ตอนที่ 4 แฟนเก่า....อยากเป็นแฟนใหม่ 1

 

บ่ายวันอังคารที่แสนเงียบเหงา พิจิกาไปเรียนส่วนเมษานั้นก็ไปสอนหนังสือปุณณวิชญ์ต้องอยู่บ้านคนเดียวเขาเริ่มชินกับความเงียบในตอนกลางวันแล้วหลังจากที่มาอยู่ที่นี่ได้เกือบสัปดาห์แต่มันเป็นความเงียบสงบที่เขาเองนึกชอบอยู่ในใจพอตกเย็นความเงียบเหงาก็ถูกแทนที่ด้วยด้วยเสียงหัวเราะ และความอบอุ่นเมื่อได้ทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากับพี่สาวและหลานสาว ชายหนุ่มกำลังชั่งใจอยู่ว่าเขาจะมาอยู่ที่นี่ตลอดดีหรือไม่ และเขาจะเข้าไปบริษัทแค่สัปดาห์ละ 3 วันก็น่าจะพอแล้ว

ปุณณวิชญ์กำลังนอนอ่านหนังสือที่พึ่งซื้อมาเมื่อวันก่อนอยู่บนเปลไม้ไผ่บริเวณใต้ต้นไม้ข้างๆ บ้านลมพัดเย็นสบายทำให้เขาเริ่มจะไปเฝ้าพระอินท์เต็มที

ครืด....ครืด .... เสียงโทรศัพท์ที่เขาวางไว้บนเก้าอี้ไม้ข้างๆ เปลดังขึ้น ปุณณวิชญ์รีบคว้าขึ้นมาก่อนที่มันจะสั่นจนล่วงลงไปยังเบื้องล่าง

“อะไรนะครับคุณดา” เขาตะคอกเสียงไปตามสายทันทีที่ฟังเรื่องจากต้นสายจบ มันจะเป็นไปได้ยังไงกันที่ทั้งบริษัทจะไม่มีหุ้นส่วนคนไหนอยู่เลยเพราะไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน คุณดารณีเลขาฯ ของเขาโทร.มาแจ้งว่ามีลูกค้าเข้ามาโวยวายที่บริษัทและต้องการพบผู้บริหาร เธอพยายามติดต่อคนอื่นแล้วแต่ก็ไม่สามารถติดต่อใครได้เลยสักคน ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ไม่มีเวลาคิดอะไรมากจึงรีบขับรถตรงไปยังบริษัททันที

บริษัท วีที คอนสตรัคชั่น จำกัด เป็นบริษัทรับออกแบบและสร้างบ้าน อาคารพาณิชย์ พอพัก รวมถึงรับตกแต่งทั้งภายนอกและภายใน ปุณณวิชญ์กับเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันชื่อตุลาและรุ่นน้องคณะสถาปัตยกรรมอีกสองคนคือวศินกับตรีทิพย์ร่วมกันลงทุนโดยเขาเองมีหุ้นส่วนอยู่ 50 เปอร์เซ็นต์ ตุลา 20 เปอร์เซ็นต์ วศินกับตรีทิพย์อีกคนละ 15 เปอร์เซ็นต์

ก่อนที่จะมาเปิดบริษัทเองนั้นชายหนุ่มเข้าทำงานที่บริษัทรับสร้างบ้านและเก็บเกี่ยวประสบการณ์มาถึง 5 ปีเต็มและระหว่างที่เขาเรียนก็ยังได้มีโอกาสได้ฝึกงานในบริษัทที่รับผิดชอบโครงการใหญ่ๆ อย่างการสร้างห้างสรรพสินค้า บ้านจัดสรรรวมถึงโรงแรมต่างๆ อีกมาก พอเรียนจบก็มีหลายบริษัทมาทาบทามให้เขาไปทำงาน

