ตอนที่ 4 || นี่หรือคือคำว่าครอบครัว

ตอนที่ 4 || นี่หรือคือคำว่าครอบครัว

ไม่ถึงอึดใจเงาร่างของชายชราที่แฝงอำนาจก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ทำให้ทุกคนในห้องเงียบงันทันที ราวกับอากาศทั้งห้องถูกกดทับจนหนักอึ้งลงไปอีกหลายส่วน ผู้คนต่างหันไปมองพร้อมกัน บุรุษชราผมขาวในชุดยาวสีเข้มกำลังก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ไม้เท้าในมือกระทบพื้นเป็นจังหวะหนักแน่น ชายชราผู้นี้ย่อมเป็น...ลู่เผยจ้าว

ท่านปู่ของลู่เจาเจา ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลลู่ และเขาคือคนที่มีอำนาจในจวนแห่งนี้มากที่สุด ไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำสั่งของเขา แม้แต่นายอำเภอลู่ผู้เป็นบุตรชายก็ยังต้องก้มศีรษะรับฟัง

ดวงตาของชายชราคมกริบและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ

“เรื่องเพียงเท่านี้ ยังต้องโต้เถียงกันเสียงดังถึงเพียงนี้หรือ ไม่อับอายบ่าวไพร่หรือไร”

ลู่เผยเจวี๋ยรีบลุกขึ้นทันที

“ท่านพ่อ”

ลู่เผยจ้าวไม่ได้มองบุตรชายของตนอีก เขาหันสายตาไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางห้อง

“ได้ยินว่าเจ้าจะถอนหมั้นกับมู่หรงเยี่ยหรือ เจาเอ๋อ”

คำถามนั้นเรียบเฉยเสียจนเหมือนกำลังถามเรื่องอากาศ ลู่เจาเจาหันหน้าไปมองท่านปู่ของตนเต็มตา แม้แก้มของนางยังแดงจากรอยตบเมื่อครู่ แต่นางก็ยังไม่หลบสายตาชายชรา

“ใช่เจ้าค่ะ ท่านปู่”

คำตอบนั้นทำให้สีหน้าของลู่เผยจ้าวมืดครึ้มลงทันที

“ไร้สาระ”

เสียงของเขาเย็นชา

“เรื่องหมั้นหมายระหว่างสองตระกูลประกาศไปแล้วครึ่งเมือง งานแต่งก็กำหนดไว้ในอีกสามเดือน หากยกเลิกตอนนี้ ตระกูลลู่จะเสียหน้าเพียงใด เจ้ารู้หรือไม่”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของลู่เจาเจาเหมือนถูกบีบรัด แต่นางยังตอบกลับไปทันทีโดยไม่มีท่าทางลังเล

“เกียรติของตระกูลสำคัญกว่าชีวิตของหลานสาวท่านหรือเจ้าคะ ท่านปู่”

เสียงของนางสั่นเล็กน้อย เพราะสะเทือนใจที่ทั้งบิดาและท่านปู่ไม่เข้าใจตนแม้แต่น้อย สนใจเพียงชื่อเสียงกับหน้าตา

“เหตุใดข้าจึงด้อยค่านัก”

คำถามนั้นเหมือนมีดคมกริบ แต่แทนที่จะได้รับคำตอบ กลับมีเพียงเสียงไม้เท้ากระแทกพื้นอย่างแรง

กึก!

“นังเด็กอกตัญญู!”

เสียงตะคอกของลู่เผยจ้าวดังลั่นไปทั่วห้องโถงกลางเรือนหลัก เสียงนั้นแข็งกระด้างและทรงอำนาจจนบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ตามมุมห้องต่างสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน บรรยากาศในห้องโถงใหญ่ของจวนลู่พลันหนักอึ้งขึ้นทันที

ชายชราผมขาวยืนตัวตรง มือหนึ่งจับไม้เท้าแน่น ดวงตาคมกริบเย็นชาจ้องมองหลานสาวของตนอย่างไร้ความเมตตา ราวกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่สายเลือดของตน แต่เป็นเพียงผู้ใต้บังคับบัญชาที่กำลังท้าทายอำนาจของตน

ก่อนที่ชายชราจะหันไปทางประตูแล้วตะโกนเสียงดัง “พ่อบ้านเจี่ย!”

