Masukเพราะเสียงตวาดนั้นแข็งกร้าวราวกับฟ้าผ่าลงกลางห้อง บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่ก่อนแล้วจึงหยุดชะงักในทันที ราวกับลมหายใจของทุกคนถูกหยุดไว้กลางอก ทั้งสองสตรีหันไปมองพร้อมกัน บุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มวัยสี่สิบหกปีก้าวเข้ามาในห้องรับรองด้วยสีหน้าบึ้งตึง แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ลู่เผยเจวี๋ย บิดาของลู่เจาเจา ผู้เป็นนายอำเภอเขตนี้ และเป็นผู้นำตระกูลลู่รุ่นปัจจุบันนั่นเอง
“ท่านพ่อ!”
“ท่านพี่!”
เสียงของสองสตรีดังขึ้นพร้อมกัน ลู่เผยเจวี๋ยเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ในตำแหน่งเจ้าบ้านอย่างสง่างาม ราวกับการนั่งลงครั้งนี้เป็นการประกาศอำนาจของตนเหนือทุกคนในห้อง ท่าทางของเขาสงบนิ่งแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ก่อนที่สายตาคมกริบจะจับจ้องมาที่บุตรสาวคนโตที่เกิดจากอดีตฮูหยินของตน ราวกับกำลังพิจารณาผู้กระทำผิด ไม่ใช่บุตรสาวที่ตนเคยเลี้ยงดูมา
“เจ้าจะถอนหมั้นกับมู่หรงเยี่ยไม่ได้เด็ดขาด”
คำพูดนั้นหนักแน่นเหมือนคำตัดสินจากศาล บรรยากาศในห้องพลันแข็งตัวราวกับน้ำแข็ง ลู่เจาเจาขมวดคิ้วเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองบิดาอย่างตรงไปตรงมา ไม่หลบสายตาแม้แต่น้อย
“เพราะเหตุใดเจ้าคะ”
ยังไม่ทันที่นายอำเภอลู่จะตอบบุตรสาวคนโตของจวน หลี่ซื่อก็รีบเอ่ยเสริมขึ้นด้วยความร้อนใจ
“ท่านพี่ คุณชายสามมู่หรงทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้กับลู่เพ่ยหนิงแล้ว ยังจะให้เจาเอ๋อทนต่อไปอีกหรือ”
แต่วาจานั้นกลับทำให้ลู่เผยเจวี๋ยสะบัดมืออย่างไม่พอใจ
“หุบปาก หมิ่นถัง!”
เสียงนั้นดังราวกับแส้ฟาดกลางอากาศ หลี่ซื่อสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่จำต้องเงียบลง ไม่กล้าพูดแทนลูกเลี้ยงอีก
ลู่เผยเจวี๋ยจึงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“พวกเจ้าคบหากันมาตั้งสามปีแล้ว อีกไม่นานก็จะแต่งงานกัน หากถอนหมั้นกันตอนนี้ ข้ากับท่านปู่ของเจ้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด”
คำพูดนั้นทำให้ลู่เจาเจาหัวเราะออกมาเสียงแผ่ว เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความขมขื่นจนแทบทำให้คนฟังเจ็บตาม หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ
“ในใจของท่านพ่อ หน้าตาสำคัญกว่าความสุขทั้งชีวิตของลูกสาวท่านหรือเจ้าคะ”
ลู่เผยเจวี๋ยขมวดคิ้วทันที “พูดจาเหลวไหล!”
หลี่ซื่อทนไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “นี่คือชีวิตทั้งชีวิตของสตรีคนหนึ่งนะท่านพี่”
แต่วาจานั้นกลับยิ่งทำให้ลู่เผยเจวี๋ยเดือดดาล “ข้าบอกให้เจ้าหุบปาก!”
เสียงตะโกนของนายอำเภอลู่ดังก้องไปทั่วห้อง
“นี่เป็นเรื่องของลูกสาวของข้า ไม่ใช่เรื่องของลูกเจ้า!”
