ตอนที่ 5

@มหาวิทยาลัย G

#หลังเลิกเรียน

"พวกมึงสองคน วันนี้จะไปดูตะวัน แข่งบอลกันไหม "

วิว สาวน้อยตัวเล็กจัดฟัน หันไปเอ่ยถามเพื่อนรักอย่างอบเชย และ บลู ที่กำลังเดินออกจากห้องเรียนและเดินไปยังหน้าลิฟต์ภายในตึกของคณะสถาปัตย์

" วันนี้คณะวิศวะแข่งกับคณะเรา กูจะพลาดได้ไง แล้วมึงล่ะไปด้วยกันไหม ยัยอบ ไปดูผู้ชายหล่องานดี หุ่นล่ำของวิศวะกันมึง และแถมยังได้ไปเชียร์ตะวันด้วย " บลู สาวหมวย ผิวขาวหุ่นดี พูดขึ้นอย่างดี๊ด๊าและเอ่ยถึง ตะวัน เพื่อนมัธยมที่สอบติดคณะวิศวะของมหาลัยเดียวกันกับพวกเธอ ก่อนจะมองหน้าของอบเชยอีกครั้งอย่างรอคำตอบ

 

"ทำไมกูต้องไปเชียร์ตะวันด้วยล่ะ "ฉันหันไปพูดถามกลับเพื่อนของฉันด้วยความสงสัย

 

"เอ้า!! ก็ตะวันมันชอบมึงไง จำไม่ได้เหรอที่มันเพิ่งมาสารภาพรักกับมึงตอนช่วงรับน้องอ่ะ" 

บลู เอ่ยแทรกขึ้นมา เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ของตะวัน ที่เคยมาสารภาพรักกับอบเชยในวันรับน้องวันสุดท้าย แต่ก็ต้องผิดหวัง เมื่อถูกเพื่อนของเธอปฏิเสธแบบตรงๆจนเดินคอตกกลับบ้านไปอย่างน่าสงสาร

"แต่กูไม่ได้ชอบตะวัน และกูก็พูดปฏิเสธชัดเจนไปแล้ว พวกมึงสองคนอย่ามาเชียร์กูกับมันเลยนะ กูขอร้อง " ฉันเอ่ยตอบอย่างคนรู้ทันเพื่อนทั้งสองคน ก่อนก้าวเดินเข้าไปในลิฟต์เพื่อลงมายังด้านล่างของตึก

" เออๆ กูล่ะเบื่อคนรู้ทันตลอด แต่มึงก็ไปกับพวกกูหน่อยนะ กูอยากไปเชียร์มันหน่อยอ่ะ ยังไงก็เป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยมและกูอยากไปดูหนุ่มๆรุ่นพี่วิศวะด้วย" วิวพูดขึ้นและส่งสายตาอ้อนเพื่อนรักของเธอก่อนจะยิ้มกว้างออกมาเมื่อได้ยินคำตอบของอบเชยดังขึ้น

 

" อืมก็ได้ แต่วันนี้กูไปแค่แป๊บเดียว เพราะต้องรีบกลับไปดูงานที่ร้านอีก วันนี้คนน่าจะเยอะเหมือนเดิม" ฉันเอ่ยขึ้นอย่างใจอ่อน เมื่อเห็นสายตาของวิวที่มองมาทางฉันอย่างออดอ้อนจนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

"ได้เลยจัดไปค่ะ เพื่อนรัก..."

วิวพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มพร้อมกับประตูลิฟต์ที่เปิดกว้าง ก่อนที่พวกเธอทั้งสามคนจะเดินไปขึ้นรถรางหน้าคณะเพื่อนั่งไปดูการแข่งขันที่สนามกีฬาของมหาลัยแถวคณะวิศวะทันที

 

#สนามกีฬามหาวิทยาลัย

ฉันและพวกเพื่อนทั้งสองคนรีบก้าวลงจากรถรางและเดินไปยังสนามฟุตบอลขนาดใหญ่ของมหาลัยที่มีเสียงกองเชียร์ของสาวๆจากหลากหลายคณะ ที่มารวมตัวกันและส่งเสียงร้องเชียร์ กรี๊ดกร๊าดกันอย่างสนุกสนาน ก่อนจะได้ยินเสียงของวิวเอ่ยดังขึ้นมา

" พวกมึง นั่นพี่จอมพลกับกลุ่มเพื่อนกำลังนั่งอยู่ที่สนามฝั่งโน้นด้วยอ่ะ โอ๊ย!!!เป็นบุญตาของนังวิวคนนี้จริงๆ "

"ใครเหรอมึง" บลู เอ่ยถามขึ้นและมองไปยังทางอัศจรรย์ของอีกฝั่งด้วยความสงสัย 

" ก็พี่จอมพล รุ่นพี่วิศวะปีสี่ น้องชายของพี่กองทัพและพ่อสงครามกับตำนานมาเฟียวิศวะ ที่ไม่มีใครกล้ายุ่งด้วยไง " วิวพูดขึ้นตอบโดยที่สายตายังคงจ้องมองไปยังกลุ่มของรุ่นพี่เป็นประกายดีใจ

 

"นั่นมันพี่จอมพลกับปลาทู..." ฉันที่มองเห็นพี่จอมพลกำลังนั่งพูดคุยกันเป็นกลุ่มและมีเจ้าปลาทูกำลังนอนหลับอยู่ข้างๆจึงเผลอพูดพึมพำชื่อของพี่เขาออกมาเบาๆด้วยความแปลกใจ

 

"มึงรู้จักพี่จอมพลด้วยเหรอ อบเชย "บลูที่ได้ยินเสียงของอบเชยเอ่ยดังขึ้นมาจึงหันไปเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยความสงสัยทันที

 

"มะ ไม่รู้จักอ่ะ คือ กูเหมือนจะเคยเห็นพี่เขากับน้องแมวที่ร้านคาเฟ่อยู่บ่อยๆน่ะ "ฉันรีบพูดตอบกลับแบบส่งๆและเก็บอาการเลิ่กลั่กของตัวเอง ก่อนจะได้ยินเสียงของวิวเอ่ยแทรกดังขึ้นมาอีกครั้ง

 

"มึงไม่รู้เหรอ ว่าร้านซาลาเปาของยายมึง คือ ร้านโปรดของคุณแม่พี่เขาเลยนะ ถ้ามึงจะคุ้นหน้าก็ไม่แปลกเลย" วิว เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มกว้างราวกับคนรู้เรื่องของพี่จอมพลดีสุดๆ

 

"แล้วทำไมมึงถึงรู้ข้อมูลพวกนี้ได้วะ" บลูถามขึ้นมาพร้อมกับนั่งลงยังอัศจรรย์ที่ว่างและมองไปยังวิว เพื่อนของเธอด้วยความสงสัย

 

" เอ้า ก็กูเป็นสมาชิกของกลุ่มหนุ่มหล่ออยากบอกต่อ ไงล่ะมึง สนใจเข้าร่วมด้วยกันไหม ข้อมูลแน่นมากเหมือนอยู่ใต้เตียงเลย" วิว พูดขึ้นและหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาโชว์ให้เพื่อนทั้งสองดูกลุ่มลับของเธออย่างภาคภูมิใจ

 

"ไม่เอาอ่ะ มึงอยู่ไปเถอะ มีข่าวเด็ดๆค่อยมาบอกพวกกูก็แล้วกัน " บลู พูดตอบอย่างไม่ใส่ใจเพราะรู้นิสัยของเพื่อนเป็นอย่างดี เรื่องงานเผือก คืองานถนัดของเพื่อนคนนี้มากที่สุด 

" แล้วเกมการแข่งขันจะเริ่มกี่โมงเหรอพวกมึง" ฉันที่นั่งฟังอยู่นานก็เอ่ยถามเพื่อนขึ้นมาเบาๆ เพราะตอนนี้บรรยากาศภายในสนามเริ่มแน่นขนัดไปด้วยเหล่านักศึกษาหญิงที่ส่งเสียงกรี๊ดจนฉันรู้สึกแสบแก้วหูไปหมด

