ตอนที่ 2

#อีกด้าน

"ปลาทู!!! ปลาทู อยู่ไหนลูกออกมาหาพ่อเร็ว!!"

จอมพล หน้าตาตื่นตกใจ กำลัง วิ่งร้องตะโกนหาลูกรักของเขาเสียงดังลั่นลานจอดรถ หลังจากที่เขาได้รับสายจาก ไอ้โดมและไอ้เก๋า ลูกน้องคนสนิทของเขาที่บอกว่า เจ้าปลาทู ตกใจเสียงแตรรถที่บีบดังขึ้นมาอย่างกะทันหันจากด้านหลังอาคารที่จอดรถ จนทำให้ลูกรักของเขาวิ่งเตลิดหายไปจนพวกมันจับตัวไว้ไม่ทัน

"นายครับ!! ผมหาคุณปลาทูทางด้านนู้น ไม่เจอเลยครับ" 

เก๋า เอ่ยขึ้นและวิ่งมาหานายของตัวเองด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ หลังจากวิ่งตามหาคุณปลาทู อยู่นานนับชั่วโมง ก่อนเขาจะได้ยินเสียงของโดมเอ่ยแทรกดังขึ้นมา 

"นายครับ ผมให้คนตรวจจีพีเอสจากสร้อยคอคุณปลาทูแล้ว ตอนนี้คุณปลาทูกำลังอยู่แถวๆ คอนโดของนายครับ" โดม พูดขึ้นอย่างร้อนรน หลังจากเขาให้ลูกน้องตรวจสอบสัญญาณจากสร้อยคอที่นายสั่งทำพิเศษขึ้นมาจนพบตำแหน่งที่แน่นอน ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ของเขาส่งให้กับผู้เป็นนายตรวจสอบทันที

"ตามไป!! ใครเจอลูกชายกูก่อน กูมีรางวัลให้"

จอมพล พูดตอบเสียงเข้ม ก่อนจะเดินไปขี่รถบิ๊กไบค์คู่ใจและขับออกจากมหาลัยเพื่อไปยังคอนโดของเขาอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อเขาเดินตามจีพีเอสที่ฝังไว้บนสร้อยคอของปลาทู เขาก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นเจ้าลูกชายของเขาที่ไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนได้สัมผัส หรือ เข้าใกล้นอกจากครอบครัวของเขา กำลังนั่งออดอ้อนและคลอเคลียเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง จนเขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ว่าเจ้าลูกชายของเขามันจะทำแบบนี้กับเธอ...

///ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก//

พลันเสียงหัวใจของเขาก็เต้นแรงโครมครามขึ้นมาราวกับกลอง เมื่อสายตาเริ่มเห็นใบหน้าแดงเปล่งปลั่งน่ารักน่าเอ็นดูราวกับตุ๊กตา ดวงตากลมโตใสแป๋วและรอยยิ้มหวานผ่านแสงไฟที่สาดส่องเข้ามา ในขณะที่มือเล็กนุ่มนิ่มทั้งสองข้างกำลังยกอุ้มเจ้าปลาทูชูขึ้น 

รอยยิ้มนั้นทำเอาลมหายใจของเขาแทบสะดุดขึ้นมาทันที "คำว่าน่ารัก น่ารักมาก น่ารักฉิบหาย" ล่องลอยวนเวียนอยู่ในหัวของเขา จนเขาเผลอยกยิ้มกว้างขึ้นมาอย่างคนไม่รู้ตัว ก่อนจะได้ยินเสียงของไอ้โดมที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยดังขึ้นมาเบาๆ

 

" คุณปลาทู อยู่กับเด็กผู้หญิงคนนั้นครับนาย"โดม พูดขึ้นและกวาดสายตามองไปยังรอบบริเวณคอนโดอย่างระมัดระวัง

 

"แต่แปลกมาก ปกติคุณปลาทูไม่ค่อยให้ใครอุ้มหรือเข้าใกล้แบบนี้เลยนะครับ" เก๋าเอ่ยขึ้นตามก่อนจะสบตากับไอ้โดมและหันไปมองหน้าของนายด้วยความสงสัยอีกคน

 