หลี่ซื่อถึงกับนิ่งงัน น้ำตาคลอขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวคิดในใจว่าลูกสาวของนางก็ไม่ใช่มีเขาเป็นบิดาหรอกหรือ ส่วนลู่เจาเจานั้นสงสารมารดานักแต่ตนเองยังเอาตัวไม่รอดนางจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแน่วแน่
“ถึงอย่างไรข้าก็ต้องถอนหมั้นกับเขาเจ้าค่ะ ท่านพ่อ เรื่องแต่งงานก็ควรยกเลิกเสียเถิด”
คำพูดของลู่เจาเจาดังขึ้นอย่างชัดเจนกลางห้องรับรองที่เงียบงัน ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง ลู่เผยเจวี๋ยก็ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าเสียงดังสนั่นจนถ้วยชาบนโต๊ะสั่นกระทบกันจนเกิดเสียงกระทบแผ่ว ๆ
ปัง!
“เจ้าดื้อด้านนัก ลู่เจาเจา!”
น้ำเสียงของนายอำเภอลู่เต็มไปด้วยความโกรธ เขาจ้องบุตรสาวของตนอย่างแข็งกร้าว ดวงตาคมกริบราวกับกำลังมองผู้กระทำผิดร้ายแรง
ลู่เจาเจายืนนิ่งอยู่กลางห้อง แม้เสียงตบโต๊ะจะดังจนสะเทือน แต่สายตาของนางกลับไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย นางมองบิดาของตนตรง ๆ
ริมฝีปากของหญิงสาวเม้มแน่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ เสียงของนางเริ่มสั่นเล็กน้อย
“วันนี้เขาหลับนอนกับลู่เพ่ยหนิง…ญาติสนิทของข้า”
คำพูดนั้นเหมือนหยดน้ำมันลงบนกองไฟที่กำลังลุกไหม้ นางสูดลมหายใจลึก ก่อนกล่าวต่ออย่างช้า ๆ
“แล้ววันหน้าหากเขาไปยุ่งกับน้องสาวของข้าเล่า ท่านก็จะยอมอีกหรือเจ้าคะ”
ลู่เผยเจวี๋ยลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือของเขาฟาดลงบนใบหน้าของลู่เจาเจาอย่างแรง เสียงดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง
แรงตบนั้นทำให้ร่างบางของหญิงสาวเซไปด้านข้าง ศีรษะกระแทกกับเสาไม้ข้างโต๊ะจนเกือบล้ม โลกทั้งใบเหมือนหมุนคว้าง เสียงในหูของนางอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินสิ่งใด
“เจาเอ๋อ!”
หลี่ซื่อร้องออกมาอย่างตกใจ นางรีบลุกจากที่นั่งแล้ววิ่งเข้าไปประคองลูกเลี้ยงทันที มือของนางสั่นเทาเมื่อเห็นรอยฝ่ามือแดงจัดบนแก้มของหญิงสาว
“ท่านพี่! ท่านทำอะไรลงไป!”
แต่ลู่เผยเจวี๋ยกลับหันขวับมาทางนาง ฝ่ามือของเขายกขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะตบหลี่ซื่อด้วยอีกคน
“อย่ายุ่ง!”
น้ำเสียงนั้นแข็งกระด้างจนหลี่ซื่อต้องชะงัก นายอำเภอลู่หันกลับไปมองบุตรสาวของตนอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาล
“มู่หรงเยี่ยผิดอันใด!”
คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบสนิท แม้แต่บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ริมผนังก็ยังตัวแข็ง และคำพูดต่อมาของเขา ก็ทำให้บรรยากาศยิ่งเย็นยะเยือกลงไปอีก
“หากจะผิด…ก็ผิดที่ญาติชั่วลู่เพ่ยหนิงของเจ้า!”