เขาตกลงเรื่องทำงานกับบริษัทแห่งหนึ่งที่ไม่ใหญ่มากนักเพราะอยากได้ประสาการณ์ด้านอื่นนอกจากงานวิศวกรด้วย โชคดีที่รุ่นพี่ที่เป็นเจ้าของบริษัทให้โอกาสเขาทำงานในหลากหลายตำแหน่ง นอกจากวิศวกรคุมงาน เขียนแบบ แล้วเขายังได้มีโอกาสดูแลในส่วนของการจัดซื้อจัดจ้าง รวมถึงการยื่นซองประมูลงานต่างๆ อีกด้วย และเมื่อเขาขอลาออกจากบริษัทเดิม พี่อติรุจน์หรือพี่รุจน์ก็ไม่มีท่าทีโกรธ หรือไม่พอใจแต่อย่างใด อีกทั้งอติรุจน์ยังให้คำแนะนำเขาเกี่ยวกับการเปิดบริษัท การจดทะเบียน และอีกหลายๆอย่างๆ

ในช่วงแรกบริษัทยังไม่ค่อยมีงานเท่าไหร่ เขากับหุ้นส่วนจึงเช่าตึกแถวขนาดหนึ่งคูหาที่ชั้นบนใช้เป็นที่พักของเขา ส่วนชั้นล่างเปิดเป็นสำนักงาน เขาเริ่มมีลูกค้าเยอะขึ้นทั้งจากที่เห็นผลงานของเขาเมื่อครั้งยังทำงานที่บริษัทของอติรุจน์ และจากที่เขาได้ไปประมูลโครงการเล็กๆ เช่นการต่อเติมหอพัก การปรับปรุงที่อยู่อาศัย

บริษัทของเขาไม่เคยเกี่ยงไม่ว่าจะงานเล็กหรืองานใหญ่ เขาและตุลา รวมถึงรุ่นน้องทั้งสองคนก็ทำงานกันอย่างเต็มที่ จนเริ่มมีคนรู้จักมากขึ้น แต่ที่ทำให้บริษัทก้าวหน้ากระโดดไปไกลก็คงจะเป็นช่วงที่บริษัทของอติรุจน์ประมูลโครงการสร้างบ้านจัดสรรขนาด 50  หลังแต่ที่บริษัทมีปัญหาวิศวกรทั้งหมดพากันประท้วงขอส่วนแบ่งจากกำไรที่ได้ โดยหวังว่าอติรุจน์จะยอมทำตามข้อเรียกร้องที่เสนอ แต่กลับผิดคาด เพราะตอนนั้นภรรยาของรุ่นพี่ป่วยหนัก เขาเองไม่มีทายาทที่จะสืบต่อจึงตัดสินใจปิดบริษัทโดยให้ค่าจ้างล่วงหน้ากับพนักงานคนละ 6 เดือน ส่วนโครงการที่รับประมูลมาแล้วเขาก็เรียกชายหนุ่มไปคุยกับเจ้าของโครงการบ้านจัดสรรพอ เจ้าของโครงการเห็นผลงานที่ผ่านมาของปุณณวิชญ์และทราบวาชายหนุ่มเคยทำงานมี่บริษัทของอติรุจน์มาก่อนก็ยอมทำสัญญาฉบับใหม่กับบริษัท วีที คอนสตรัคชั่น ของชายหนุ่ม

