ตอนที่ 3 นามรอง (1)

7 วันผ่านไป

อาการกำเริบของพิษเย็นถูกหมอเฒ่าและยายเฒ่าช่วยกันหาทางระงับควบคุมไว้ได้ ทำให้เสิ่นซินกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติแล้ว

‘เจ้าไม่ใช่ศิษย์ข้า แต่เป็นคุณหนูน้อยแห่งหุบเขาหงถาว’

เสิ่นซินเรียกขานท่านเจ้าหุบเขาเป็นอาจารย์เขากลับรีบปฏิเสธ สุดท้ายบอกว่าอยากเรียกอะไรได้ทั้งนั้นยกเว้นอาจารย์ และฐานะของนางถูกยกเป็นคุณหนูน้อยไปแล้ว

“ชีพจรวันนี้ดีนัก เจ้ากินยาเทียบนี้ติดต่อกันสัก 3 ปี อาการกำเริบของพิษเย็นจะกำเริบเหลือปีละ 2 ครั้ง หลังจากนั้น ในวันที่ร้อนที่สุดและเย็นที่สุดของปี”

“ไม่ได้หายขาดหรือเจ้าคะ?” เสิ่นซินถามด้วยความผิดหวัง

“ข้าเป็นหมอมิใช่เทพเซียน! พิษประหลาดของเจ้าไร้ที่มา ข้ากดอาการของมันให้เจ้าได้นับว่าดีเท่าไหร่!” คำถามของเด็กน้อยหมอประหลาดเหมือนโดนเหยียบหาง ลุกขึ้นมาเต้นเร่า

ยิ่งดวงตากลอกกลิ้งไม่เชื่อถือ...

ราวกับเขามีเพียงราคาคุย!

“เพ้ย! ถึงไม่หายขาดแต่เจ้าสามารถโคจรลมปราณได้โดยแลกกับอาการกำเริบเดือนละครั้ง!”

“ท่านทำการค้ารึ? เอาผลประโยชน์เล็กน้อยล่อลวงข้าหวังให้ข้าคล้อยตาม”

เสิ่นซินแม้ยังไม่หายดี แต่เป็นเด็กใฝ่รู้จนน่ากลัว กลางวันเรียนหนังสือโดยท่านจ้าวหุบเขาสอนด้วยตนเอง ตกเย็นสอบถามเรื่องทำการค้ากับหลี่เหว่ยมือซ้ายของเจ้าหุบเขา

อย่าเห็นนางเป็นเพียงเด็กน้อยไม่รู้ความ สิ่งใดได้รับการสอนสั่งล้วนจดจำไม่ลืม ภายใน 7 วันที่ลืมตาตื่นสามารถเรียนรู้ตัวอักษรได้มากกว่า 350 ตัวแล้ว

โม่โฉ่วยามค้นพบมีประกายแปลกประหลาดสะท้อนผ่านแววตาเฉื่อยชา แล้วหายไปไร้ร่องรอย

ตู๋ยี่เห็นหน้าดำจนเขียวของหมอประหลาดก็หัวเราะใส่หน้า “ฮ่า ฮ่า ไอ้หมอเฒ่าโดนเด็กถอนหงอกแล้ว”

“เหอะ! เจ้าอยู่มา 5 เดือนกลับทำอันใดไม่ได้ กล้ากล่าววาจาต่อหน้าข้ารึ” สองผู้เยี่ยมยุทธ์ไม่มีใครยินยอม ทำท่าจะวางมวยเตรียมควักทั้งพิษทั้งยาในห่อพกมาสาดใส่กัน

“ท่านป้าตู๋ยี่กับท่านลุงฉีก้วยเชิงผู้ใดเก่งกาจกว่ากันหรือเจ้าคะ” เสิ่นซินที่นอนชมดูก็ถามขึ้นราวไม่ตั้งใจ

“ข้า!”

“ข้า!”

ยายเฒ่าพิษและหมอประหลาดแทบจะตอบออกมาพร้อมกัน

“เรื่องปรุงพิษแก้พิษตัวข้าตู๋ยี่เป็นหนึ่งย่อมไม่มีสอง พิษเจ็ดราตรีเลือนรางของข้ายังไม่มีผู้ใดแก้พิษได้ แม้แต่ไอ้หมอเก๊นี่” ยายเฒ่ายืดอกยืดหลังด้วยภูมิใจหนักหนา แสยะยิ้มเหยียดใส่หมอเทวดาที่เต้นผาง

“ถุย ๆ ตัวเจ้ายังแก้พิษที่ปรุงเองมิได้ ปรุงใหม่ก็มิได้เอาอันใดมาภูมิใจ ที่ข้าแก้ไม่ได้เพราะเจ้าไม่ยอมบอกสมุนไพรตัวสุดท้าย!!!”