ประโยคนั้นเหมือนมีดคมกริบแทงทะลุเข้ากลางอก หลี่ซื่อถึงกับเบิกตากว้าง นางไม่อยากเชื่อว่าคำพูดเช่นนี้จะออกมาจากปากบิดาของเด็กคนนี้ได้
ลู่เจาเจา เงยหน้าขึ้น แก้มขาวของนางมีรอยฝ่ามือสีแดงเข้มปรากฏชัดเจน ริมฝีปากของหญิงสาวขยับเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตามันดูเจ็บปวดยิ่งกว่ามีน้ำตาไหลออกมามากนักในสายตาของหลี่ซื่อ
“เช่นนั้น…”
เสียงของนางแผ่วเบา แต่ชัดเจน
“ต่อให้เขานำสตรีทั้งเมืองเข้าบ้าน…”
นางเงยหน้ามองบิดาของตนเขม็ง ดวงตาที่แดงช้ำคู่นั้นเต็มไปด้วยความผิดหวังจนแทบแตกสลาย
“ท่านก็ยังจะให้ข้าแต่งกับเขาอยู่ดีใช่หรือไม่เจ้าคะ”
คำถามนั้นลอยค้างอยู่กลางอากาศ ไม่มีผู้ใดตอบ ทั้งห้องเงียบงันเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ แต่กลับยาวนานราวกับชั่วกาล และในเวลานั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู
กึก
กึก
กึก
เสียงไม้เท้ากระทบพื้นดังชัดและหนักแน่น ทุกคนในห้องหันไปมองพร้อมกัน ก่อนที่เสียงแก่ชราที่เต็มไปด้วยอำนาจจะดังขึ้นอย่างเย็นชา
“พอได้แล้ว ลู่เจาเจา!”
จ้าวหลัวเฟยในวัยยี่สิบแปดปี ผ่านช่วงวัยคึกคะนองมาแล้ว ความหุนหันพลันแล่นในอดีตถูกหล่อหลอมด้วยเวลาและประสบการณ์จนเหลือเพียงความหนักแน่นมั่นคง อีกทั้งเขารอคอยมานานถึงเพียงนี้ จะให้รอเพิ่มอีกสักเล็กน้อยก็คงไม่ถึงกับขาดใจตาย ความรู้สึกที่เขาเก็บงำไว้ในใจ หากนับตามจริงก็ยาวนานถึงเจ็ดปีเต็ม เจ็ดปีของการเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ เจ็ดปีของการไม่กล้าเอื้อมมือเข้าไปแตะต้อง เพราะกลัวว่าสิ่งที่เขารักจะหายไปเขาอดทนมาได้ตลอด ดังนั้นจะให้ทนต่ออีกเพียงวันสองวันก็ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก หากแต่ว่าความอดทนที่สะสมมานาน ย่อมมีวันที่มันเอ่อล้นขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว“เจาเจา”“เพคะ”“ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว…เราเข้าหอเสียเลยเถอะ ข้าไม่ไหวจริง ๆ”“พี่เฟย!”น้ำเสียงตกใจปนขบขันของนางทำให้จ้าวหลัวเฟยอดยิ้มไม่ได้ เขายกมือขึ้นลูบท้ายทอยตนเองเล็กน้อย ราวกับรู้ตัวว่าพูดตรงเกินไป“ดุข้าด้วยเหตุใด พี่เฟยของเจ้าพูดจริงนะ ตั้งแต่รู้ว่าตนเองชอบเจ้า ตั้งแต่เจ้ามีอายุเพียงสิบสี่ปี จนได้เป็นคนรักและหมั้นหมายกัน ข้าไม่เคยแตะต้องสตรีอื่นเลย คิดดูเถิด…เจ็ดปีเชียวนะ เพราะข้าซื่อสัตย์ต่อเจ้าทั้งต่อหน้าและลับหลัง”คำพูดนั้นมิได้โอ้อวด หากแต่จริงใ