ครั้งนั้นเขาดีใจเป็นอย่างมาก ที่บริษัทเล็กๆ ได้มีโอกาสเติบโตในธุรกิจสายนี้ พนักงานเก่าบางคนที่คุ้ยเคยปุณณวิชญ์ดี ก็ขอมาทำงานกับเขาด้วย ชายหนุ่มจึงต้องขยับขยายบริษัทเพื่อรองรับกับปริมาณงานที่มากขึ้น เขาย้ายจากตึกแถว 1 คูหามาเป็นอาคารพาณิชย์ขนาด 3 คูหาหาตกแต่งสไตล์มินิมอล ชั้นล่างเป็นสำนักงาน และส่วนต้อนรับ บริเวณกลางห้องมีโมเดลผลงานที่ผ่านมาของบริษัทตั้งแสดงอยู่ และยังมีห้องครัวเล็กๆ กับเคาน์เตอร์บาร์ไว้ให้พนักงานอีกด้วย บริเวณชั้นสองจัดเป็นห้องประชุมเล็กๆ สำหรับลูกค้า และอีกห้องเป็นห้องทำงานของเขาส่วนด้านนอกนั้นมีโต๊ะทำงานของหุ้นส่วนทั้ง 3 คนรวมถึงโต๊ะของดารณีเลขาฯ ของเขา อีกมุมเป็นส่วนของวิศวกรและสถาปนิกที่รับเพิ่มเข้ามาอีกแผนกนะ 3 คน ที่ตอนนี้ก็กลับบ้านกันไปหมดแล้ว ชั้นสามเขาทำเป็นที่พักสำหรับวิศวกรและสถาปนิกที่บางครั้งก็ต้องอยู่ทำงานกันจนดึก ส่วนตัวเองก็มาซื้อคอนโดฯ อยู่ไม่ไกลจากสำนักงานมากนัก

ปุณณวิชญ์ขับรถออดี้ Q5 สีขาว  มาจอดยังบริเวณด้านหลังของอาคารแล้วรีบเปิดประตูเข้าไป แต่ก็ไม่มีใครอยู่บริเวณชั้นล่างเลยสักคน คงเพราะเลยเวลาเลิกงานไปได้สักพักแล้ว แต่ตอนเขาเข้ามาก็ยังเห็นรถของหุ้นส่วนทั้ง 3 คนยังจอดอยู่ด้านหน้า ชายหนุ่มเดินยังไปยังห้องทำงานของเขาเพราะคิดว่าตุลาและคนอื่นๆ คงอยู่ในนั้น

เมื่อผลักประตูเข้าไปก็ต้องตกใจเพราะตุลา วศิน ตรีทิพย์รวมถึงเลขาฯ ของเขาเองก็นั่งอยู่ในนั้นด้วยท่าทางที่สงบนิ่งอยู่บนโซฟากลางห้อง ชายหนุ่มยังไม่ทันถามว่าเกิดอะไรขึ้นเสียงหนึ่งก็ดังมาทางด้านหลังของเขา

“ถ้าบริษัทไม่มีปัญหา พี่วิชญ์จะรีบเข้ามาไหมคะ” เสียงแหลมเล็กดังมาประตูห้องน้ำ เสียงที่เคยคุ้นหูทำให้ชายหนุ่มต้องรีบหันไปตามเสียงนั้น

“น้องมุก” เขาตกใจไม่น้อยที่เห็นเธออยู่ตรงนั้น

มุกไหมเป็นคนรักเก่าของเขาที่เคยคบกันเมื่อ 2 ปีก่อน เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากใครเห็นต่างก็อิจฉาที่เขามีแฟนสวย หุ่นดี ช่างเอาใจและเป็นถึงดาวคณะ มุกไหมเป็นลูกสาวคนเดียวจึงถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ เธอเอาแต่ใจตัวเองเป็นอย่างมาก ชอบให้เขาเอาอกเอาใจ พาไปเที่ยว พาไปซื้อของซึ่งเขาเองก็ไม่เคยเลยที่จะขัดใจเธอสักครั้ง