"อืม แปลกมากจริงๆ " จอมพล เอ่ยตอบลูกน้องทั้งสองคนของเขาโดยที่สายตาคมยังคงจับจ้องมองไปยังเด็กผู้หญิงคนนั้นที่กำลังนั่งลูบหัวลูกชายของเขาอย่างอ่อนโยน

 

"งั้นผมจะเดินเข้าไปรับคุณปลาทูให้นะครับนาย" โดมพูดขึ้นและกำลังจะก้าวเดินแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของนายเอ่ยดังขึ้นมา

 

"ไม่ต้อง!!" จอมพลพูดแทรกขึ้นมาในทันที

 

"      "โดมถึงกับนิ่งแล้วหันไปมองหน้าของนายด้วยความแปลกใจ

 

"เดี๋ยวกูจะเดินเข้าไปรับลูกชายของกูเอง "

 

จอมพล พูดจบก็กระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาลูกชายสุดที่รักและเด็กผู้หญิงคนนั้นท่ามกลางความสงสัยของลูกน้องทั้งสองคนที่หันมาสบตามองกันอย่างเลิ่กลั่ก ก่อนที่เก๋าจะเอ่ยขึ้นมาเบาๆ

 

" ไม่ใช่คุณปลาทู หาเมียให้นายหรอกนะ"

 

"แต่กูว่า นายน่าจะหาแม่ให้คุณปลาทูน่ะสิวะ "

โดมพูดตอบเพื่อนสนิทด้วยแววตาเต็มไปด้วยความขบขัน ก่อนที่พวกเขาทั้งสอคนจะก้าวเดินตามหลังผู้เป็นนายไปอย่างรวดเร็ว

#ด้านอบเชย

ฉันเดินออกจากร้านสะดวกซื้อและอุ้มน้องแมวมาหลบอยู่ตรงสวนหย่อมข้างคอนโดและแกะซองอาหารเปียกที่ซื้อมา ส่งยื่นให้กับเจ้าแมวตัวอ้วนที่รีบเดินมากินด้วยความหิวโหย

" น้องคงจะหิวจริงๆ ทานเยอะๆเลยนะเจ้าอ้วน และก็มีแต่ปลอกคอ ไม่เห็นมีเบอร์โทรเลยอ่ะหรือจะหลุดหายไปนะ ฉันจะทำไงดี คืนนี้เอาไปเลี้ยงที่คอนโดน่าจะได้อยู่ วันนี้พี่ลูกจันทร์คงไม่กลับมาแน่ๆ"

ฉันบ่นพึมพำและ ย่อตัวนั่งยองๆอยู่ข้างเจ้าแมวอ้วน แล้วใช้สายตาสำรวจหาชื่อเบอร์โทรเจ้าของบนปลอกคอแต่ก็ไม่มี ก่อนจะป้อนอาหารจนหมดซอง พร้อมกับยกมือลูบหัวของแมวอ้วนด้วยความเอ็นดู พร้อมกับได้ยินเสียงทุ้มละมุนเอ่ยดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของฉัน

 

"ปลาทู"

 

//เหมียว...เหมียว.//

 

ฉันขยับตัวลุกขึ้นและยืนมองเจ้าแมวอ้วนวิ่งเข้าไปหาผู้ชายคนหนึ่งที่จัดว่าโคตรหล่อ หล่อแบบตะโกนมาก กำลังนั่งยองๆชูมือทำท่าอุ้ม และ จับประคองเจ้าแมวอ้วนขึ้นมามองด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ก่อนที่เขาจะกอดฟัดหอมเจ้าแมวอ้วน ราวกับพลัดพรากจากกันมานานแสนนาน 

ฉันยืนมองภาพอันแสนอบอุ่นและอ่อนโยนของพี่ผู้ชายคนนั้น จนทำให้หัวใจน้อยๆของฉันดันเต้นแรงผิดจังหวะขึ้นมา ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาสบตามองฉันนิ่ง และค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาฉันโดยไม่พูดอะไรออกมา ฉันจึงรีบตั้งสติและเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าขึ้นมาเบาๆอย่างลังเล 

"เอ่อ..แมวอ้วนตัวนี้เป็นของพี่ใช่ไหมคะ"

"อืมใช่ และมันก็ไม่ได้อ้วน มันแค่กินเก่งและจ้ำม่ำ"

