ตอนที่ 7 ขอกำลังใจ

สือซื่ออันในชุดสีดำรัดกุม เคลื่อนไหวเข้ามาในห้องบรรทมในเงามืด ร่างกำยำคุกเข่าลงเบื้องหน้าหญิงสูงศักดิ์ เพื่อถวายรายงานก่อนออกเดินทาง

“กระหม่อมต้องเดินทางไปต่างเมือง เพื่อจัดการเรื่องขององค์ชายใหญ่ให้เรียบร้อยพ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มหนักแน่น ท่าทางเคร่งขรึมผิดกับตอนที่อยู่บนเตียงกับนางเมื่อคืนก่อน

ซ่งซือหนิงวางพู่กันในมือลงพลางเลิกคิ้วขึ้น “พี่ใหญ่เคลื่อนไหวแล้วหรือ เขาจะทำสิ่งใด”

“องค์ชายใหญ่ทรงใช้บารมีของตระกูลเสวียนฝั่งฮองเฮา สั่งเปิดคลังข้าวจากร้านค้าข้าวทั่วราชอาณาจักรพ่ะย่ะค่ะ ทรงมีแผนจะนำข้าวสารจำนวนมหาศาลไปแจกจ่ายให้ราษฎรที่ประสบภัยแล้งทางตะวันตก เพื่อสร้างชื่อเสียงว่าเป็นผู้โอบอ้อมอารีต่อปวงประชา”

ซ่งซือหนิงแค่นยิ้มหยัน แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน “ห่วงแต่จะซื้อใจคน การแจกข้าวก็แค่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าพยุงปากท้องไปวันๆ แต่ไม่เคยคิดจะแก้ที่ต้นเหตุเรื่องระบบชลประทานหรือการจัดการน้ำอย่างยั่งยืน วิธีนี้ทั้งสิ้นเปลืองและโง่เขลา แต่ก็ต้องยอมรับว่าราษฎรที่กำลังหิวโหยย่อมจะสรรเสริญเขาเป็นเทพบุตรจุติลงมา”

นางปรายตามองแม่ทัพหนุ่ม แล้วถามถึงแผนการที่เขากำลังคิดจะทำเพื่อนาง “แล้วเจ้าจะจัดการอย่างไร คงไม่ใช่การเผาคลังข้าวหรอกนะ เพราะนั่นจะยิ่งทำให้ชาวบ้านเดือดร้อน”

แม่ทัพน้อยยกยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก “กระหม่อมจะไม่เผาให้เสียของพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมจะวางกำลังดักปล้นขบวนลำเลียงเสบียงเหล่านั้นกลางทาง จากนั้นจะนำข้าวทั้งหมดไปแจกจ่ายให้ชาวบ้านในนามของเศรษฐีใจบุญนิรนามให้ทั่วถึงทุกครัวเรือน”

เขาเว้นจังหวะพลางสบตาที่เริ่มฉายแววพึงพอใจของนาง “ชาวบ้านจะอิ่มท้องและสรรเสริญสวรรค์ที่ส่งคนมาช่วย แต่สำหรับองค์ชายใหญ่ เขาจะเหลือเพียงความว่างเปล่า ข้าวหายไปแต่ไม่ได้หน้า แถมยังต้องรับผิดชอบต่อตระกูลเสวียนที่ทำข้าวสูญหายมหาศาลอีกด้วย”

ซ่งซือหนิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตาฉายความชื่นชมในความเด็ดขาดของเขา

“ร้ายกาจมาก สือซื่ออัน... งานนี้อย่าให้พลาด รอยเท้าเดียวก็ห้ามทิ้งไว้ให้ใครตามสืบมาถึงตัวเจ้าได้ ข้าจะรอฟังข่าวดีอยู่ที่นี่” นางก้าวเข้าไปใกล้พลางจัดคอเสื้อของเขาให้เข้าที่

“กระหม่อมจะไม่ทำให้พระองค์ผิดหวังพ่ะย่ะค่ะ” สือซื่ออัน รับคำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