จนกระทั่งในตอนที่เขาเริ่มทำบริษัทเป็นของตัวเองชายหนุ่มไม่ค่อยมีเวลาให้เธอ ทั้งๆ ที่เขาตั้งใจทำงานเก็บเงินเพื่ออนาคตของเขาและเธอแต่ดูเหมือนเธอจะไม่เข้าใจเอาเสียเลย มุกไหมเริ่มที่จะตีตัวออกห่างและสุดท้ายก็ขอตัดความสัมพันธ์โดยให้เหตุผลว่าเขาไม่มีเวลาให้กับเธอและอายุก็มากเกินไปสำหรับเธอ เธอพึ่งจะอายุเพียงแค่ 20 แต่ในขณะนั้นเขาอายุ 30 ปีแล้วห่างกัน 10 ปี ทำให้ทัศนคติไม่ตรงกัน เขาเองไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย แต่แล้วเขามารู้ทีหลังว่ามันเป็นแค่ข้ออ้างที่จะเลิกกับเขาเท่าก็นั้น เพาะความจริงแล้วมุกไหมมีคนอื่นที่มีฐานะและชาติตระกูลดีกว่าเขา ไม่ใช่คนที่กำลังสร้างฐานะและลูกชาวสวนอย่างที่เขาเป็น

จากวันนั้นเธอกับเขาก็ไม่เจอกันอีกเลย แม้ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเธอจะพยายามติดต่อมาขอคืนดีแต่เขาปฏิเสธที่จะออกไปพบกับเธอ เพราะชายหนุ่มไม่มีเยื่อใยกับเธอแล้ว ผู้หญิงคนที่ทิ้งเขาไปเพื่อความสุขสบาย เขาก็ไม่อาจจะรับเข้าในชีวิตของเขายามที่เขาสุขสบายแล้วเช่นกัน

“พี่ว่ามุกใจเย็นๆ ก่อนนะครับ” เขาเห็นท่าทางเกรี้ยวกราดของเธอแล้วก็พอจะเข้าใจว่าทำไมเลขาฯ จึงโทร.ไปบอกเขาแบบนั้น แต่กับตุลาเพื่อนของเขาน่ะสิ ทำไมถึงยอมร่วมมือด้วย ปุณณวิชญ์หันไปมองเพื่อนและรุ่นน้องด้วยสายตาคาดโทษ ตุลาพยักพเยิดให้ปุณณวิชญ์มองที่มือของมุกไหม เธอกำลังถือคัตเตอร์ที่มีใบมีดแหลมโผล่ออกมาเพียงแค่เล็กน้อย เขานึกขันในใจ ไม่รู้ว่าพวกนี้กลัวอะไรกะแค่ผู้หญิงตัวเล็กกับคัตเตอร์ในมือ

“พี่รู้ว่ามุกอยากมาคุยกับพี่ พี่ว่าเราออกไปหาที่เงียบๆ คุยกันดีไหม ไปร้านริมน้ำที่มุกชอบไปก็ได้” เขาต้องรีบพาเธอออกไปจากตรงนี้เสียก่อนเพราะไม่อยากให้เธอมาโวยวายจนคนอื่นตกใจกันไปมากกว่านี้

“มุกดีใจ ที่พี่วิชญ์จำได้” น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจากตอนแรกนั้นทำให้อีก 4 คนที่นั่งอยู่ในห้องโล่งใจกันเป็นแถว

“จำได้สิ พี่จำได้ทุกเรื่อง” ‘รวมถึงเรื่องที่มุกทิ้งพี่ไปกับผู้ชายคนอื่น’ ประโยคหลังนี่เขาไม่ได้พูดออกไป

“พี่วิชญ์เป็นยังไงบ้างคะ สบายดีไหม” ไม่เพียงแค่พูดแต่มุกไหมเอามือมาลูบใบหน้าของเขาอย่างที่เคยทำ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงมีกำลังใจขึ้นมาอีกเยอะที่เธอห่วงใยเขาแบบนี้ แต่ตอนนี้เขาไม่รู้สึกแบบนั้นแล้ว เขาแค่อยากให้เธอออกไปจากที่นี่เท่านั้น

“มุกทานอะไรมาหรือยัง” ปุณณวิชญ์พยายามทำน้ำเสียงให้เป็นธรรมชาติมากที่สุดทั้งที่ในใจฝืนทนเต็มที

