ตอนที่ 6 องค์หญิงเจ้าสำราญ

สายลมเอื่อยพัดผ่านศาลากลางอุทยานหลวง ซ่งซือหนิงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน ดวงตาหรี่ปรือคล้ายคนง่วงงุนจากสุราที่วางอยู่ใกล้มือ โดยมีไป๋เมิ่งเทานั่งอยู่เคียงข้าง มือเรียวของเขาหยิบผลองุ่นปอกเปลือกอย่างประณีตส่งถึงริมฝีปากอิ่ม

“ผลผูเถานี้หวานหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“หวานที่สุด” นางตอบกลับแล้วรั้งคอของเขาให้โน้มลงมา ริมฝีปากประกบกันแล้วใช้ลิ้นดันผลองุ่นเข้าไปในปากของขุนนางวัยยี่สิบเอ็ด บุรุษร่างสูงหน้าแดงซ่านกับกิริยาของนางที่แสดงตบตาอย่างสมจริง

นางกำนัลรับใช้รีบเดินออกไปจากบริเวณนั้นเพื่อให้ความเป็นส่วนตัว ภาพที่ข้าราชบริพารลอบมองจากไกลๆ คือภาพขององค์หญิงเจ้าสำราญที่กำลังรื่นรมย์กับชายบำเรอคนใหม่ ทว่าภายใต้ร่มเงาของศาลานั้น บทสนทนากลับเต็มไปด้วยเรื่องคอขาดบาดตาย

“ตอนนี้ซ่งเล่อคัง เป็นอย่างไรบ้าง” ซ่งซือหนิงเอ่ยถามเสียงเบาหลังจากที่อยู่กันตามลำพัง พลางรับองุ่นเข้าปาก ท่วงท่าดูเหมือนหญิงสาวกำลังออดอ้อนคนรัก

ไป๋เมิ่งเทายิ้มเขินพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่จงใจให้คนภายนอกคิดว่าเขากำลังกระซิบคำหวาน

“ตอนนี้ใต้เท้าจางกำลังสอนเรื่องปรัชญาและการคัดลายมือพ่ะย่ะค่ะ เขาต้องฝึกให้องค์ชาสยสี่มีสมาธิและลายมือที่มั่นคงเสียก่อน หากใจไม่นิ่งพอ การจะสอนเรื่องกลยุทธ์ผังเมืองหรือการวิเคราะห์ภูมิประเทศที่กระหม่อมเตรียมไว้ย่อมไม่เป็นผลดี”

เขาหยุดจังหวะเล็กน้อยเพื่อซับมุมปากให้นางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกล่าวต่อ

“กระหม่อมกับใต้เท้าจางตกลงกันว่าจะค่อยๆ สลับช่วงเวลาแทรกความรู้เข้าไปทีละน้อย การยัดเยียดตำราพิชัยสงครามหรือผังชลประทานให้เด็กเจ็ดขวบในคราวเดียวมีแต่จะทำให้ทรงกดดันเสียเปล่าๆ”

องค์หญิงสามพยักหน้าเบาๆ แววตาฉายความชื่นชมในความรอบคอบ “เจ้าคิดถูกแล้ว การปั้นคนเปรียบเหมือนการก่อกำแพงเมือง หากรากฐานไม่แน่น ต่อให้สร้างสูงเพียงใดก็ล่มสลายได้ง่าย”

ขุนนางไป๋มองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหงส์ของนางหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง ความฉลาดและนิ่งสงบของนางช่างดึงดูดใจเขาเหลือเกิน ในใจอยากจะถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นระหว่างนางกับสือซื่ออัน คำร่ำลือเรื่องการปรนนิบัติบนเตียงที่หนาหูทำให้เขารู้สึกรุ่มร้อนอย่างบอกไม่ถูก

ทว่าเมื่อสบเข้ากับแววตาที่เด็ดเดี่ยว คำถามเหล่านั้นก็จุกอยู่ที่ลำคอ เขาทำได้เพียงข่มความรู้สึกริษยาไว้ภายใต้รอยยิ้ม แล้วก้มหน้าปอกผลไม้ชิ้นต่อไปถวายนางอย่างเจียมตัว

“องค์หญิง กระหม่อมหวังว่า ความสามารถของกระหม่อม จะทำให้พระองค์พึงพอใจไม่แพ้ผู้อื่น...” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว

ซ่งซือหนิงปรายตามองเขาเพียงครู่ ก่อนจะแย้มยิ้มที่ชวนให้คนมองใจสั่น “แน่นอน ไป๋เมิ่งเทา หากงานของเจ้าออกมาดี ข้าย่อมมีรางวัลที่เจ้าต้องคาดไม่ถึงอย่างแน่นอน”

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความกล้าเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูราบเรียบที่สุด

“คืนนั้นที่ฮองเฮากล่าวถึง แม่ทัพน้อยสือไม่ได้ออกมาจากตำหนักของพระองค์จนถึงรุ่งสาง องค์หญิงทรงให้เขาทำหน้าที่อื่นนอกเหนือจากสืบข่าวด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ” คำถามนั้นเต็มไปด้วยความน้อยใจที่แฝงอยู่

องค์หญิงสามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มที่มุมปาก แววตาของนางวาววับอย่างผู้ที่มองทะลุถึงก้นบึ้งของหัวใจชายหนุ่มตรงหน้า นางรู้ดีว่าบุรุษทั้งสามไม่ได้มีเพียงความมักใหญ่ใฝ่สูง แต่ยังมีความเป็นชายที่รักการชิงดีชิงเด่น โดยเฉพาะเมื่อมีเดิมพันเป็นสตรีเช่นนาง และตำแหน่งราชบุตรเขยที่ต้องมีเพียงคนเดียวที่จะได้รับ

“ทำไมหรือ ไป๋เมิ่งเทา เจ้ากลัวว่าแต้มต่อของเจ้าจะน้อยกว่าเขางั้นหรือ” นางขยับกายเข้าไปใกล้จนกลิ่นหอมประจำตัวลอยเข้าแตะจมูกเขา

“หากเจ้าอยากรู้ว่าเขาทำหน้าที่อะไร เช่นนั้นหากคืนไหนเจ้าว่าง เจ้าก็ลองมาหาข้าที่ตำหนักเฟิ่งหลัวดูสิ” คำเชิญชวนที่ตรงไปตรงมาทำเอาไป๋เมิ่งเทาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้ารับคำหนักแน่น แววตาที่เคยฉลาดเฉลียวบัดนี้กลับวูบไหวด้วยความปรารถนา

“กระหม่อมจะไปตามคำเชิญแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

เขารีบหยิบขนมชิ้นเล็กส่งให้ถึงปากนางเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นเต้น ซ่งซือหนิงไม่เพียงแต่รับขนมไปทว่านางกลับจงใจงับปลายนิ้วของเขาแผ่วเบา พร้อมกับใช้ลิ้นเรียวแตะสัมผัสปลายนิ้วนั้นอย่างยั่วยวน ดวงตาหงส์จ้องมองเขาด้วยแววตาซุกซนและท้าทาย

ไป๋เมิ่งเทาถึงกับหน้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู เขาไม่คิดว่าองค์หญิงที่ดูสุขุมเยือกเย็นเวลาหารือแผนการ จะเปลี่ยนเป็นสตรีช่างยั่วยวนได้ร้ายกาจถึงเพียงนี้ มือที่ป้อนขนมสั่นเทาเล็กน้อยจนเขาต้องรีบชักมือกลับ

“ฮ่าๆ” หญิงสาวหัวเราะร่วน นางเอนหลังกลับไปพิงพนักตามเดิม

“เจ้าดูสิ ข้าแกล้งนิดเดียวเจ้าก็เขินจนเสียอาการเสียแล้ว ขุนนางกรมโยธาผู้แสนเยือกเย็นหายไปไหนเสียล่ะ”

เสียงหัวเราะใสกระจ่างของนางดังกังวานไปทั่วศาลา ทำให้เหล่าข้ารับใช้ที่มองอยู่ไกลๆ ยิ่งมั่นใจว่าองค์หญิงสามกำลังทรงพระสำราญกับชายบำเรอคนโปรดอย่างที่สุด โดยหารู้ไม่ว่าภายใต้เสียงหัวเราะนั้น นางกำลังร้อยเรียงโซ่ตรวนแห่งเสน่หาเพื่อผูกมัดหัวใจของยอดบุรุษไว้กับตัวอย่างแน่นหนาอีกคนหนึ่ง

**********************