07 "ความซวย"

“อย่าลืมที่พ่อเขากำชับล่ะ” แม่เอ่ยเตือนทันทีหลังจากที่น้อยหน่าลงจากรถ

“ค่ะแม่ สวัสดีค่ะ” น้อยหน่าตอบพร้อมยกมือไหว้ ก่อนจะปิดประตูรถแล้วโบกมือลา สีหน้าของเธอยังยิ้มอยู่ แต่ทันทีที่รถของพ่อแม่ขับออกไป ความยิ้มนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนคนที่เพิ่งปลดหน้ากากออกจากใบหน้า

น้อยหน่าเดินเข้ามาในคอนโดของตัวเองอย่างเหนื่อยล้า

“เฮ้อ...เหนื่อยจัง” เธอพึมพำออกมาเบา ๆ ขณะถอดรองเท้าไว้หน้าประตู ความรู้สึกอึดอัดจากบทสนทนาบนโต๊ะอาหารยังคงทำให้น้อยหน่าอึดอัด

‘ไปไหนของเขากันนะ’ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวขณะเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง เพราะตั้งแต่เธอส่งข้อความหาเฮียธีร์ไป เขาก็ยังไม่ตอบเลยสักที

แอ๊ด…เสียงประตูห้องเปิดออกช้า ๆ

“พะพาย!” น้อยหน่าอุทานเสียงหลงทันทีที่เหลือบไปเห็นภาพตรงหน้า หัวใจเธอกระตุกวูบ เพราะบนโต๊ะคอมแมวเปอร์เซียสีขาวของเธอกำลังยืนอยู่ข้างแก้วน้ำที่ล้มคว่ำ และน้ำกำลังไหลกระจายไปทั่ว

เมี๊ยว! แมวตัวป่วนร้องตอบอย่างไร้เดียงสา หางฟูสะบัดไปมาเหมือนไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งก่อหายนะอะไรไว้

“พะพายทำอะไรกับคอมแม่เนี่ย!” น้อยหน่าร้องแทบจะกรี๊ดพร้อมรีบวิ่งเข้าไปที่โต๊ะ ใจของเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก เพราะคอมเครื่องนั้นไม่ใช่แค่เครื่องเล่นเกมธรรมดา แต่มันคือทุกอย่างของงานสตรีมของเธอ

ซู่ว...เสียงน้ำไหลลงจากโต๊ะ ค่อย ๆ ลามไปจนถึงเครื่องซีพียูที่อยู่ใต้โต๊ะ

“พะพาย!” เธอร้องเสียงหลงอีกครั้งก่อนจะรีบเช็ด แมวเจ้ากรรมเจ้าของชื่อในเกมก่อเรื่องให้เธอแล้ว

“ฮือออ ทำไงดีเนี่ย” น้อยหน่าใกล้จะร้องไห้อยู่เต็มทน เพราะในหัวเริ่มคิดไปถึงไฟล์ต่าง ๆ ที่อยู่ในเครื่องนั้น แถมยังมีคลิปที่เธออัดไว้ ยังไม่ได้เบอลหน้า ซ้ำมันยังเป็นคลิป 18+ ที่เธอชอบโชว์เรือนร่าง

“ฮือออ” น้อยหน่าร้องไห้ออกมา ความเครียดที่สะสมมาตั้งแต่มื้อเย็นเหมือนระเบิดออกมาพร้อมกันในวินาทีเดียว

ตู้ด...ตู้ด...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะเธอกดโทรหาเพื่อนสนิททันที มีน เธอเป็นเพื่อนสนิทที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่มัธยม จนเข้ามหาลัย และรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับน้อยหน่า

“ฮัลโหล ว่าไงคะคนสวย” เสียงมีนดังมาตามสายด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ที่ไม่รู้เลยว่าเพื่อนกำลังเจอวิกฤตอะไรอยู่

“มีนนนน ช่วยฉันด้วย ฮือออ” น้อยหน่าร้องแทบจะสะอื้น มือยังคงเช็ดน้ำบนคอมไปด้วยอย่างลนลาน

“เป็นอะไรน้อยหน่า!” มีนถามเสียงตกใจทันทีที่ได้ยินน้ำเสียง

“คะคอมฉันพังอ่า พะพายอ่าไปทำอีท่าไหนไม่รู้ทำน้ำหกใส่คอมฉัน” เธอพูดตะกุกตะกักเพราะกำลังลนจัด สายตาก็ยังจ้องเครื่องคอมเหมือนหวังว่ามันจะยังรอด

“เอ้า เอาไปซ่อมสิ” มีนตอบทันทีเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

“ไม่ได้ ฮือออ มันยังมีคลิปที่ฉันยังไม่ได้ตัดลงอยู่ในนั้น ถ้าฉันเอาไปซ่อมที่ร้านเขาก็รู้หมดสิว่ามันเป็นคลิปฉัน...อีกอย่างช่วงนี้พ่อฉันใกล้จะหาเสียงแล้วด้วย” น้อยหน่าพูดรวดเดียวแทบไม่หยุด

เธอเริ่มจินตนาการไปไกลว่าถ้ามีใครเห็นไฟล์ในเครื่อง เรื่องมันอาจจะใหญ่เกินควบคุม ถ้าเป็นคลิปธรรมดาก็ว่า แต่นี่ไม่ใช่

“เฮ้อ แล้วจะเอายังไงดีเนี่ย แกรู้จักเพื่อนหรือใครที่ซ่อมคอมเป็นไหมอะ” น้อยหน่าถามอย่างมีความหวังเล็ก ๆ เพราะตอนนี้เธอแทบไม่รู้จะพึ่งใครแล้ว จะไปส่อมร้านก็ไม่ได้ ส่อมเองก็ไม่เป็น จะซื้อใหม่ก็ไม่ได้ เพราะพาสเวอร์ ไอดี ทุกอย่างเธอบันทึกไว้ในเครื่อง

‘ฮืออ อยากจะบ้าตาย’