืนนิ่งจ้องมองไปยังแผ่นหลังของเด็กน้อย ที่วิ่งไปยังประตูทางออกของคอนโดด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกเอ็นดู ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงของลูกชายในอ้อมกอด ร้องดังขึ้นมาเบาๆพร้อมกับสายตาที่จับจ้องมองไปทางเดียวกันกับเขา 

" เหมียว.." 

จอมพล ก้มหน้าลงและจ้องมองลูกชายสุดที่รักของเขาในอ้อมแขนพร้อมใช้มือลูบเท้าเล็กๆอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มละมุนและแววตาเป็นประกายด้วยรอยยิ้ม

" หึหึ ใกล้จะมีแม่แล้วสินะ ปลาทูลูกพ่อ  "