“ยังเลยค่ะ มุกรอมาทานกับพี่วิชญ์” น้ำเสียงออดอ้อนถ้าคนฟังใจไม่แข็งพอคงจะหลงกับคำหวานนั้น

“แล้วมุกอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม”

“อะไรก็ได้ค่ะ” นั่นไงประโยคคลาสสิก ‘อะไรก็ได้’ ปุณณวิชญ์พาเธอมายังบริเวณด้านหน้าบริษัทที่มีรถจอดอยู่หลายคัน

มุกไหมมองรถที่จอดอยู่ทั้งหมด 4 คันมี ฟอร์จูเนอร์สีขาว มินิคูเปอร์สีแดง BMW 330i M sport สีน้ำเงินและคันสุดท้ายเป็นฮอนด้าซีวิคสีบรอนซ์เทาซึ่งคันสุดท้ายที่เธอคุ้นตา หญิงสาวเดินตรงตามปุณณวิชญ์มาอย่างช้าๆ เพราะกำลังมองดูรถทั้ง 3 คันและกำลังคิดว่าคันไหนเป็นของชายหนุ่ม

เหมือนมุกไหมจะชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อยเมื่อเขาเดินตรงไปรถยนต์มือมือสองคันเก่าที่เธอเคยจำได้ว่าเขาเคยขับไปรับไปส่งเธอสมัยที่เธอยังเรียน  แต่เขาก็รู้สึกได้ เธอคงไม่อยากนั่งรถคันเก่าๆ เพราะตลอดเวลาที่คบกันเธอมักจะพูดเสมอว่า เมื่อไหร่จะเปลี่ยนเป็นรถคันใหม่เสียที เขารู้ว่าเธอเป็นคนยังไง เขาจึงเลือกที่จะพาเธอไปด้วยรถคันนี้ซึ่งเธอก็ไม่ค่อยได้ใช่งานเท่าไหร่นัก

“พอนั่งได้ไหม มันเก่าไปหน่อย” เขาเปิดประตูรถฝั่งตรงข้ามคนขับให้เธอ

“แหม..พี่วิชญ์ก็ ทำอย่างกับมุกไม่เคยนั่งรถคันนี้อย่างนั้นแหละค่ะ” เธอหันมายิ้มหวานให้เขา เธอรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมากเพราะรถคันนี้เทียบไม่ได้กับอีก 4 คนที่จอดอยู่เลย มุกไหมไม่เข้าใจว่าทำไมเขายังทนใช้รถเก่าบุโรทั่งคันนี้อยู่อีก เพราะเธอสืบทราบมาว่าบริษัทที่เขาเปิดนั้นทำกำไรเป็นอย่างมากในช่วงปีที่ผ่านมา

“ครับ” เขาตอบรับสั้นๆ แล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งก่อนขับรถออกไป

อาหารที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ค่อยได้รับความสนใจจากสองหนุ่มสาวเท่าไหร่ มุกไหมเอาแต่ชวนเขาคุยไปเรื่อย ส่วนตัวเขาก็ได้แต่พยักหน้ารับฟังเธอพูดก็เท่านั้น แต่ใจเขาลอยไปไกลแล้ว เขารู้สึกเบื่อที่จะต้องมานั่งฟังคนเธอพูดและพยายามคิดหาทางชิ่งหนีจากเธอ

“มุกว่าจะขอมาทำงานที่บริษัทพี่วิชญ์ได้ไหมคะ” คำพูดสั้นๆ เรียกสติของปุณณวิชญ์ให้กลับมา

“...” ไม่มีเสียงตอบรับ

“ทำไมคะ หรือพี่วิชญ์รังเกียจที่จะร่วมงานกับมุก” เสียงกระเง้ากระงอด

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ แต่ตอนนี้ที่บริษัทยังไม่เปิดรับคนใหม่เพิ่มเลย” เขารับอธิบายก่อนที่เธอจะเข้าใจผิดมากไปกว่านี้