"อีกสิบนาทีก็เริ่มแล้วมึง " วิว พูดตอบ ก่อนที่วิวจะเริ่มส่งเสียงเชียร์และชวนเพื่อนทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

 

 

#ด้านจอมพล

" ไอ้จอม สรุปคือ มึงจะไม่ลงแข่งสักหน่อยเหรอวะ"

วาโย หนุ่มหล่อสุดฮอตหนึ่งในเพื่อนสนิทของจอมพล เอ่ยถามเพื่อนที่กำลังนั่งลูบหัวเจ้าปลาทูอยู่ข้างต้นขาของมันอย่างเงียบๆพร้อมกับยื่นน้ำส่งให้กับมัน

"ไม่ลง กูขี้เกียจ " จอมพล พูดตอบและเอื้อมมือรับเครื่องดื่มน้ำอัดลมจากวาโยเปิดกระดกขึ้นดื่มเพื่อดับกระหายความร้อนทันที

"โหอะไรวะ สาวๆ มาเชียร์มึงเกือบทั้งสนาม จะไม่โชว์สกิลความเทพให้ชมเป็นขวัญตาหน่อยหรือไงวะ " คราม พูดแทรกดังขึ้นพร้อมมองไปยังรอบๆ สนามที่มีกลุ่มกองเชียร์จากสาวๆหลากหลายคณะกำลังส่งเสียงร้องดังขึ้นมาอยู่เป็นระยะๆ

" พวกมึงรู้ได้ไงว่า มาเชียร์กู พวกเธออาจจะมาเชียร์พวกมึงสองคนก็ได้" จอมพล พูดถามและมองหน้าของเพื่อนทั้งสองอย่างกวนๆ ก่อนที่เสียงของวาโยจะเอ่ยแทรกขึ้นมาแทบจะทันที

"สาวๆมาเชียร์กู มันก็แน่นอนอยู่แล้ว เพราะกูมันคนหล่อ พ่อรวย กรวยทองคำโว้ย " วาโย เอ่ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ 

"หึหึ พวกมึงแม่งไร้สาระ ฉิบหาย "

จอมพล ถึงกับหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆอย่างขบขัน ก่อนที่เขาจะเงยหน้าและกวาดสายตา มองไปยังรอบสนามกีฬาแบบเรื่อยเปื่อย แต่จู่ๆ พลันสายตาของเขาก็ดันไปสะดุดกับ เด็กน้อย ที่ทำหัวใจเขาเต้นแรงแทบทุกครั้งที่เจอกัน โดยที่เธอกำลังนั่งพูดคุยและหัวเราะกับกลุ่มเพื่อนของเธออยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา ก่อนจะได้ยินเสียงของไอ้วาโยเอ่ยดังขึ้นมาอีกครั้ง

"ไอ้จอม มึงก็ช่วยลงสนามแข่งสักสิบนาทีก็ได้ ถือว่าช่วยคณะก็แล้วกันนะ" วาโยยังคงพูดตื้อ เพื่อนรักของเขาให้ลงแข่งเพราะจะได้เล่นแบบจบเกมชิวๆ แต่เขาก็ต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงตอบกลับของเพื่อนเอ่ยดังขึ้นมา

 

"อืม เดี๋ยวกูลงแค่ครึ่งแรกก็พอ"

จอมพล พูดตอบโดยไม่มองหน้าเพื่อนตัวเองแต่สายตาเขากับจ้องมองไปยังเด็กน้อยใบหน้าหวานอย่างไม่กะพริบตา ก่อนที่เขาจะแอบยกยิ้มขึ้นมาแล้วพูดกับตัวเองคนเดียวในใจเบาๆ 

 

"ถ้าเด็กน้อยคนนี้มาเชียร์ กูก็จะโชว์สกิลเทพให้ดูสักหน่อยก็แล้วกัน "