ตอนที่ 2 || ข้าจะถอนหมั้นกับเขาเจ้าค่ะ

ตอนที่ 2 || ข้าจะถอนหมั้นกับเขาเจ้าค่ะ

ประตูไม้สีน้ำตาลไหม้ของจวนตระกูลลู่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เสาไม้สูงเรียงรายสองข้างประตู แผ่นป้ายไม้แกะสลักตัวอักษร จวนลู่ แขวนอยู่เหนือซุ้มทางเข้าอย่างสง่างาม ร่องรอยของกาลเวลาเกาะกินเนื้อไม้จนเกิดสีหม่นคล้ำ แต่ก็ยังคงความขรึมและศักดิ์ศรีของบ้านขุนนางเก่าแก่ไว้อย่างชัดเจน

จวนหลังนี้เป็นสถานที่ที่ลู่เจาเจาเติบโตมาตั้งแต่วัยเยาว์ ที่นี่เคยเป็นบ้านที่นางวิ่งเล่นอยู่ใต้ต้นหลิว เคยเป็นสถานที่ที่นางนั่งอ่านตำราการแพทย์ข้างมารดาก่อนที่ท่านจะหย่าขาดจากท่านพ่อเมื่อสิบปีก่อน และเคยเป็นที่ซึ่งนางเชื่อว่าเป็น ครอบครัว คือที่พึ่งพิงของชีวิต แต่บัดนี้ไม่รู้เพราะเหตุเมื่อยืนอยู่หน้าประตูไม้วันนี้ ความรู้สึกในใจกลับไม่ได้อบอุ่นดังเดิม สำหรับคนภายนอก จวนตระกูลลู่คือบ้านของนายอำเภอผู้ซื่อสัตย์ เป็นครอบครัวที่มั่นคงน่าเคารพ สำหรับลู่เจาเจาเองก็เช่นกัน แต่วันนี้กลับต่างออกไป

ลู่เจาเจาไม่ได้กลับมาเหยียบที่นี่เกือบครึ่งปี แม้ในช่วงก่อนหน้านั้นนางจะได้รับอนุญาตให้กลับจวนได้เสมอ แต่หญิงสาวกลับเลือกพักอยู่ที่โรงหมอในฉางอัน หรือไม่ก็ออกไปช่วยรักษาชาวบ้านตามหมู่บ้านรอบเมืองมากกว่า เหตุผลนั้นเรียบง่าย ในจวนหลังนี้มีคนบางคนที่นางไม่อยากพบหน้า มิใช่พี่น้องร่วมสายเลือด มิใช่มารดาเลี้ยง แต่คือท่านพ่อของนาง และท่านปู่ของนางเอง

ลู่เจาเจารักท่านพ่อ นั่นเป็นเรื่องจริง แต่ความรักนั้นไม่เคยทำให้นางยอมรับแนวคิดของเขาได้ ท่านพ่อของนางเป็นบุรุษที่เชื่อมั่นในเกียรติของตระกูลเหนือทุกสิ่ง ส่วนท่านปู่ของนางเป็นบุรุษหัวโบราณและใจแคบเสียจนแทบไม่เคยมองเห็นคุณค่าของสตรี เพราะเหตุนี้เอง นางจึงมักหลีกเลี่ยงการอยู่ในจวนให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากวันนี้ทั้งท่านปู่และท่านพ่อรู้ว่านางตัดสินใจถอนหมั้นนางยังคิดภาพไม่ออกเช่นกันว่าทั้งสองจะไม่พอใจเพียงใด

ลู่เจาเจายืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ลมหายใจของนางชะงักราวกับกำลังรวบรวมความกล้า ความทรงจำมากมายไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ทั้งคำสั่งสอนที่เข้มงวดของท่านพ่อ เสียงตำหนิของท่านปู่ และสายตาที่มองนางราวกับเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งของตระกูล จากนั้นหญิงสาวจึงยกมือขึ้น ผลักประตูไม้หนักอึ้งเข้าไปอย่างช้า ๆ เสียงของบานประตูไม้เก่าดังก้องแผ่วเบาในอากาศยามเช้า

ลานจวนกว้างเบื้องในยังคงสงบ แสงแดดอ่อนของฤดูใบไม้ผลิส่องลงบนพื้นหินสีเทา เงาของต้นหลิวไหวเอนตามสายลม บ่าวรับใช้บางคนกำลังกวาดลาน บางคนกำลังหาบน้ำ บางคนกำลังตากเสื้อผ้าอยู่ที่เชือกไม้ไผ่ กลิ่นหญ้าเปียกน้ำค้างลอยอ่อน ๆ ในอากาศ ทุกอย่างดูเหมือนจะยังคงเหมือนเดิม ราวกับช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาไม่เคยเกิดขึ้น

คนแรกที่เห็นนางคือสตรีวัยกลางคนที่ยืนอยู่กลางลาน หลี่ซื่อ หรือ หลี่หมิ่นถัง มารดาเลี้ยงของนาง สตรีวัยสามสิบหกกำลังยืนสั่งการบ่าวรับใช้ให้ตากผ้าอย่างเป็นระเบียบ เมื่อหันมาเห็นลู่เจาเจา สีหน้าของนางก็พลันสว่างขึ้นทันที

“เจาเอ๋อ!”