แม้จะรับคำสั่งเรียบร้อยแล้วแต่สองเท้ากลับไม่ยอมขยับเขยื้อนออกจากห้องบรรทม สายตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่มจ้องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่มากกว่าแค่ภักดีตามหน้าที่

“ดึกมากแล้ว เจ้าควรเร่งเดินทางไม่ใช่หรือ” องค์หญิงสามเอ่ยถามพลางเลิกคิ้วมองบุรุษที่ยังยืนปักหลักอยู่ราวกับเสาหิน

“กระหม่อมต้องเดินทางไกล อาจมิได้เห็นหน้าพระองค์ไปอีกหลายวัน” เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้จนเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างอรชร

“ขอกระหม่อมร่วมเตียงกับพระองค์อีกสักครา เพื่อเป็นแรงใจในการทำงานใหญ่ครั้งนี้ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ซ่งซือหนิงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มละมุน นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้คือคมดาบที่สำคัญที่สุด มือเรียวเอื้อมไปกุมมือหยาบกร้านของเขาไว้แล้วจูงนำไปยังเตียงนอนหลังใหญ่

“เห็นแก่ความทุ่มเทของเจ้า ข้าจะให้รางวัลตามที่เจ้าขอ”

เมื่อร่างของทั้งสองทอดตัวลงบนฟูกนุ่ม แม่ทัพน้อยสือเริ่มต้นอย่างอ่อนหวานผิดกับบุคลิกที่แข็งกร้าว เขาโน้มลงประทับจุมพิตที่หน้าผากของนางอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าหยกงามชิ้นนี้จะแตกสลาย

ใบหน้าคมเลื่อนลงไปอย่างอ้อยอิ่ง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาวระหง ขณะที่ริมฝีปากของเขาพรมจูบอย่างทะนุถนอม ลิ้นร้อนลากลำคอลงไปที่เนินอกแล้วสะบัดอาภรณ์ออกไปอย่างเร่งรีบ

ทุกสัมผัสสร้างความซ่านสยิวไปทั่วสรรพางค์กายจนซ่งซือหนิงเผลอครางออกมาเบาๆ ในลำคอ ทว่าความอ่อนโยนนั้นดำรงอยู่ได้เพียงชั่วครู่ เมื่อความโหยหาและความปรารถนาที่ต้องจากไกลทำให้คนตัวโตนั้นควบคุมไม่อยู่ จังหวะการเล้าโลมเปลี่ยนเป็นดุดันและเร่าร้อนขึ้นตามอารมณ์ที่ปะทุ

สือซื่ออันพลิกกายขึ้นทาบทับบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วงจนนางแทบหายใจไม่ทัน ฝ่ามือใหญ่ลูบล้วงที่เนินสวาทอย่างเอาแต่ใจ เขาจงใจทิ้งรอยประทับแห่งความเป็นเจ้าของไว้ที่เนินอกของนาง การเคลื่อนไหวของเขาทั้งรวดเร็วและทรงพลังราว ความรุนแรงที่แฝงไปด้วยความเสน่หานั้นทำเอาสตรีใต้ร่างถึงกับต้องจิกเล็บลงบนไหล่แกร่งเพื่อระบายความรัญจวน

เนิ่นนานกว่าพายุสวาทจะสงบลง สือซื่ออันผละออกไปเพื่อเตรียมตัวเดินทาง ทิ้งให้องค์หญิงนอนหอบหายใจอยู่บนเตียงด้วยสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง

ร่างกายของนางรู้สึกล้าไปหมด โดยเฉพาะที่บั้นเอวที่ถูกมือหนาบีบเค้นและแบกรับน้ำหนักของเขามานานจนรู้สึกปวดร้าว

“พระองค์พักผ่อนเถิด กระหม่อมจะรีบไปรีบกลับพ่ะย่ะค่ะ” เขากระซิบสั่งลาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะหายวับไปกับเงามืด

“แม่ทัพน้อยผู้นี้ ทำข้าปวดเอวไปหมดแล้ว” นางพึมพำเสียงเรียบ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่พอใจออกมา

**********************