“ให้มุกเป็นผู้ช่วยพี่วิชญ์ก็ได้นี่คะ” เธอเอียงหน้าแนบชิดกับแขนของเขาด้วยท่าทางออดอ้อน

“งานพี่ต้องออกไซต์งานบ่อย คงไม่เหมาะกับมุกเท่าไหร่ อีกอย่างพี่ก็มีผู้ช่วยอยู่แล้ว”

“ไม่รู้แหละ ยังไงมุกต้องไปทำงานที่เดียวกับพี่วิชญ์ให้ได้” ท่าทางแสนงอนที่แสดงออกทำให้ปุณณวิชญ์เริ่มคิดหนักเพราะไม่อยากลับไปยุ่งเกี่ยวกับเธออีกแล้ว แม้แต่ก่อนจะรักเธอมากแค่ไหนก็ตาม

“พี่ว่า มุกพึ่งเรียนจบ น่าจะหาเวลาพักผ่อนสักหน่อยดีกว่านะครับ แล้วถ้าที่บริษัทพี่มีตำแหน่งว่างพี่จะรีบบอกมุกเลยดีไหม” เขาเสนอไปอย่างนั้นเพราะคิดว่ายังไงก็คงไม่รับเธอเข้าทำงานเป็นแน่ ระหว่างนี้เขาคงคิดหาทางออกได้

มุกไหมนิ่งเงียบเพราะกำลังใช้ความติด จะให้เธอพักอย่างงั้นเหรอแล้วระหว่างนี้เธอจะเอาเงินที่ไหนใช้จ่าย เพราะแฟนเศรษฐีที่เธอเคยคบหาอยู่นั้นก็พึ่งเลิกรากันไป เนื่องจากทางบ้านฝ่ายชายไม่ยอมรับเธอ หาว่าเธอจะมาเกาะลูกชายเขากิน มุกไหมพยักหน้ายอมรับไปก่อนเพราะเธอคิดว่าคนอย่างปุณณวิชญ์ถ้าลองได้ตื้อเข้าหน่อยเขาก็จะยอมเธอเอง เพราะแต่ก่อนนั้นชายหนุ่มทั้งรักทั้งหลงและก็ตามใจเธอเป็นอย่างมาก ตอนนี้เขาอาจจะเล่นตัวไปก็เท่านั้น ร้อยทั้งร้อยถ้าเจอลูกอ้อนของเธอก็ใจอ่อนกันทุกราย จากนั้นหญิงสาวก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำหลังจากทานอาหารบนโต๊ะไปเพียงนิดหน่อยเท่านั้น

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นเรียกให้เจ้าของต้องรีบควักออกมาดู

‘คุณได้รับข้อความใหม่ทางไลน์’ บนหน้าจอโทรศัพท์แสดงข้อความเขารีบกดเข้าไปยังโปแกรมสนทนาทันที

หนูดี       : น้าวิชญ์คะ แม่ให้ถามว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ 

หนูดี       : สติกเกอร์รูปเด็กผู้หญิงพร้อมเครื่องหมายคำถาม

ปุณณวิชญ์อมยิ้มแล้วรีบพิมพ์ตอบกลับไป

น้าวิชญ์  : ฝากขอโทษแม่ด้วยนะหนูดี น้ามีงานด่วนที่บริษัท วันนี้คงไม่กลับไปที่บ้าน อาจอยู่ที่นี่ 2-3 วัน

หนูดี      : รับทราบคร้า...น้าวิชญ์

หนูดี      :  สติกเกอร์รูปหัวใจ พร้อมตัวหนังสือ Miss you.

น้าวิชญ์  : น้าก็คิดถึงอีก 2-3 วันเจอกันนะครับ

น้าวิชญ์  : Bye.

