05 "คนที่สบายใจ"

17:45 น.

น้อยหน่ายืนรอแม่อยู่ที่หน้าคอนโดด้วยความเบื่อหน่าย แม่บอกว่าจะมารับตอนหกโมงเย็น แต่แทนที่จะให้เธอรอในห้อง แต่ท่านกลับบอกให้มายืนรอจะได้ไม่เสียเวลา

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถ่ฟีดแก้เซ็ง ในแฟนเพจของเธอไม่มีอะไรสำคัญมาก มีแต่พวกอาหวังที่คอมเม้นท์คุกคามเธอหลังจากที่เธอพึ่งอัพรูปสุดเซ็กซี่ในอ่างอาบน้ำไป น้อยหน่ากลับไม่ได้มีความคิดหวาดกลัวแม้แต่น้อย ก็มันเป็นงานของเธอนี่หน่า

พอเล่นไปเบื่อ ๆ ก็อดคิดถึงคนที่อยู่ในเกมไม่ได้ ไม่รู้ว่าเวลานี้เฮียธีร์จะออนอยู่รึเปล่า…จะคิดถึงกันไหม

แต่อีกใจน้อยหน่าก็คิด เวลาที่เธอจะไปเจอพ่อทีไรก็อึดอัดใจทุกที

ถ้ามีเพื่อนคุยด้วยก็คงจะดีไม่น้อย คิดได้แบบนั้นน้อยหน่าก็ไม่รอช้ารีบทักไปหาเฮียธีร์ของเธอทันที

[เฮีย]

[ว่าไงคะ] ข้อความตอบกลับมาแทบจะทันที ทำให้น้อยหน่าหลุดยิ้ม เพราะถึงจะเป็นแค่ตัวอักษรสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ

[พายไม่อยากไปเจอพ่อเลย]

[อย่างอแงสิคะ ไปแปปเดียว เดี๋ยวก็ได้กลับแล้ว]

[เฮ้อ พายอึดอัดอ่า...เวลาพ่อนัดไปเจอทีไรไม่เคยมีเรื่องดี ๆ เลย]

น้อยหน่าระบายความในใจออกไป ดวงตาเธอมองรถที่วิ่งผ่านไปมาอย่างเหม่อลอย เพราะในความทรงจำของเธอ การนัดกินข้าวกับพ่อแทบไม่เคยจบลงด้วยบรรยากาศดี ๆ เลยสักครั้ง เพราะเป็นลูกคนเดียว ทุกอย่างเลยตกมาอยู่ที่เธอทั้งหมด เพราะแบบนี้น้อยหน่าถึงได้ติดเกม ติดสังคมในเกมมากกว่าชีวิตจริง มันเหมือนเป็นเซฟโซนของเธอ

[ทำไมพายถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ?]

[ช่วงนี้ พ่อเริ่มจับตาพายแปลก ๆ ค่ะ]

[หื้ม ? ยังไงนะคะ]

[เรื่องเรียนพายก็ตั้งใจเรียนมาตลอด…แต่ไม่รู้ทำไมพ่อถึงรู้ว่าน้อยหน่าติดเกม]

[งั้นวันนี้พายไปก็ไปตามที่คุณพ่อบอกก่อนดีไหมคะ พายจะไม่ต้องโดนดุไงคะ]

[แล้วถ้าพายคิดถึงเฮียล่ะคะ]

เธอพิมพ์ส่งไปอย่างกึ่งหยอกกึ่งจริง ใจหนึ่งก็รู้ว่าตัวเองกำลังทำตัวงอแง แต่ก็ยังอยากได้คำตอบที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นสักนิด...เธออยากมีเฮียธีร์อยู่ข้าง ๆ

[เฮียก็อยู่ตรงนี้ไงคะ]

คำตอบสั้น ๆ ของเขาทำให้น้อยหน่าหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง ความรู้สึกอึดอัดในอกเหมือนจะเบาบางลงเล็กน้อย คงจะมีแต่เฮียธีร์เท่านั้นแหละที่จะทำให้เธอสบายใจได้

[งั้นเฮียห้ามหายไปไหนนะ] 

[ค่ะ]

ไม่นานนัก รถตู้คันหรูของแม่ก็เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าคอนโด

[อ่ะ แม่มารับแล้ว พายไปก่อนน้า~]

[Enjoy your dinner.] ข้อความของเขาปรากฏขึ้นพอดีกับที่เธอเปิดประตูรถ