เสิ่นซินชมดูความสัมพันธ์พิลึกพิลั่นของสองผู้อาวุโส ทั้งสองคล้ายชมชอบแข่งขัน แม้ไม่มีเจตนามุ่งร้ายแต่ยามประลองฟาดฟันถึงตาย นางเอนตัวพิงหัวเตียงเก็บงำประกายเจ้าเล่ห์ในเงามืด

“พวกท่านแข่งกันหลายสิบปีกลับไม่มีผู้ใดแพ้ชนะ ไม่สู้สอนสั่งผู้คนให้มาเป็นตัวแทนแข่งแทนตน? ใครสอนสั่งได้ดีกว่าย่อมฝีมือร้ายกาจกว่า” คำแนะนำเรียบง่ายของเด็กหญิงกลับไปปลุกไฟต่อสู้ของทั้งสอง

“งั้นเจ้ามาเรียนวิชาพิษจากข้า” ตู๋ยี่รีบจับจองเสิ่นซินนำหน้าหมอประหลาดไปครึ่งก้าว

“เพ้ย! เจ้าจะโกงข้ารึไร! พรสวรรค์นังหนูนี่ในรอบ 100 ปี จะมีสักคน ไม่ได้จะหาคนสอนสั่งแข่งกันต้องมีพรสวรรค์เทียบเท่ากันจึงจะถูก!”

“ถ้าเจ้าทวงถามความเหลื่อมล้ำของพรสวรรค์ มิสู้ต้องสอนคนเดียวกันเลยรึไง!” แม่เฒ่าพิษถูกแย่งคนก็โมโหหลุดปากกระแทกเสียง แต่หมอประหลาดกลับชะงักคิดตาม

“ได้! ถ้างั้นข้าสอนวิชาแพทย์ เจ้าสอนวิชาพิษผลัดกันคนละ 2 ชั่วยามต่อวัน พอครบปีมาทดสอบความก้าวหน้า 1 ครั้ง”

“ดี!”

“ดี!”

ครานี้กลับเห็นดีเห็นงามพูดตกลงกันเองเสร็จสรรพ

...

เสิ่นซินกลายเป็นศิษย์ของทั้งสองแบบงง ๆ

เด็กหญิงกดตามองต่ำปกปิดแววเจ้าเล่ห์สมใจ ไม่คิดว่าจะได้ผลที่เกินคาด คิดว่าขอเพียงได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของท่านผู้ใดผู้หนึ่งก็ดีแล้ว

“ตอนเช้ากับเย็นต้องฝึกปราณกับข้า ครึ่งเช้าเรียนวรยุทธ์ เขียนอักษร ที่เหลือพวกท่านแบ่งเวลาเอาเอง” เจ้าหุบเขาเยี่ยมหน้ามาจัดตารางเวลาโดยไม่ต้องการคำโต้แย้ง

เสิ่นซินรับฟังการจัดตารางใหม่อ้าปากค้าง นางลืมเจ้าหุบเขาผู้นี้ไปได้อย่างไร! ตอนนี้ตารางการเรียนของนางไม่มีเวลาพักตั้งแต่รุ่งสางจรดค่ำ

พวกเขาลืมหรือไรว่า...นางเพิ่งจะ 5 หนาว!!!

ทุ่มหินไม่พ้นหัวแม่เท้าตนเสียแล้ว

ตกเย็นเสิ่นซิ่นถูกเชิญมาร่วมสำรับกับทุกคนที่ห้องโถงของเรือนใหญ่เป็นวันแรก เพราะได้รับอนุญาตจากหมอจริงและหมอพิษแล้ว

บนโต๊ะอาหารมีกับข้าวง่าย ๆ 5 อย่าง น้ำแกง 1 อย่าง หุบเขานี้นอกจากเจ้าหุบเขานายบ่าวทั้งสาม ยังมีบ่าวที่ทำงานหยาบประเภทใช้แรงงานอีกเพียง 3 คน แม่ครัวอีก 1 พวกเขาพักอยู่เรือนหลังป่าไผ่

และด้วยลักษณะนิสัยของเจ้าหุบเขา ในเรือนจึงค่อนข้างหย่อนยานกฎระเบียบ อย่างตอนกินข้าวก็ไม่ได้ห้ามพูดคุย

“ร่างกายนางดีพอที่จะเริ่มเรียนได้หรือยัง?” โม่โฉ่วหยิบจอกสุราขึ้นจิบ อีกมือก็ใช้ตะเกียบคีบเนื้อไก่ขอทานเข้าปาก

“เรื่องฝึกยุทธ์เดินลมปราณทำได้ แต่จะมีผลข้างเคียงคือลมปราณที่หมุนวนจะมีไอเย็นแทรกอยู่ มีทั้งข้อดีข้อเสีย”

กึก กึก...