ปุณณวิชญ์รีบเก็บโทรศัพท์เข้าที่เพราะมุกไหมเดินออกมาจากห้องน้ำ

“ใครโทร.มาคะพี่วิชญ์” เธออดที่จะถามไม่ได้

“เปล่าครับพอดีพี่เช็คเมล์น่ะ” เขาปด เพราะไม่อยากให้เธอรู้ว่าตอนนี้เขากลับไปอยู่ที่บ้านกับพี่สาวแล้ว

“ไปดูหนังกันไหมคะพี่วิชญ์ หรือจะไปฟังเพลงกันต่อ” มุกไหมเดินเกาะแขนออกมาจากร้านอาหาร เธอยังไม่อยากกลับไปเหงาอยู่คนเดียวที่ห้อง เพราะโดยปกติเธอเป็นคนชอบสังสรรค์การกลับห้องก่อนเที่ยงคืนจึงเป็นสิ่งที่น่าเบื่ออย่างที่สุด

“พี่ว่า พี่ไปส่งมุกกลับที่พักดีกว่านะ นี่ก็ดึกแล้ว”

“พี่วิชญ์คะ นี่พึ่งจะ 2 ทุ่มเองนะคะ” ปุณณวิชญ์ก้มมองนาฬิกา ก็จริงอย่างที่เธอว่า แต่เขาไม่อยากอยู่กับเธอสองต่อสองแบบนี้

“พี่มีธุระต้องไปทำนิดหน่อย เอาไว้วันหลังเราค่อยไปดูหนังกันก็ได้” ชายหนุ่มพยายามหาทางเลี่ยง

“แต่...”

“มุกพักที่เดิมเปล่า”  ปุณณวิชญ์ก็รีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนยังไม่ทันที่มุกไหมจะพูดจบ

มุกไหมรู้สึกหน้าเสียเพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มจะทำเฉยชากับเธออย่างนี้ แต่ก็ต้องยอมๆ ไปก่อนเพราะนี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น อย่างน้อยวันนี้ชายหนุ่มก็ยังยอมออกมาทานข้าวกับเธอ

“มุกย้ายแล้วค่ะ แต่พี่วิชญ์ส่งมุกที่หน้าร้าน.....ก็ได้ค่ะ มุกนัดเพื่อนไว้” เธอบอกชื่อร้านที่นัดเพื่อนไว้ ปุณณวิชญ์ขับรถไปจอดยังหน้าร้านอาหารกึ่งผับโดยไม่ได้ลงไปส่งเธอ จากนั้นเขาก็รีบขับรถกลับออกมาทันที

“อ้าว! ยายมุก ไหนว่าจะพาพี่วิชญ์มาด้วย” ลดาเพื่อนของเธอเอ่ยทักเมื่อเห็นว่าเพื่อนเดินเข้ามาในร้านเพียงคนเดียว

“ง้อไม่สำเร็จล่ะสิ” วิราณีก็รีบถามทันทีเพราะก่อนที่จะไปหาปุณณวิชญ์เธอบอกกับเพื่อนไว้ว่าจะกลับไปหาคนรักเก่าที่ตอนนี้กลายเป็นเจ้าของบริษัทรับเหมาก็สร้างที่เป็นเจ้าของโครงการใหญ่ๆ หลายโครงการ

“วันนี้ไม่สำเร็จ แต่พรุ่งนี้ก็ยังมี” มุกไหมมั่นใจอย่างนั้นเพราะรู้ดีว่าแฟนเก่าคนนี้เป็นคนจิตใจดีและเธอก็รู้ว่าเขาเองยังไม่คบใครแบบจริงจังตั้งแต่เลิกกับเธอไปเมื่อ 2 ปีก่อน

“ว่าแต่ เธอแน่ใจนะว่าพี่วิชญ์รวยจริง” มุกไหมถามวิราณีเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง เพราะถ้ารวยจริงทำไมเขายังขับรถคันเก่าบุโรทั่งคันนั้นอยู่อีก