ตอนพิเศษหลังจากวันที่จ้าวหลัวเฟยขอลู่เจาเจาแต่งงาน ฤกษ์ยามมงคลก็ถูกเฟ้นหาอย่างพิถีพิถันโดยโหรหลวงและผู้รู้หลายฝ่าย จนในที่สุดก็ได้ฤกษ์ที่ดีที่สุดในอีกครึ่งปีต่อมา วันเวลาถูกกำหนดอย่างเหมาะสมทั้งฤกษ์ดาวและทิศทางลมฟ้า ราวกับสวรรค์เองก็รับรู้ถึงการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของคนทั้งสองแม้ฐานะของจ้าวหลัวเฟยจะมั่งคั่ง ทั้งยังดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ผู้กุมอำนาจทางทหารไหนยังเป็นท่านชายสายเลือดสายตรงของเว่ยอ๋อง แต่เขากลับไม่เคยคิดบังคับให้ลู่เจาเจาหยุดทำในสิ่งที่นางรัก ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่หมอหญิงหลวง เจ้าของร้านยาสมุนไพรหลิงจิ่ว หรือแม้แต่งานประพันธ์ฉวนฉีที่นางทุ่มเทหัวใจ เขาล้วนสนับสนุนให้นางเดินหน้าต่อไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย“ขอเพียงเจ้ามีความสุข อยากทำสิ่งใดเจ้าก็ทำเถิด เจาเจา”สำหรับจ้าวหลัวเฟยแล้ว คำว่า ความสุขของนาง สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด หากลู่เจาเจามีความสุข เขาก็พร้อมเป็นแรงสนับสนุนอยู่เบื้องหลังเสมอ และเขาไม่เคยรู้สึกอายแม้แต่น้อยที่จะกล่าวกับผู้คนว่า คู่หมั้นของตนคือหมอหลวงผู้มีฝีมือ นางรักษาผู้คนโดยไม่แบ่งแยกชนชั้น ไม่ว่าจะเป็นหญิงคณิกาที่ถูกสังคมเหยียดหยาม หรือขอทานเร่ร่อนที่ไร้ผู้เหลียวแลมิห
ลู่เจาเจาเงยหน้าขึ้น สายตาแน่วแน่ขึ้น “หากท่านจริงใจ เจาเจาก็ยินดีเพคะ”จ้าวหลัวเฟยชะงักไป ราวกับไม่แน่ใจว่าตนได้ยินผิดหรือไม่“เจ้าหมายความว่า...?”“ก็หมายความอย่างที่พี่เฟยถามนั่นแหละเพคะ”หญิงสาวยิ้มบาง“เจาเจาให้โอกาสท่าน เป็นมากกว่าพี่ชาย”คำตอบนั้นชัดเจน หนักแน่น และไม่มีความลังเล โลกทั้งใบของจ้าวหลัวเฟยราวกับสว่างวาบในชั่วพริบตา ความยินดีเอ่อล้นจนเก็บไม่อยู่“เจ้า...เจ้าให้โอกาสข้าแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็...”“เพคะ”ลู่เจาเจาพยักหน้า “จากนี้พี่เฟยกับเจาเจา คือคนรักกัน”เพียงสิ้นคำ จ้าวหลัวเฟยก็ลุกพรวดขึ้นทันที“ท่านแม่! ท่านยาย! เจาเจาตอบตกลงแล้ว! นางยอมเป็นคนรักของข้าจ้าวหลัวเฟยแล้ว!”เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่วคฤหาสน์ หญิงสาวหน้าแดงจัด“ท่าน…!”นางทั้งอายทั้งขำ แต่หัวใจกลับอุ่นวาบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พายุที่เคยโหมกระหน่ำในชีวิตนางได้ผ่านพ้นไปแล้วฟ้าหลังฝน สดใสกว่าที่เคยเป็นหลังจากนั้น ลู่เจาเจาพักฟื้นอยู่ที่คฤหาสน์ไป๋จนร่างกายหายดีโดยสมบูรณ์ สุขภาพของนางค่อย ๆ ฟื้นคืน รอยยิ้มกลับมา แววตาที่เคยหม่นหมองกลับสว่างขึ้นอีกครั้งเมื่อถึงเวลาที่นางต้องกลับไปทำงานที่สำนักหมอหลวง ไป๋เหล่าไ
