ตอนที่ 8 ข่าวฉาว

ไอหมอกสีขาวลอยอวลอยู่เหนืออ่างไม้ขนาดใหญ่ที่โรยด้วยกลีบบุปผาที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ร่างอรชรที่มีรอยเหมยที่เนินอกนั่งเอนกายพิงขอบอ่าง หลับตาพริ้มรับสัมผัสจากสายน้ำอุ่นที่ช่วยบรรเทาความเมื่อยขบตามร่างกาย โดยเฉพาะที่บั้นเอวซึ่งยังคงมีความรู้สึกปวดร้าวหลงเหลืออยู่จากศึกหนักเมื่อครู่

หลันเอ๋อร์ค่อยๆ ใช้ผ้าไหมเนื้อนุ่มชุบน้ำลูบไล้ไปตามลาดไหล่เนียนของเจ้านาย นางมองเห็นรอยรักจางๆ ที่ประดับอยู่บนผิวขาวผ่องแล้วก็อดที่จะเอ่ยถามด้วยความกังวลไม่ได้

“องค์หญิง ทรงยอมพลีกายถึงขนาดนี้ หม่อมฉันเกรงว่ามันจะคุ้มค่าหรือเพคะ ทั้งเหนื่อยยาก ทั้งต้องรับศึกหนักจากบุรุษดั่งพยัคฆ์เช่นนั้น”

ซ่งซือหนิงลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาของนางสงบผิดกับสภาพร่างกายที่เพิ่งผ่านพายุสวาทมา

“คุ้มสิ  เรื่องเหนื่อยแค่นี้เป็นเรื่องเล็กน้อยนัก เมื่อเทียบกับความมั่นคงในภายภาคหน้า การจะมัดใจบุรุษที่กุมอำนาจทหารหรือหัวใจขุนนางไว้ให้มั่น การใช้คำพูดเพียงอย่างเดียวย่อมไม่เพียงพอ พันธนาการแห่งเนื้อหนังนี่แหละคือโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น แต่ดึงรั้งได้แน่นหนาที่สุด”

นางยกมือขึ้นวักน้ำลูบหน้า พลางคลี่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ “อีกอย่าง ข้าเองก็เริ่มชักจะสนุกกับการรับบทองค์หญิงเจ้าสำราญนี่แล้วสิ เพิ่งรู้ว่าการร่วมรักกับบุรุษมันก็น่าอภิรมย์ไม่น้อย”

นางปรายตามองนางกำนัลคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างอ่าง แล้วแกล้งเย้าด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า “หลันเอ๋อร์ เจ้าเองก็เริ่มโตเป็นสาวสะพรั่งแล้วนะ สนใจจะลองหาบุรุษมาช่วยคลายเหงาสักคนไหมเล่า”

“องค์หญิง! หม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่กล้าหรอกเพคะ” หลันเอ๋อร์รีบก้มหน้าลงจนคางแทบชิดอก ใบหน้าของนางขึ้นสีแดงระเรื่อไปถึงใบหู ท่าทางลนลานขัดเขินแต่ดวงตากลับสั่นไหววูบหนึ่งด้วยความอยากรู้อยากลองตามประสาแรกรุ่น

องค์หญิงสามหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างชอบใจเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น “เจ้าดูสิ ปากบอกไม่กล้า แต่หน้าแดงก่ำเชียว เอาเถอะ ไว้ข้าจะคอยดูขุนนางหนุ่มๆ ที่หน่วยก้านดีให้เจ้าสักคน เผื่อเจ้าจะเข้าใจว่าเหตุใดข้าถึงได้สนุกกับหมากกระดานนี้จนแทบลืมความเหนื่อยไปเสียสิ้น”

เสียงหัวเราะขององค์หญิงสามดังกังวานอยู่ภายในห้องสรงน้ำที่ปิดมิดชิด ความลับและความมักใหญ่ใฝ่ถูกถักทอเข้ากับราคะอย่างแยกไม่ออก

**********************

ข่าวคราวความสัมพันธ์อันลึกซึ้งภายในตำหนักเฟิ่งหลัวแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว บรรดานางกำนัลและขันทีต่างพากันจับกลุ่มซุบซิบถึงเสียงครางจากตำหนักเฟิ่งหลัว  ยิ่งเมื่อมีรายงานว่ากองหมอหลวงส่งยาห้ามครรภ์ถ้วยใหญ่เข้าไปในตำหนักขององค์หญิงสามกลางดึก เรื่องอื้อฉาวนี้ก็กลายเป็นหัวข้อหลักที่ทุกคนในวังหลังต่างโจษจัน

ภายในตำหนักคุนหนิง ฮองเฮาสกุลเสวียนทรงทอดพระเนตรรายงานจากสายลับพลางแค่นยิ้มหยัน แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน

“หึ... ช่างเป็นแม่เป็นลูกที่เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ คนแม่ใช้รูปโฉมล่อลวงฝ่าบาทจนหลงมัวเมา ส่วนคนลูกก็ทำตัวแพศยาไม่เว้นแต่ละวัน ปล่อยให้นางบ้าผู้ชายไปเถิด ยิ่งนางมัวเมาในกามราคะ บัลลังก์ของลูกชายข้าก็ยิ่งมั่นคงขึ้นเท่านั้น”

ขณะเดียวกันที่ตำหนักของหวงกุ้ยเฟย บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด พระสนมเอกมองบุตรีที่นั่งจิบชาด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อนพลางถอนหายใจยาว

“ซือหนิง ข่าวลือเรื่องเจ้ากับแม่ทัพน้อยสือนั่น เจ้าจะปล่อยให้มันคาวไปถึงไหนกัน ถึงขนาดต้องเรียกยาป้องกันบุตรเข้าไปกลางดึก เจ้าไม่คิดถึงชื่อเสียงของตัวเองบ้างหรือ” หลี่เวินอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงตักเตือนมากกว่าตำหนิ

องค์หญิงสามวางถ้วยชาลงอย่างใจเย็น แววตานิ่งสงบไร้ร่องรอยความขัดเขิน

“เสด็จแม่เพคะ ลูกบอกแล้วว่านั่นเป็นเพียงการหารือเรื่องลับและแนวทางการสอนน้องสี่เท่านั้น”

หวงกุ้ยเฟยมองลึกเข้าไปในดวงตาของบุตรี นางเป็นแม่ย่อมรู้ดีว่าลูกของตนไม่ได้โง่เขลาจนคุมตัวเองไม่ได้ แต่ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำว่าหารือนั้น นางเองก็ไม่อยากจะซักไซ้ให้ลูกต้องลำบากใจ

“เอาเถิด  แม่รู้ว่าเจ้าโตแล้ว และเจ้าก็มีแผนการของเจ้าเสมอ” หลี่เวินอวี้ เอื้อมมือไปกุมมือบุตรสาวเบาๆ

“อะไรที่เป็นความสำราญของเจ้า แม่จะไม่เข้าไปก้าวก่าย แต่อย่าให้มันเกินงามจนกลายเป็นหอกที่กลับมาทิ่มแทงตัวเองในอนาคต ทำแต่พอดีเถิดนะซือหนิง แม่ไม่อยากเห็นเจ้าถูกผู้คนประณามไปมากกว่านี้”

ซ่งซือหนิง ยิ้มรับคำของมารดาด้วยความอ่อนโยน “ลูกทราบแล้วเพคะเสด็จแม่ ลูกจะระมัดระวังให้มากกว่านี้” นางรับคำอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยแผนการ

**********************