06 "อึดอัด"

“สวัสดีค่ะ พ่อ แม่” น้อยหน่าทักขึ้นทันทีที่เห็นทั้งสองคนนั่งอยู่ในรถ พยายามทำเสียงให้ดูสดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกตึงเครียดตั้งแต่วินาทีแรกที่ขึ้นรถ พ่อกับแม่ของเธอยังแต่งตัวยศเหมือนเดิม ชุดเดรสยาวสง่า กับชุดสูททางการ

เฮ้อ ก็คุณหญิงอร ภรรยาท่าน ส.ส นี่เนอะ

“ขึ้นรถเถอะลูก”

“ค่ะแม่”

 

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียดตั้งแต่ยังไม่เริ่มมื้อจริงจัง โต๊ะอาหารถูกจัดอย่างดี กลิ่นหอมลอยคลุ้งชวนกิน แต่กลับไม่มีใครแตะต้องมันเลย

รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาของโต๊ะอื่น ตัดกับโต๊ะของพวกเขาที่เงียบผิดปกติ ตั้งแต่ขึ้นรถจนมาถึงร้าน น้อยหน่ากับพ่อแทบไม่ได้คุยกัน มีเพียงแม่ที่พยายามชวนคุย

เมื่ออาหารถูกวางเต็มโต๊ะ พ่อที่เงียบอยู่นานก็เริ่มพูดขึ้นพร้อมกับเริ่มกินอาหาร

“ช่วงนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง” ผู้เป็นพ่อถามโดยไม่หันมามองลูกแม้แต่น้อย ราวกับพูดคุยกับลมมากว่าลูก

“ก็เรื่อย ๆ ค่ะ” น้อยหน่าตอบสั้น ๆ พยายามให้เสียงของตัวเองดูนิ่งที่สุด เพราะเธอรู้ดีว่าคำถามแบบนี้มักจะมีประโยคถัดไปตามมาเสมอ

“ผลการเรียนดูแล้วก็ยังพอใช้ได้ แต่ควรโฟกัสให้มากกว่านี้หน่อย ได้ยินมาว่าช่วงนี้แกเอาแต่เล่นเกม ไม่ก็ไปเที่ยวร้านเหล้า” พ่อพูดขึ้นอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงเริ่มจริงจังขึ้นเรื่อย ๆ จนแม่และน้อยหน่าทานข้าวต่อไม่ลง

“ก็เล่นบ้างค่ะ ว่างก็ไปกินเหล้า แต่ไม่ได้กระทบการเรียนนะคะ”

“น้อยหน่า!”

“โธ่พ่อ ก็น้อยหน่าเหงานี่” เธอพูดออกมาโดยไม่ทันคิดนัก ก่อนจะเม้มปากทันทีที่รู้ว่าคำพูดของตัวเองอาจฟังดูเหมือนกำลังเถียง

“ให้มันมีขอบเขตบ้างเถอะ”

“กินข้าวกันก่อนเถอะค่ะคุณ เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นหมด” แม่ของเธอรีบพูดแทรกขึ้นมาเหมือนต้องการตัดบทก่อนที่บรรยากาศจะตึงเครียดไปกว่านี้ นาน ๆ ทีพ่อลูกได้มาเจอกัน แต่กลับจะหาเรื่องกันสะได้

“อีกอย่าง ฉันคิดว่าช่วงนี้พวกเรา พ่อแม่ลูก ควรกลับมากินข้าวให้พร้อมหน้าพร้อมตากันบ่อยขึ้นหน่อย อย่างน้อยอาทิตย์ละสามสี่ครั้ง” พ่อพูดต่อเหมือนเตรียมเรื่องนี้เอาไว้ตั้งแต่แรก คำพูดเป็นนัยน์ทำให้น้อยหน่ามึนงงไปชั่วขณะ

“คะ…?” จนตอนนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อจะสื่อ

“แล้วก็ควรหาเวลาไปทำกิจกรรมด้วยกันให้มากขึ้น ทำอะไรที่มันมีประโยชน์ที่เข้าท่ากว่าไอ้การเล่นเกมหรือเที่ยวร้านเหล้าของแก”

“คะ…?”

“ช่วงนี้ฉันกำลังลงสมัครเลือกตั้ง คนเขาจับตามองหลายอย่าง รวมถึงครอบครัวด้วย” ผู้เป็นพ่อพูดออกมาตรง ๆ และเพียงแค่ประโยคนี้น้อยหน่าก็เข้าใจทุกอย่าง

“คุณก็พูดตรงเกินไป เดี๋ยวลูกจะอึดอัด”

“ฉันไม่ได้ขออะไรยาก แค่อยากให้คนเห็นว่าเราเป็นครอบครัวที่อบอุ่น พร้อมหน้าพร้อมตา ทำแบบนี้มันดีกับทุกคน”

“อย่าทำอะไรที่ทำให้ฉันกับแม่แกต้องขายขี้หน้า” เขาพูดทิ้งท้ายแค่นั้น ก่อนที่จะทานข้าวต่อ มีเพียงน้อยหน่าตอนนี้ที่ชักจะทานอะไรไม่ลง

น้อยหน่าเงียบ ครอบครัวของเธอมักจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้ง กว่าจะได้ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันดี ๆ ไม่เคยมีเลยสักครั้ง มีแต่เรื่องชวนให้น่าอึดอัด ในครั้งนี้ก็เช่นกัน ที่สั่งเธอนั่นนี่ก็คงไม่พ้นอยากจะได้ภาพลักษมณ์ที่ดีต่อครอบครัว ไม่ได้เป็นห่วงเธอแม่แต่น้อย จนตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกน้อยใจขึ้นมา

“เข้าใจที่ฉันพูดไหม”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“ดี”

ระหว่างกินข้าวท่ามกลางบรรยากาศอึดอัด น้อยหน่าค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาใต้โต๊ะแล้วพิมพ์ข้อความอย่างเงียบ ๆ

[เฮีย...พายคิดถึงเฮีย]

เธอกดส่งพร้อมความรู้สึกเหมือนกำลังหาที่หลบภัย เวลาที่มีเรื่องไม่สบายใจ คนที่น้อยหน่าคิดถึงเป็นคนแรกก็คือเฮียธีร์ ตอนนี้เธออยากคุยกับเขามากกว่าพ่อเสียอีก

น้อยหน่าไม่รู้ตัวเลยว่าที่เธอแอบเล่นโทรศัพท์มือถือนั้น ล้วนอยู่ในสายตาของพ่อทั้งหมด

ปึง!

เสียงตบโต๊ะอาหารดังขึ้นสนั่นกลางร้าน ทำให้คนรอบข้างหันมามองเป็นตาเดียว น้อยหน่าเองก็ตกใจเช่นเดียวกัน

“กินข้าว อย่าเอาแต่เล่นโทรศัพท์”

“ค่ะ”