ตอนที่ 34 || ตอนจบเพียงไม่กี่วันต่อมา ใต้เท้ามู่หรงเซียวก็ถูกเรียกตัวเข้าสอบสวนในคดีเกี่ยวข้องกับการยักยอกเงินกองทัพ ข่าวนี้สะเทือนไปทั่วราชสำนักของต้าหยวนอย่างรวดเร็ว ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆไม่นานนัก หมายจับก็ถูกประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ มู่หรงเซียวถูกปลดจากตำแหน่ง ยึดทรัพย์ และนำตัวไปประหารโดยไม่มีข้อยกเว้นพี่ชายของมู่หรงเยี่ยอีกสองคนก็ไม่รอดพ้นชะตาเดียวกัน ถูกปลดและเนรเทศออกจากเมืองหลวงในทันทีตระกูลที่เคยยิ่งใหญ่พังทลายลงภายในเวลาเพียงสิบกว่าวัน เร็วเสียจนผู้คนยังตั้งตัวไม่ทัน และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก่อนที่มู่หรงเยี่ยจะถูกส่งตัวกลับถึงฉางอันเสียอีก กล่าวได้ว่า ต่อให้เขากลับไปถึงเมืองหลวง ก็ไม่มีบ้านให้กลับ ไม่มีตระกูลให้พึ่งพิง เหลือเพียงหนทางเดียว กลายเป็นคนไร้ที่อยู่ ใช้ชีวิตอย่างขอทานเร่ร่อนอยู่ตามข้างถนนส่วนลู่เพ่ยหนิง เมื่อรู้ว่าตนกำลังจะถูกขายเข้าหอคณิกา นางเลือกทางที่โหดร้ายกับตนเอง ยอมกินยาทำแท้งบุตรในครรภ์จากนั้นจึงยอมแต่งเป็นอนุภรรยาของพ่อค้าขายเนื้อเพื่อแลกกับการมีที่พึ่งพิง สกุลลู่และตระกูลจวงจึงตัดขาดจากนางโดยสิ้นเชิงไม่มีผู้ใดเหลียวแล ไม่มีผู้ใดยื่นมือช่วยสตรี
“เดิมทีข้าไม่คิดจะยุ่งกับเรื่องทุจริตของเสนาบดีมู่หรง แต่เป็นเพราะเจ้าไม่รู้จักพอ แต่งงานแล้วก็ไม่อยู่กับภรรยาที่เจ้าต้องรับผิดชอบ กลับมาวุ่นวายกับคนของข้า ซ้ำยังทำร้ายนางจนเกือบตาย”เสียงของเขาต่ำลงทุกคำ“ชีวิตเจ้าจึงมีจุดจบเช่นนี้ และสกุลมู่หรงของเจ้าก็เช่นกัน ข้าจ้าวหลัวเฟย ไม่คิดปล่อยไปแม้แต่คนเดียว”“ไม่นะ!” มู่หรงเยี่ยตะโกนเสียงแตกพร่า ความสิ้นหวังกัดกินหัวใจจนแทบคลุ้มคลั่ง“พี่เฟย…”เสียงของลู่เจาเจาดังขึ้น นางก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนเอื้อมมือไปจับมือข้างที่ว่างของจ้าวหลัวเฟย บีบกระชับไม่หนักไม่เบา ทำให้สายตาเย็นเฉียบของเขาอ่อนลงทันที“ว่าอย่างไร” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด“เจาเจามิต้องการให้คนผู้นี้ตายเพคะ”เสียงของลู่เจาเจาไม่ได้ดังนัก แต่กลับหนักแน่นจนบรรยากาศในห้องคุมขังเย็นวาบลงในทันที“หือ?...”จ้าวหลัวเฟยเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมหันมองนางอย่างพิจารณา คล้ายต้องการแน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิดลู่เจาเจายืนตัวตรง แม้ร่างกายยังไม่ฟื้นเต็มที่จากบาดแผลสาหัส แต่แววตากลับมั่นคงยิ่งกว่าวันใด นางเอ่ยต่อช้าแต่ชัดถ้อยชัดคำ“พี่เฟยอย่าเข้าใจผิด เจาเจามิได้ห่วงหา มิได้มีเยื่อ
ตอนที่ 33 || ชำระความบัณฑิตทั่นฮวาอนาคตไกลถูกกักขังอยู่ในห้องมืดคับแคบมาครึ่งเดือน มีเพียงน้ำให้ดื่มประทังชีวิต มู่หรงเยี่ยแทบเสียสติด้วยความหวาดกลัวและความทรมาน ร่างกายที่เคยสะอาดเรียบร้อย บัดนี้เต็มไปด้วยคราบสกปรก กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเลือด คลุ้งอยู่รอบตัว ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมตลอดยี่สิบสี่ปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยตกอยู่ในสภาพสะบักสะบอมเช่นนี้มาก่อน