“จริงสิมุก รุ่นพี่ที่ฉันรู้จักบอกว่าพี่วิชญ์ถือหุ้นใหญ่สุดในบริษัท ปีที่แล้วบริษัททำกำไรเป็นหลักร้อยล้านเลยนะแก อย่างหมู่บ้านที่ฉันอยู่แค่โครงการเดียวนี่ก็เกือบ 50 หลังคาเรือน แกคิดดูสิ ถ้ากำไรหลังละสัก 5 แสนก็ 25 ล้านแล้วนะแก”

“แต่ที่ฉันเห็นวันนี้พี่วิชญ์ของแกยังขับรถคันเดิมเมื่อ 2 ปีก่อนเลยนะแก” ลดาเริ่มไม่แน่ใจข้อมูลที่วิราณีได้ทราบมา

“นั่นสิ ฉันก็ชักสงสัย” มุกไหมเริ่มคล้อยตาม รถคันนี้เป็นรถมือสองที่เขาเคยใช้รับส่งเธอตั้งแต่เธอยังเรียนไม่จบ ตอนนี้ก็ผ่านมาถึงสองปี เขาก็ยังทนใช้อยู่

“โอ๊ย! แก่ไม่คิดบ้างเหรอ ว่าพี่วิชญ์อาจจะอยากลองใจแกก็ได้เพราะเท่าที่รู้พี่วิชญ์ของแกมีคอนโดฯ ให้เช่าอีกตั้งหลายที่ วันนั้นที่ฉันเจอพี่วิชญ์ของแกเค้าขับออดี้สีขาวย่ะ ไม่ใช่ฮอนด้าคันนี้” วิราณีนั้นเจอกับชายหนุ่มโดยบังเอิญที่ทางออกของห้างสรรพสินค้า เธอจำเขาได้ตั้งแต่ทีแรกที่เห็น เพราะแฟนเก่าของเพื่อนคนนี้ทั้งหล่อทั้งสูงเป็นที่สะดุดตา เธอเองยังเคยคิดที่จะจีบเขามาเป็นแฟนถ้าไม่ติดว่าเขามาจีบเพื่อนเธอก่อน

 “งั้นพรุ่งนี้ฉันต้องไปดูให้เห็นกับตา” มุกไหมคล้อยตามเพื่อน

“ว่าแต่ แกคิดยังไงของแกถึงอยากจะกลับมาคบพี่วิชญ์อีก” ลดาถามไปอย่างนั้นเพราะไม่เข้าใจการกระทำของเพื่อนสักเท่าไหร่

“ไม่รู้สิ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่มีใครที่ถูกใจ ถ้าพี่วิชญ์รวยจริง มันก็น่าสนใจอยู่นะฉันจะได้ไม่ต้องหางานทำอย่างทุกวันนี้ งานก็หายากเหลือเกินนะ แกว่าไหม” เธอหันไปถามเพื่อน เพราะตอนนี้เธอเองเรียนจบและไปยื่นในสมัครไปก็หลายที่แต่ไม่มีที่ไหนเรียกเธอไปทำงานเลย อาจเป็นเพราะเกรดเฉลี่ยที่เธอทำได้นั่นไม่ค่อยสวยเท่าไหร่นัก 2.09 สำหรับคนอื่นมันคงดูน้อยนิด แต่สำหรับสาวสายปาร์ตี้อย่างเธอก็ถือว่าเยอะมาก มุกไหมไม่ค่อยตั้งใจเรียนมากนักเพราะคิดว่าคนสวยๆ หางานทำไม่น่าจะยาก แต่มันกลับตรงกับข้ามเพราะความสวยไม่ได้ช่วยเธอเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังโดนดูถูกจากพวกผู้ชายที่มักจะใช้เงินซื้อความสุขอีกด้วย