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนในชุดพ่อบ้านก็รีบก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาหยุดตรงหน้าผู้อาวุโส ก่อนก้มศีรษะคำนับ“ขอรับนายท่าน”

ลู่เผยจ้าวมองลู่เจี่ยเพียงครู่เดียว ก่อนจะกล่าวคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “โบยคุณหนูใหญ่ลู่สิบไม้”

คำสั่งนั้นเหมือนหินหนักตกลงกลางห้อง

หลี่ซื่อถึงกับหน้าซีดเผือดทันที ก่อนนางจะร้องขัดขืนขึ้นอย่างตกใจกับโทษของลู่เจาเจา

“ท่านพ่อ! แต่เจาเอ๋อเป็นเพียงสตรีบอบบาง จะทนได้อย่างไร!”

น้ำเสียงของหลี่ซื่อสั่นไหว มือของนางกำชายเสื้อแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล แต่คำวิงวอนนั้นกลับไม่ได้รับความสนใจแม้แต่น้อย

ลู่เผยจ้าวไม่แม้แต่จะหันมามองนาง เพราะในสายตาของชายชราลูกสะใภ้ไม่เคยมีค่ามากกว่าสาวใช้ในจวน เขาเพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ

“เด็กที่ไม่รู้จักกตัญญูกับตระกูล แล้วยังหัวดื้อ สมควรถูกสั่งสอน”

คำพูดนั้นทำให้หลี่ซื่อถึงกับนิ่งงัน ในขณะที่บ่าวรับใช้สองคนรีบวิ่งออกไปไม่นานก็กลับมาพร้อมไม้เรียว

ไม้เรียวถูกส่งให้พ่อบ้านเจี่ย

เขาก้มศีรษะรับคำสั่งอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองลู่เจาเจา สีหน้าของเขาแฝงความลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง สาวใช้สองคนเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง

“คุณหนูใหญ่ลู่ขออภัยเจ้าค่ะ”

เสียงของหนึ่งในนั้นสั่นเบา ๆ ก่อนที่พวกนางจะจับแขนลู่เจาเจาแล้วพานางไปยังม้านั่งยาวกลางห้องโถง

ลู่เจาเจาไม่ได้ขัดขืน นางเพียงหลับตาลงอย่างจำนนปล่อยให้พวกเขากดร่างของนางให้นอนคว่ำลงบนม้านั่ง แผ่นหลังของนางตึงแน่น ไม่นานไม้เรียวในมือของพ่อบ้านใหญ่ถูกยกขึ้นสูง แล้วฟาดลง

ปั้ก!

เสียงไม้กระทบเนื้อดังสนั่น ร่างของหญิงสาวกระตุกเล็กน้อย ความเจ็บปวดแล่นขึ้นไปทั่วแผ่นหลังเหมือนเปลวไฟที่ลุกโชน

ปั้ก!

ไม้เรียวฟาดลงอีกครั้ง

ปั้ก!

ปั้ก!

ปั้ก!

เสียงฟาดดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถง บ่าวรับใช้หลายคนถึงกับหลบสายตา

หลี่ซื่อยืนตัวสั่นอยู่ข้างเสา น้ำตาไหลอาบแก้ม มือของนางยกขึ้นปิดปากตนเองไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากส่งเสียงออกไปจะยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง

ลู่เผยเจวี๋ยยืนอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าของเขาแข็งกร้าว สายตาที่มองไปยังลูกสาวไม่มีทั้งความสงสารและความลังเล

ส่วนลู่เผยจ้าวยังคงยืนถือไม้เท้าอยู่เช่นเดิม สีหน้าของชายชราเย็นชา ราวกับกำลังมองการลงโทษคนแปลกหน้าไม่ใช่สายเลือดตนผู้หนึ่ง

ลู่เจาเจากัดฟันแน่น เล็บของนางจิกลงบนฝ่ามือของตนเองจนเลือดซึม แต่ตลอดสิบไม้ นางไม่ร้องแม้แต่เสียงเดียว แม้ดวงตาจะพร่ามัวไปด้วยน้ำตา แต่นางก็ยังไม่ยอมร้องออกมาแม้ครึ่งคำ

ปั้ก!

ไม้เรียวครั้งสุดท้ายฟาดลง พ่อบ้านเจี่ยลดมือลงอย่างช้า ๆ ห้องทั้งห้องเงียบงัน ลู่เผยจ้าวจึงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

“พานางไปคุกเข่าที่ลานจวน หกชั่วยาม น้องชายน้องสาวของนางจะได้ดูเป็นเยี่ยงอย่างเอาไว้ว่าคนดื้อด้านต้องถูกลงโทษ!”

พูดจบลู่เผยจ้าวก็หรี่ตาลงเล็กน้อย คล้ายยังไม่พึงใจกับคำตัดสินของตนเอง พอทบทวนดีแล้วชายชราจึงเอ่ยขึ้น คราวนี้น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม

“และหากนางยังไม่สำนึก ก็ขังไว้ในห้องบรรพชน จนกว่านางจะยอมล้มเลิกความคิดถอนหมั้นกับคุณชายสามมู่หรง”

พ่อบ้านเจี่ยก้มศีรษะรับคำสั่งทันที

“ขอรับ”

สาวใช้สองคนช่วยกันพยุงลู่เจาเจาขึ้นจากม้านั่ง ร่างของนางสั่นเล็กน้อย แต่หญิงสาวยังคงยืนตรง ไม่มีผู้ใดกล่าวอะไร ไม่มีผู้ใดเข้ามาช่วย

มีเพียงสายตาเย็นชา ของบิดาและของท่านปู่ ราวกับนางเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งของตระกูล ที่มีไว้ใช้ประโยชน์ทางการเมืองเท่านั้น ไม่ใช่คนในครอบครัวเลยแม้แต่น้อย ส่วนหลี่ซื่อนั้นลู่เจาเจาเข้าใจได้ มารดาเลี้ยงของตนเองมีฐานะลำบากกว่าตนเยอะ

ขณะถูกพาออกจากห้องโถง ลู่เจาเจายกมือขึ้นแตะแก้มที่ยังแสบร้อน รอยยิ้มขมขื่นปรากฏบนริมฝีปากของนาง ความเจ็บปวดจากไม้เรียวเมื่อครู่ แทบเทียบไม่ได้เลย

กับแผลที่อยู่ในหัวใจของนาง บางที ท่านพ่อของนาง ท่านปู่ของนาง และมู่หรงเยี่ย อาจคล้ายกันมากกว่าที่นางคิด พวกเขาเหยียบย่ำสตรีเอาไว้ใต้ฝ่าบาทไม่ต่างกันเลย และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก

ที่ลู่เจาเจาถูกตบ ถูกตี และถูกบังคับให้คุกเข่าต่อหน้าห้องบรรพชน เพียงเพราะนางเกิดมาเป็นสตรี

ลมเย็นยามค่ำพัดผ่านลานจวน แต่หัวใจของนางกลับเย็นยิ่งกว่านั้น และในยามนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจของลู่เจาเจาอย่างชัดเจน

หากนี่คือคำว่า “ครอบครัว” ครอบครัวที่ไม่เคยมองนางเป็นลูก เป็นหลาน เช่นนั้น นางก็คงไม่จำเป็นต้องกลับมาเป็นคนของครอบครัวนี้อีกต่อไปแล้วกระมังลู่เจาเจา!