แม้ตระกูลของเขาส่วนใหญ่จะเป็นทหาร ผ่านสนามรบและความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน แต่เขากลับเลือกเส้นทางบัณฑิต ใช้ชีวิตราบรื่นในเมืองหลวง ได้รับคำชื่นชม ได้รับการยกย่อง จนเคยชินกับความสะดวกสบายไหนเลยจะคิด…ว่าวันหนึ่งจะตกต่ำถึงเพียงนี้กึก…กึก…กึก…เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังสะท้อนเข้ามาในทางเดินแคบ ๆ ก่อนจะหยุดลงหน้าประตูเหล็กหนาหนัก เสียงกลอนถูกปลดออก ก่อนที่บานประตูจะถูกเลื่อนเปิดออกแสงแดดยามบ่ายสาดเข้ามาในห้องมืด จ้าจนแสบตา มู่หรงเยี่ยต้องหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ และในแสงนั้น ส่งให้เห็นร่างสูงสง่างามของบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตู ราวกับยมทูตที่มารับวิญญาณด้านหลังของเขายังมีเงาร่างของสตรีก้าวตามมา แม้มู่หรงเยี่ยจะ
หญิงสาวก้มศีรษะลงเล็กน้อย ริมฝีปากของลู่เจาเจายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางหลังพูดจบ แต่ดวงตาของนางกลับเจือความเหนื่อยล้าอยู่ ลึก ๆ ในแววตา นางยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่มีกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยอบอวล ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ“ท่านแม่ของข้าอยู่ที่หยางโจว ท่านอาจารย์คงพอทราบอยู่บ้าง” หลังกล่าวจบ นางก็เงยหน
ไม่นานรถม้าหยุดลงหน้าจวนของลู่เจาเจา ล้อรถครูดกับพื้นหินส่งเสียงดังจนชาวบ้านเหลียวมอง ประตูจวนยังคงเปิดกว้าง บ่าวรับใช้ของมู่หรงเยี่ยเดินเข้าออกกันอย่างสบายใจ ราวกับจวนหลังนี้เป็นของตระกูลมู่หรงเสียเอง บางคนยังยืนคุยหัวเราะอยู่ใต้ชายคาโดยไม่รู้เลยว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดเข้ามาม่านรถม้าถูกเปิดออก ล
ตอนที่ 7 || ขับไล่ตัวเสนียดออกจากจวนรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากหน้าจวนมู่หรง ล้อไม้บดกับถนนหินส่งเสียงครืดคราดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลู่เจาเจานั่งนิ่งอยู่ภายในรถม้า มือวางบนตักอย่างสงบ สายตาของนางมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ความวุ่นวายของถนนฉางอันยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม ผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างไม่รู้เลยว่
ตอนที่ 6||ถอนหมั้นเช้าวันถัดมา ถนนใหญ่หน้าจวนตระกูลมู่หรงยังคงคึกคักเช่นทุกวัน พ่อค้าแม่ค้าตั้งแผงขายของตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง บางคนกำลังต้มน้ำชา บางคนกำลังยกเข่งผักสดลงจากเกวียน บ่าวรับใช้จากจวนขุนนางใกล้เคียงเดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย เสียงล้อเกวียนบดถนนหินดัง ครืดคราดสลับกับเสียงตะโกนเรี