จอมพล พูดตอบอย่างหน้าตาย โดยสายตาแฝงไปด้วยรอยยิ้ม ที่ยังคงจ้องมองไปยังใบหน้าหวานที่ปกคลุมไปด้วยเม็ดเหงื่อบางๆ

" อ๋อค่ะน้องไม่ได้อ้วน น้องแค่จ้ำม่ำค่ะ งั้นถ้าน้องแมวเจอเจ้าของแล้วหนูขอตัวก่อนนะคะ"

ฉันพูดตอบอย่างกระอักกระอวน และว่าเห็นพี่เขายืนอุ้มแมวจ้องมองฉันนิ่งไม่พูดตอบกลับอะไร จึงรีบเอ่ยขอตัวเพื่อกลับเข้าไปพักผ่อน แต่ยังไม่ทันจะก้าวขาก็ได้ยินเสียงเข้มเอ่ยดังขึ้นมา

 

"เดี๋ยวก่อน!!"

 

"คะ??" ฉันหันไปสบตามองพี่เขาด้วยความแปลกใจ

 

"น้องชื่ออะไร" จอมพล พูดถามสายตาเริ่มสำรวจใบหน้าหวานของหญิงสาวอย่างละเอียดอีกครั้ง

 

" หนูชื่อ อบเชยค่ะ เอ่อ คือ..หนูขอตัวนะคะ " ฉันพูดตอบอย่างตะกุกตะกัก เมื่อรับรู้ถึงสายตาดูน่ากลัวของพี่เขาที่จ้องมาทางฉันแปลกๆ 

 

"ทำไมถึงรีบหนีแบบนี้ หรือเป็นคนขโมยแมวพี่??" จอมพล พูดถามขึ้นอีกครั้ง

 

"เปล่านะคะ!! หนูไม่ใช่ขโมย คือ หนูปิดร้านแล้วมาเจอน้องแมวอยู่ตรงพุ่มไม้ข้างทางก่อนจะถึงร้านสะดวกซื้อ หนูสงสารน้อง และกลัวว่าจะวิ่งออกไปจนถูกรถชน หนูเลยอุ้มน้องมาแล้ว ก็ซื้ออาหารมาให้ทาน และ พี่ก็มาเจอพอดี หนูไม่ใช่ขโมยจริงๆนะคะ "

ฉันเอ่ยตอบและเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้พี่ผู้ชายตรงหน้าฟังจนจบ ก่อนจะรีบก้มหน้าลงไม่กล้าสบตามองพี่เขาตรงๆเพราะรู้สึกกลัวสายตาดุของเขาขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

"พี่อบเชย พูดมาเป็นความจริงใช่ไหม "

จอมพล แอบกระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงหวานๆเอ่ยบอกเขาอย่างลนลาน เขาจึงก้มหน้าลงและพูดถามปลาทูลูกรักในอ้อมกอด พร้อมกับเสียงตอบกลับอย่างรู้ความของปลาทูที่ร้องตอบรับเขาเบาๆ

//เหมียวๆ ..//

 

"อืม ในเมื่อลูกชายพี่บอก ว่าใช่ งั้นพี่ก็ขอบคุณน้องอบเชยมากนะ ที่ช่วยลูกชายของพี่ไว้" จอมพล พยักหน้าให้กับปลาทูก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอบเชยและแอบยกยิ้มขึ้นมาอีกครั้งกับท่าทางน่าเอ็นดูที่เธอแสดงออกมาแบบไม่รู้ตัว " หึ น่ารักชะมัด" 

 

" มะ ไม่เป็นไรค่ะ หนูขอตัวเลยนะคะ "

ฉันเอ่ยตอบและส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับพี่เขา ก่อนจะรีบเดินเข้าไปด้านในของคอนโดด้วยความรู้สึกประหลาดใจและก็หันกลับไปมองทางสวนหย่อมที่พี่ผู้ชายคนนั้นกำลังยืนอุ้มน้องแมวและจ้องมองมาทางฉันนิ่งๆไม่ขยับตัว จนฉันรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก พร้อมกับบ่นพึมพำคนเดียวในใจเบาๆ

" คนบ้าอะไรไม่ยอมเชื่อและฟังที่ฉันพูด แต่ดันไปเชื่อฟังแมวอ้วนซะงั้น สงสัยสติไม่ดีแน่เลยอ่ะ"