หมอประหลาดตอบไปก็ใช้ตะเกียบประมือกับยายเฒ่าพิษเหนือโต๊ะ “ไก่ชิ้นนี้ข้าคีบก่อน!”

“ใครดีใครได้”

“ศิษย์พี่ ปกติท่านอาจารย์เป็นเช่นนี้?” เสิ่นซินหันไปถามศิษย์พี่ใหญ่หวังหยูซินเสียงเบา ท่าทางไม่แน่ใจปนคลางแคลง

หวังหยูซินหันมองสภาพอาจารย์ มวยผมหลุดลุ่ย ใบหน้าแดงยับยู่ ไหนเลยเหลือท่าทางสง่างามของหมอเทวดา

“ศิษย์พี่มีคำกล่าวสอนเจ้า ‘อย่าตัดสินคนแต่เพียงภายนอก’ รอดูนิสัยให้ถ่องแท้ก่อน” นางเองก็ถูกท่าทางอ่อนโยนใจดีแรกพบของอาจารย์หลอกลวงเช่นกัน

“เป็นเช่นนั้น!” เสิ่นซินพยักหน้าท่าทางรู้ความ ดวงตาเปล่งประกาย

ศิษย์พี่เห็นศิษย์น้องว่านอนสอนง่ายน่าเอ็นดูสายตาเฉยชาก็อ่อนลง “กินต่อเถอะไม่ต้องใส่ใจ”

เพียะ!

“ข้อดีข้อเสียของไอเย็นในร่างยาโถว [1] ?” โม่โฉวใช้ตะเกียบชิงไก่ชิ้นที่ก่อสงครามเข้าปากหน้าตาย ทำหมอประหลาดและยายเฒ่าพิษหรี่ตามองหน้ากันแล้ววางตะเกียบลง

‘ไอ้หนุ่มนี่ฝีมือไม่ธรรมดา’

สามารถลบกำลังภายในของพวกเขาสองคนที่ปะทะกันได้เรียบง่าย ไม่แน่หากวัดกันที่วรยุทธ์เขาร่วมมือกับยายเฒ่าพิษยังไม่อาจเอาชนะเจ้าหุบเขานี่ได้

“ข้อเสียคือไอเย็นจะกัดกร่อนเส้นลมปราณ ร่างกายจะอ่อนแอเจ็บป่วยง่าย แต่ถ้าพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสหากนังหนูทนไหวใช้ไอเย็นในการขยายขนาดเส้นลมปราณได้...”

ร่างกายนี่จะกลายเป็นอัจริยะแห่งยุคด้านการฝึกยุทธ์!

เส้นลมปราณที่กว้างสามารถกักเก็บพลังปราณให้หมุนวนตามจุดชีพจรได้มากกว่า เปรียบกับเจ้าเป็นแม่น้ำ ผู้อื่นเป็นเพียงลำธารสายเล็ก

เวลาฝึกปรือจะได้ผลลัพธ์ดีและเร็วกว่า

การใช้ออกของกำลังภายในย่อมรุนแรงกว่าคนที่มีพลังฝึกปรือเท่ากัน

“ต้องใช้สิ่งใดเป็นตัวช่วย?” เจ้าหุบเขารินสุราหงถาวใส่จอกของหมอประหลาดและยายเฒ่าพิษที่ยื่นมา

“สุราดี! สุรานี่ดีกว่าสุราดอกท้อของสำนักกระเรียนเงินเสียอีก!” ตู๋ยี่ที่ได้จิบคำแรกถึงกับอุทานอย่างประหลาดใจ โดยไม่เห็นมือของโม่โฉวที่ชะงักไปช่วงสั้น ๆ

“ใช้หญ้าเกล็ดเพลิงมาเป็นตัวยาลดฤทธิ์ยาให้อ่อนลง ใช้ตอนที่นังหนูเดินลมปราณทุกครั้ง”

เสิ่นซินได้ยินชื่อสมุนไพรคุ้นหูอดแปลกใจไม่ได้

‘แสดงว่าท่านแม่มีความรู้เรื่องสมุนไพร’

เด็กหญิงปัดความคิดนี้ไปก่อน ตอนนี้มีสิ่งสำคัญเร่งด่วนกว่า

“พวกท่าน! ข้ามีชื่อนะเจ้าคะ!!!”

[1] ยาโถว - คำเรียกเด็กน้อย สาวน้อย