เสียงเรียกนั้นเต็มไปด้วยความดีใจอย่างแท้จริง นางรีบเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว “เจ้ากลับมาแล้วหรือ เหตุใดไม่ส่งข่าวล่วงหน้าเล่า เมื่อวานท่านพ่อของเจ้ายังบ่นคิดถึงเจ้าอยู่เลย”

ลู่เจาเจาฝืนยิ้มบาง ๆ ใบหน้าของนางซีดเซียว ใต้ตายังคงมีร่องรอยแดงจาง ๆ จากการร้องไห้ตลอดคืน แม้นางจะล้างหน้าและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเข้ามาภายในจวนแล้ว แต่สภาพของนางก็ยังดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด

“ข้ากลับมาจากหมู่บ้านฝู่หนิงถึงเมื่อคืนเจ้าค่ะ แต่แวะพักที่จวนของตนก่อน”

เพียงมองแวบเดียว หลี่ซื่อก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ปกติ นางอยู่กับลู่เจาเจามาตั้งแต่นางยังเป็นเพียงเด็กหญิงวัยเก้าปี แม้จะมิใช่มารดาแท้ ๆ แต่ก็เข้าใจนิสัยของเด็กคนนี้ดี เด็กคนนี้เข้มแข็งเสมอ หากไม่เจ็บปวดจริง ๆ จะไม่มีวันแสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมา

“เข้าไปนั่งพักในโถงกันก่อนเถิด”

หลี่ซื่อจึงรีบวางงานในมือ ก่อนจะจับมือนางเบา ๆ นางพาอีกฝ่ายเข้าไปยังห้องรับรองของจวนนายอำเภอลู่ ภายในห้องยังคงตกแต่งเรียบง่าย โต๊ะไม้แกะสลักวางอยู่กลางห้อง กลิ่นชาอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ

หลี่ซื่อนั่งลงข้างนาง ก่อนถามเสียงเบา “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ”

ตั้งแต่ลู่เจาเจาคบหากับมู่หรงเยี่ย บุตรชายของจวนเสนาบดีกลาโหมที่อยู่ใกล้กัน หลี่ซื่อก็เคยเห็นนางกลับมาที่จวนในสภาพเช่นนี้อยู่หลายครั้งจนกระทั่งหมั้นหมายกันเมื่อครึ่งปีก่อน เพียงแต่ฐานะของนางเป็นเพียงมารดาเลี้ยง หลายครั้งที่นางพูดอะไรไปมากกว่านี้ สามีกับท่านพ่อของเขาก็มักจะตำหนิทันทีว่า “อย่ายุ่งเรื่องลูกของข้าเกินไป” และ “เจ้าไม่ใช่มารดาของนาง ห้ามวุ่นวายกับเจาเอ๋อ” คำพูดเหล่านั้นทำให้นางต้องกล้ำกลืนทุกครั้ง

ลู่เจาเจาก้มหน้าเล็กน้อย “เจ้าค่ะ ท่านน้าหมิ่นเป็นเรื่องเดิม”

หลี่ซื่อถอนหายใจยาว “เขามีสตรีอื่นอีกแล้วหรือ”

หญิงสาวพยักหน้าเบา ๆ “เพียงครั้งนี้มันร้ายแรงกว่าเดิมมากนัก”

“อย่างไรหรือ”

ลู่เจาเจาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของนางแดงก่ำ “สตรีผู้นั้นคือ...ลู่เพ่ยหนิงเจ้าค่ะท่านน้า”

คำพูดนั้นทำให้หลี่ซื่อถึงกับชะงัก นางเบิกตากว้างทันที เพราะลู่เพ่ยหนิงคือบุตรีของพี่ชายแท้ ๆ ของสามีนาง กล่าวอีกอย่างหนึ่ง สตรีผู้นั้นที่อายุแก่กว่าลูกเลี้ยงของตนห้าเดือนคือญาติสนิทที่สุดของลู่เจาเจา

“ญาติผู้พี่ของเจ้านะหรือ?”

ลู่เจาเจาพยักหน้าอีกครั้ง  หลี่ซื่อยกมือทาบอก สีหน้าตกตะลึง “นี่มันต่ำช้ายิ่งนัก…”

หลี่ซื่อพึมพำอย่างเจ็บปวดใจแทนลูกเลี้ยงสาวนัก “บุรุษหนึ่งคน ญาติสนิทหนึ่งคน หากเป็นข้า ก็คงเจ็บปวดแทบสิ้นใจเช่นกัน”

ก่อนที่หลี่ซื่อจะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงเบา “แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไปหรือเจาเอ๋อ”

ลู่เจาเจาตอบทันที น้ำเสียงนั้นเด็ดขาดราวคมดาบ “ข้าตั้งใจจะถอนหมั้นกับมู่หรงเยี่ยเจ้าค่ะ”

คำตอบนั้นหนักแน่นจนแม้แต่หลี่ซื่อยังตกใจ แต่แล้วรอยยิ้มโล่งใจก็ค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าของนาง “เจ้าคิดถูกแล้ว บุรุษเช่นนั้นไม่คู่ควรกับเจ้าแม้แต่น้อย”

แต่ยังไม่ทันที่บรรยากาศในห้องจะผ่อนคลาย เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เสียงนั้นแข็งกร้าว เย็นชา

“ไม่ได้!”

ดวงตาคมเข้มของเขามองตรงมาที่ลู่เจาเจา สายตานั้นไม่ได้มีความห่วงใยแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดขาดของผู้เป็นหัวหน้าตระกูล   รุ่นนี้

 หัวใจของลู่เจาเจากระตุกวูบอย่างรุนแรง คำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว เห็นทีถอนหมั้นครั้งนี้คงไม่ง่ายแล้วกระมัง?